Η πίστη του Desmond Doss

Οπλισμένος με πίστη

Πάνω στο ύψωμα του Hacksaw Ridge, υπήρχαν σώματα στρατιωτών παντού.  Άλλοι κείτονταν νεκροί, άλλοι ετοιμοθάνατοι, άλλοι τραυματισμένοι. Όσοι έβρισκαν δύναμη φώναζαν “Γιατρέ!”, με τον φόβο του θανάτου να είναι αισθητός στη φωνή τους. Η επίθεση των Γιαπωνέζων τους είχε ξαφνιάσει. Σφαίρες και οβίδες πετάγονταν από παντού, και η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη από φωτιά και καπνό. Ο εχθρός αντεπιτίθονταν και η μάχη γινόταν σώμα με σώμα.

Desmond Doss Μία απελπισμένη εντολή ακούστηκε πάνω από την βοή της μάχης, “Οπισθοχώρηση!”. Ενώ οι Αμερικάνοι στρατιώτες προσπαθούσαν να οπισθοχωρήσουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, ένας έτρεχε προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς τον εχθρό, ανταποκρινόμενος στις κραυγές των τραυματιών.

Μετέφερε τραυματίες από το πεδίο της μάχης που βομβαρδιζόταν συνεχώς. Παρά τον κίνδυνο που διέτρεχε, τους κατέβαζε έναν, έναν από τον γκρεμό. Η στολή του είχε ποτίσει από το αίμα τους.

Η ημέρα είχε ξεκινήσει με τον λόχο 155 τουφεκιοφόρων να ετοιμάζονται για επίθεση. Μετά όμως από την έντονη αντεπίθεση του εχθρού μόνο το ένα τρίτο τους κατάφερε να επιστρέψει, στη βάση του γκρεμού. Οι υπόλοιποι κείτονταν νεκροί ή τραυματισμένοι στο ύψωμα του Hacksaw Ridge. Μόνο ένας τόλμησε να επιστρέψει στο πεδίο της μάχης, και το έκανε για να σώσει όσους περισσότερους μπορούσε, μέχρι να καταρρεύσει ο ίδιος ή να πεθάνει προσπαθώντας.

Αφού πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες, κουβαλούσε τον στρατιώτη μέχρι την άκρη του λόφου και τον κατέβαζε κάτω. Έπειτα ο δεκανέας Desmond Doss σερνόταν και πάλι πίσω για να βρει κάποιον άλλον που χρειαζόταν ιατρική βοήθεια από την Ομάδα Β του 307 Πεζικού, του 77ου Τμήματος.

Ο Desmond Doss και ο Πρόεδρος Harry S. TrumanΧάρη στην αποφασιστικότητα και το θάρρος του έσωσε τουλάχιστον 75 στρατιώτες εκείνη την τρομερή ημέρα του Μαΐου του 1945. Για την γενναιότητα και τις εξαίρετες πράξεις του τιμήθηκε με το Μετάλλιο Ανδρείας στις 12 Οκτωβρίου του 1945, από τον Πρόεδρο Harry S. Truman. Όσο έσφιγγε το χέρι του Δεκανέα Desmonn Doss, ο Πρόεδρος Truman είπε: «Είμαι περήφανος για εσένα. Πραγματικά, το αξίζεις! Πιστεύω πως αυτή είναι μεγαλύτερη τιμή και από το να είσαι πρόεδρος.»

Ο Desmond Thomas Doss μεγάλωσε στη Lynchburg, της Virginia. Από παιδί η συνείδησή του του υπαγόρευε να κάνει πάντα το σωστό. Μεγαλωμένος στην εποχή της μεγάλης ύφεσης έμαθε να ικανοποιείται με απλά πράγματα. Οι δυνατές θρησκευτικές του πεποιθήσεις έθεσαν τα θεμέλια για μια ειλικρινή πίστη και μια πλήρη εξάρτηση στον Θεό. Θεωρούσε ότι κάθε διδασκαλία της Αγίας Γραφής ήταν προσωπικά για αυτόν. Εάν ο Θεός ζητούσε κάτι, υπάκουε χωρίς ερωτήσεις.

Για τον Desmond ήταν ιδιαίτερα σοβαρό το θέλημα του Θεού όπως αυτό εκφράζεται στις Δέκα Εντολές, καθώς μεγάλωσε σε ένα χριστιανικό περιβάλλον όπου τις τηρούσαν. Στο σαλόνι του πατρικού του υπήρχε ένας πίνακα στον οποίο απεικονίζονταν οι Δέκα Εντολές. Από μικρός ο Desmond συνήθιζε να ανεβαίνει σε μία καρέκλα για να παρατηρεί τον πίνακα. Του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η εικόνα που υπήρχε δίπλα στην εντολή, «Μη φονεύσεις». Σ’ αυτήν απεικονίζονταν ο Κάιν με ένα ρόπαλο στο χέρι πάνω από το άψυχο κορμί του νεότερου αδερφού του, Άβελ. Ο Desmond αναρωτιόταν, «Γιατί ο Κάιν να σκοτώσει τον Άβελ; Πώς μπορεί ένας αδερφός να κάνει κάτι τέτοιο;»

Ο Desmond μεγάλωσε με τις ιστορίες της Αγίας Γραφής, και σύμφωνα με την τέταρτη εντολή, κάθε Σάββατο πήγαινε στην εκκλησία. Ο σεβασμός του για την Αγία Γραφή τον οδήγησε στο να είναι κατά πάντα αφοσιωμένος στον Θεό και να είναι πιστός στο καθήκον του προς τον συνάνθρωπο και τη χώρα του. Ο Θεός είχε πάντα την πρώτη θέση στη ζωή του, όλοι οι άλλοι τη δεύτερη θέση, και μετά ακολουθούσαν οι δικές του ανάγκες. Ως νέος κατανοούσε την αρχή της ανιδιοτελούς αγάπης όπως αυτή εκδηλώθηκε μέσα από τη ζωή του Ιησού Χριστού.

Όταν έγινε η επίθεση στο Pearl Harbor, ο Desmond εργαζόταν στο ναυπηγείο του Newport News Naval. Λόγω της δουλειάς του θα μπορούσε να πάρει αναβολή για την στρατιωτική του θητεία, παρόλα αυτά επέλεξε να στρατολογηθεί επειδή πίστευε ότι έτσι θα υπηρετούσε την πατρίδα του που προήγαγε την ελευθερία. Στο στρατό όμως, τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενε. Το ψιλόλιγνο αγόρι από τη Virginia, με την ευγενική ομιλία και την νότια προφορά βρέθηκε μαζί με σκληρούς Νεοϋορκέζους που δεν εκτιμούσαν τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Κάθε φορά που Desmond μελετούσε ήσυχα την Αγία Γραφή, τον κορόιδευαν. Όποτε γονάτιζε για προσευχή δίπλα στο κρεβάτι του, του έριχναν τα παπούτσια τους. Εκείνοι που ήλπιζε να γίνουν φίλοι του, κατέληξαν εχθροί του. Έτσι, ο Desmond έγινε θύμα σκληρών πειραγμάτων και τραμπουκισμού. Μία μέρα, ένας στρατιώτης τον προειδοποίησε, “Doss, όταν πάμε στην μάχη, θα φροντίσω να μη γυρίσεις πίσω ζωντανός.”

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο το πιστεύω του που εξαγρίωνε στρατιώτες και αξιωματούχους. Σημαντικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι ο Desmond αρνούνταν να πάρει όπλο.

Πώς θα μπορούσαν οι άλλοι στρατιώτες να βρεθούν στο πεδίο της μάχης με κάποιον που δεν θα είχε όπλο; Τι θα γινόταν τη στιγμή που ο ένας καλείται να προστατεύσει τον άλλον; Πως θα μπορούσε ο Doss να υπερασπιστεί τον εαυτό του χωρίς κάποιο όπλο, ή έστω μία ξιφολόγχη; Μπροστά στον εχθρό, κανείς στρατιώτης δεν θέλει να είναι δίπλα σε κάποιον που είναι άοπλος.

Ο Desmond αρνούνταν να θυσιάσει την αφοσίωσή του στις εντολές που είχε διδαχτεί από παιδί. Έτσι, όταν οι εντολές του Θεού έρχονταν σε αντίθεση με εκείνες των ανώτερων αξιωματικών, ο Θεός είχε την πρώτη θέση. Επειδή στον νόμο του ο Θεός δηλώνει πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σκοτώσει κάποιον άλλον, ο Desmond πίστευε ότι δεν έπρεπε να αγγίξει κανένα όπλο. Κάθε φορά που πήγαιναν στο πεδίο βολής, αρνούνταν να συμμετάσχει στην εκπαίδευση. Οι υπόλοιποι στρατιώτες όμως ήταν αντίθετοι με την συμπεριφορά του, ενώ οι αξιωματικοί εξοργίζονταν.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Desmond επέμενε να τηρεί όλες τις εντολές του Θεού, συμπεριλαμβανομένου και της τέταρτης εντολής, στην οποία αναφέρεται πως η έβδομη ημέρα του Σαββάτου είναι αγία ημέρα. Οπότε όταν έρχονταν το Σάββατο αρνούνταν να κάνει οποιαδήποτε εργασία. Ενώ οι υπόλοιποι στρατιώτες είχαν διάφορα στρατιωτικά καθήκοντα, ο Desmond ζητούσε άδεια για να πάει στην εκκλησία. Εάν δεν του δινόταν η άδεια, επέστρεφε στον κοιτώνα του, μελετούσε ήσυχα την Αγία Γραφή και προσευχόταν. Την Κυριακή, όταν οι άλλοι στρατιώτες ξεκουράζονταν ή έπαιρναν άδεια ο Desmond έκανε διάφορες εργασίες καθαριότητας. Και πάλι, αυτός ο νέος με την σιδερένια θέληση, βρισκόταν αντιμέτωπος με τους αξιωματικούς. Του στερούσαν τη θρησκευτική του ελευθερία και τον διέταζαν να εργάζεται την ημέρα που η Αγία Γραφή ονομάζει Σάββατο.

Όσοι στρατιώτες αψηφούσαν εντολή ανωτέρου περνούσαν από στρατοδικείο. Έτσι, προσπάθησαν να διώξουν τον Desmond από το στρατό με την κατηγορία ότι ήταν απροσάρμοστος. Στο τέλος όμως ο στρατός δέχτηκε τις πεποιθήσεις του Desmond. Παρά την κακή συμπεριφορά που δέχονταν από τους στρατιώτες, και τις απειλές από τους αξιωματικούς, συνέχισε να τηρεί την έβδομη ημέρα, την ημέρα του Σαββάτου, και να μην έχει όπλο.

Οι άλλοι στρατιώτες θεώρησαν πως ο Desmond Doss απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια. Έτσι, κατέληξε μόνος, χωρίς κανένα φίλο. Για τον Desmond, κάθε μέρα ήταν μια νέα πρόκληση επιβίωσης. Τον παρακίνησαν να παρατήσει την στρατιωτική ζωή λέγοντας ότι ήταν διανοητικά ασταθής και ότι δεν ήταν σε θέση να υπηρετήσει. Αλλά ο Desmond αρνήθηκε, και μάλιστα δήλωσε ότι ήταν περισσότερο από πριν πρόθυμος να υπηρετήσει τον Θεό και την χώρα του – μ’ αυτήν πάντα τη σειρά.

 

Υπό την Σκιά του Παντοδύναμου

Μετά από μερικά χρόνια εκπαίδευσης στα βουνά και στις ερήμους της Βορείου Αμερικής, το 307ο Πεζικό στάλθηκε στον Ειρηνικό. Ο Desmond πήγε στη μάχη μαζί με τη μονάδα του και ούτε μια στιγμή δεν δίστασε να τρέξει στο πεδίο της μάχης για να σώσει κάποιον τραυματισμένο στρατιώτη. Η αφοσίωσή του έγινε γρήγορα εμφανής, μιας και έσωζε τη μία ζωή μετά την άλλη. Στο πεδίο της μάχης ο Desmond Doss αποδείκνυε συνεχώς την αξία του. Εκεί που κάποτε νόμιζαν ότι δεν θα μπορούσαν να στηριχτούν πάνω του, συνειδητοποίησαν πως δεν τολμούσαν να πάνε στην μάχη χωρίς αυτόν.

Ο Desmond απέκτησε τη φήμη του τραυματιοφορέα που δεν άφηνε κανένα άνδρα πίσω στο πεδίο της μάχης. Πολλές φορές παράκουσε εντολή ανωτέρου προκειμένου να σώσει κάποιον τραυματισμένο στρατιώτη, χωρίς να σκεφτεί πόσο πολύ πλησίαζε τις εχθρικές γραμμές. Πολλές φορές ήταν τόσο κοντά στον εχθρό, που τους άκουγε να ψιθυρίζουν καθώς περιποιούταν κάποιον τραυματισμένο. Επανειλημμένως διακινδύνευε τη ζωή του για να βοηθήσει κάποιον.

Πλέον δεν τον αντιμετώπιζαν ως απροσάρμοστο. Αντιθέτως, όταν πήγαιναν στη μάχη, οι στρατιώτες ήθελαν να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στον Doss. Ήξεραν πως σε περίπτωση τραυματισμού θα ερχόταν να τους βοηθήσει. Συμπεριφερόταν σε όλους με ευγένεια παρά την κακομεταχείριση που είχε δεχθεί στην αρχή. Έσωσε τη ζωή των στρατιωτών που τον είχαν καταραστεί. Πλέον, όλοι σεβόντουσαν περισσότερο από τον καθένα τον τραυματιοφορέα που αρνούνταν να κουβαλήσει όπλο.

Σε μία περίπτωση βρήκε έναν στρατιώτη που είχε χάσει τα πόδια του. Ενώ κάποιος άλλος τραυματιοφορέας τον άφησε, ο Desmond περιποιήθηκε τις πληγές του και τον έφερε με ασφάλεια πίσω στο στρατόπεδο. Ο άνδρας αυτός επιβίωσε, έκανε οικογένεια και πέθανε σε μεγάλη ηλικία.

Πολλές φορές τον έβλεπαν να διαβάζει την Αγία Γραφή του και να προσεύχεται. Κατάλαβαν πως στη μάχη είχε πάντα μαζί του κάτι ανυπολόγιστης αξίας – την προστασία του Θεού. Μια ημέρα η μονάδα του περίμενε τον Desmond να ολοκληρώσει την πρωινή του προσευχή για να πάνε στην μάχη. Δεν ήθελαν να έρθουν αντιμέτωποι με τον εχθρό χωρίς να είναι βέβαιοι ότι ο Θεός του Desmond θα ήταν μαζί τους. Δεν τολμούσαν να πάνε στη μάχη χωρίς τον τραυματιοφορέα τους. Είχε αποδείξει την πιστότητά του. Όταν πήγαν στην Okinawa, είχε ήδη τιμηθεί με δύο Χάλκινα Αστέρια για την ανδρεία του.

Το 307ο  Πεζικό Σύνταγμα έλαβε μέρος στη μάχη του Ειρηνικού. Όσο όμως έντονες και αν ήταν οι μάχες στα νησιά Guam και Leyte, δεν μπορούσαν να συγκριθούν με τις μάχες στο νησί της Okinawa. Η Okinawa ήταν το τελευταίο ισχυρό οχυρό που προστάτευε την Ιαπωνία. Οι θέσεις των εχθρών ήταν καλά οχυρωμένες και τα Αμερικανικά στρατεύματα αντιμετώπιζαν σθεναρή αντίσταση. Επαναλαμβανόμενες προσπάθειες να καταλάβουν το καίριο γκρεμό Maeda απέτυχαν και υπήρχαν σοβαρές απώλειες. Η απότομη κλίση του εδάφους δυσχέραινε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Οι στρατιώτες έπρεπε να ανεβούν τον γκρεμό με σχοινιά και δίχτυα και μόλις έφταναν στην κορυφή γινόντουσαν εύκολος στόχος για τα καλά κρυμμένα εχθρικά πολυβόλα.

Μετά από διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες να καταλάβουν την κορυφή Hacksaw Ridge, η ομάδα του Desmond κατάφερε να ανέβει και να εξουδετερώσει αρκετές εχθρικές θέσεις. Η επιτυχία τους όμως δεν κράτησε πολύ. Τα Ιαπωνικά στρατεύματα αντεπιτέθηκαν υποχρεώνοντας τους Αμερικάνους να οπισθοχωρήσουν. Όλοι οι στρατιώτες έτρεξαν να κατέβουν τον γκρεμό, όλοι εκτός από έναν.

Desmond DossΟι περισσότεροι από την Ομάδα Β δεν μπόρεσαν να φτάσουν στην άκρη του Hacksaw Ridge και πίσω σε ασφαλές σημείο. Πολλοί που κείτονταν τραυματισμένοι στην κορυφή του γκρεμού εγκαταλείφθηκαν ως νεκροί. Ο Desmond Doss όμως, δεν έφυγε. Αντιθέτως, εν μέσω εχθρικών πυρών έτρεξε πίσω στους συμπατριώτες του. Αφού περιποιούταν τις πληγές τους, στη συνέχεια τους μετέφερε στην άκρη του λόφου. Κάθε φορά που κατέβαζε κάποιον με το σκοινί, ο Doss προσευχόταν: “Κύριε, βοήθησέ με να πάρω έναν ακόμη!” Έπειτα έτρεχε πίσω στη μάχη για να βρει κάποιον άλλον στρατιώτη να σώσει.

Καθώς οι ώρες περνούσαν ο Θεός τίμησε τη προσευχή του Desmond και παρότι άκουγε τις σφαίρες να περνάνε από πάνω του δεν χτυπήθηκε ούτε μία φορά. Όλη τη νύχτα αγωνιζόταν να σώσει τους τραυματίες, κουβαλώντας τους έναν έναν.

Στρατιώτες και αξιωματικοί υποστηρίζουν ότι εκείνη την βραδιά στην κορυφή του Hacksaw Ridge, έσωσε τουλάχιστον εκατό άνδρες. Ο Desmond από την άλλη, ανέφερε ότι έσωσε περίπου πενήντα. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μοίρασαν την διαφορά και δήλωσαν στην απονομή του μεταλλίου ανδρείας ότι έσωσε 75 άνδρες. Στην πραγματικότητα μπορεί να έσωσε ακόμη περισσότερους.

Η κατάληψη της Okinawa έγινε με αιματηρό τρόπο, και ο Desmond τραυματίστηκε σε μια από τις μάχες. Ενώ βρίσκονταν μαζί με άλλους δύο στρατιώτες υπό κάλυψη, μια Γιαπωνέζικη χειροβομβίδα εξερράγη στα πόδια του. Τα θραύσματα έσκισαν το πόδι και το μηρό του. Σταμάτησε την αιμορραγία και περιποιήθηκε τις πληγές του. Ενώ όμως τον μετέφεραν, πυροβολήθηκε από έναν ελεύθερο σκοπευτή στο χέρι.

Η καριέρα του Desmond Doss ως τραυματιοφορέας μάχης είχε τελειώσει. Πριν φύγει όμως από το πεδίο της μάχης για μία ακόμη φορά έδειξε τον ανιδιοτελή χαρακτήρα του.  Ενώ ήταν ο ίδιος τραυματισμένος, πονούσε και έχανε αίμα, συνέχιζε να βάζει τον συνάνθρωπό του πάνω από τον εαυτό του. Ζήτησε από τους άλλους τραυματιοφορείς να τον αφήσουν και να μεταφέρουν πρώτα άλλους τραυματίες. Επηρεασμένος από τη πίστη του, ήταν αποφασισμένος ακόμη και να πεθάνει ώστε να σωθεί κάποιος άλλος. Ο Desmond εφάρμοσε τον χρυσό κανόνα, “Λοιπόν πάντα όσα αν θέλητε να κάμνωσιν εις εσάς οι άνθρωποι, ούτω και σεις κάμνετε εις αυτούς· διότι ούτος είναι ο νόμος και οι προφήται” (Ματθαίος 7:12) – ακόμη κι αν θα μπορούσε να του στοιχίσει τη ζωή.

Τελικά με πόνο κατάφερε να συρθεί μέχρι τον σταθμό πρώτων βοηθειών. Κατά την μεταφορά του προς το νοσοκομειακό πλοίο, ο Desmond συνειδητοποίησε  ότι του έλειπε ο πιο στενός του σύντροφος. Είχε χάσει την μικρή Αγία Γραφή του που ήταν δώρο από τη σύζυγό του, Dorothy. Αναστατωμένος επικοινώνησε με την μονάδα του που βρίσκονταν στο πεδίο μάχης. Μόλις άκουσαν τα νέα, οι στρατιώτες της ομάδας του – δύο εκ των οποίων στο παρελθόν είχαν δηλώσει ότι δεν θα πήγαιναν στον πόλεμο μαζί του – έψαξαν και βρήκαν την Αγία Γραφή για να τη στείλουν στη συνέχεια στον τραυματισμένο φίλο τους.

Χρειάστηκε αρκετός καιρός και πολλά χειρουργεία για να γιατρευτούν οι πληγές του Desmond. Επίσης, κατά το διάστημα που υπηρετούσε στα νησιά του Ειρηνικού είχε πάθει φυματίωση. Με τον καιρό έχασε τον αριστερό του πνεύμονα και πέντε από τα πλευρά του. Παρότι γλίτωσε το χέρι του, η αποκατάστασή του δεν ήταν πλήρης, ενώ εξαιτίας της φυματίωσης έχασε την ακοή του. Για πολλά χρόνια ήταν κουφός μέχρι που χάρη σε ένα εμφύτευμα αποκαταστάθηκε η ικανότητά του να επικοινωνεί.

Το υπόλοιπο της ζωής του ο Desmond το έζησε με τα υπομένοντας τις συνέπειες των τραυμάτων του. Παρόλα αυτά ταξίδεψε χιλιάδες χιλιόμετρα για να μοιραστεί τις εμπειρίες του και να ενθαρρύνει ιδιαίτερα τους νέους. Μοιράστηκε την πίστη του για τον Θεό και είπε πως ο Θεός τον προστάτεψε στην μάχη και τον βοήθησε να υπηρετήσει τους άλλους.

Παρά τα κατορθώματά του, ο Desmond Doss δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό του ήρωα. Λίγοι ωστόσο θα συμφωνήσουν μαζί του. Σε ηλικία 87 ετών, ο Δεκανέας Desmond Thomas Doss πέθανε στις 23 Μαρτίου του 2006. Η κηδεία του έγινε με στρατιωτικές τιμές στο Εθνικό Νεκροταφείο Chattanooga, Tennessee.

Διάβασε περισσότερα για το πιστεύω του Desmond Doss.


Επιστροφή