Ένα ανέλπιστο βήμα!

Φυλακές Νιγρίτας

Φυλακές Νιγρίτας, ένα ανέλπιστο βήμα!

Κάποια μέρη στην Ελλάδα είναι για εμάς πολύ δύσκολο, θα έλεγα αδύνατον να πλησιάσουμε και να προσφέρουμε αγάπη, φροντίδα στους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί. Ένα από αυτά είναι και οι φυλακές. Ενώ σε όλες τις χώρες η Εκκλησία μας κάνει έργο, στην Ελλάδα είναι αδύνατο, ή μάλλον ήταν αδύνατον μέχρι τώρα!

Φυλακές ΝιγρίταςΠρίν λίγο καιρό στο δημαρχείο της Νιγρίτας αναρτήθηκε μια ανακοίνωση ότι οι φυλακές που βρίσκονται εκεί ζητούν τρόφιμα για τους κρατούμενους, και είδη καθαρισμού. Ένα μέλος της τοπικής εκκλησίας μάς ενημέρωσε και κινητοποιηθήκαμε αμέσως. Πήραμε τηλέφωνο και μιλήσαμε με την κοινωνική λειτουργό, η οποία μας κατατόπισε για την διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουμε. Τυπικοί απέναντι στο διαδικαστικό και πάντα ειλικρινής απέναντί τους δηλώνοντας ποιοι είμαστε, πήραμε την έγκριση και ορίστηκε η ημερομηνία επίσκεψής μας.

Όταν φτάσαμε εκεί, άρχισε η αγωνία για το άγνωστο και ταυτόχρονα η χαρά για το νέο αυτό βήμα που θα κάναμε. Η πόρτα άνοιξε και άρχισε ο απαραίτητος σωματικός έλεγχος και ο έλεγχος των στοιχείων και των πραγμάτων μας. Αφού παραδώσαμε κινητά και τσάντες, η πόρτα πίσω μας έκλεισε.

Παρόλο που γνωρίζαμε ότι ήμασταν εκεί για επίσκεψη, η κλειστή πόρτα μάς έκανε να αισθανθούμε άβολα και να κατανοήσουμε έστω και κατά μέρος πως είναι να βρίσκεσαι στη φυλακή. Φυλακές ΝιγρίταςΗ εμπειρία συγκλονιστική! Δεν νομίζω ότι μπορούμε να σας την εκφράσουμε με λόγια.

Η κοινωνική λειτουργός και ο διευθυντής, αξιόλογοι άνθρωποι, πέρασαν χρόνο μαζί μας και μας ενημέρωσαν πώς έχουν τα πράγματα στις φυλακές, καθώς και ποιες είναι οι άμεσες ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν.

Ερώτηση δική τους προς εμάς που μας συγκλόνισε ήταν το αν η επίσκεψή μας και η προσφορά μας είναι μόνο για μια φορά ή αν θα επαναληφθεί. Τους διαβεβαιώσαμε πως δεν ήμασταν εκεί μόνο για μια φορά. Οι επισκέψεις επαναλήφθηκαν.

Στην τρίτη μας αποστολή στις Φυλακές της Νιγρίτας τα πράγματα που παραδώσαμε ήταν τηλεκάρτες για να μπορούν οι άποροι κρατούμενοι να επικοινωνήσουν με τις οικογένειές τους. Μετά το σχετικό έλεγχο, περάσαμε στο γραφείο του κ. Διευθυντή ο οποίος μας ευχαρίστησε για την προσφορά μας.

Στη συνέχεια είχαμε συνάντηση με την κοινωνική λειτουργό, η οποία μας σύνταξε κι ένα ευχαριστήριο έγγραφο. Σε συζήτηση που είχαμε  μας εξέφρασε πόσο συγκινημένη είναι από την όλη στάση και στήριξη της εκκλησίας απέναντι στις ανάγκες των κρατούμενων. Μας διαβεβαίωσε ότι τα πράγματα όταν παραδίδονται στους κρατούμενους, εκείνοι πληροφορούνται ότι τους τα παρέχει η εκκλησία μας. Ρωτήσαμε τι άλλο θα μπορούσαμε να προσφέρουμε πέραν αυτών που ήδη κάνουμε. Μας είπε ότι οι νόμοι στη φυλακή είναι πολύ αυστηροί και δεν επιτρέπουν σε πολίτες να εμπλέκονται σε πολλά πράγματα. Προτείναμε να οργανώσουμε μια βιβλιοθήκη για τους κρατούμενους και μας είπε ότι ήδη υπάρχει. Τότε της είπαμε αν υπάρξει κάτι που πιστεύει ότι μπορούμε να βοηθήσουμε να επικοινωνήσει μαζί μας, και εδώ σταματήσαμε την συζήτηση. Και τότε, γυρνάει, μας κοιτάει και λέει το εξής απίστευτο: «Μπορείτε όμως να βάλετε και δικά σας βιβλία στην βιβλιοθήκη. Στις φυλακές μας υπάρχουν κρατούμενοι διάφορων θρησκευτικών πεποιθήσεων και πιστεύουμε ότι όλοι έχουν το δικαίωμα να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα γι’ αυτό και είμαστε ανοιχτοί στην ύπαρξη βιβλίων από οποιαδήποτε θρησκευτική παράταξη. Μέχρι και κοράνι ζητήσαμε να μας φέρουν για όσους είναι μουσουλμάνοι. Θα θέλαμε μάλιστα αν έχετε βιβλία στην γλώσσα των άλλων εθνικοτήτων που έχουμε εδώ να μας τα φέρετε. Οι άνθρωποι αυτοί είναι κυρίως από Αλβανία, Βουλγαρία, Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιράκ.»

Το συναίσθημα είναι φοβερό, δεν εκφράζεται με λόγια. Στην Ελλάδα, σε κρατικό ίδρυμα, και μάλιστα φυλακές - κάτι απροσπέλαστο - ο Κύριος επέτρεψε να βάλουμε βιβλία βασισμένα στο Λόγο Του. Τι θαυμάσιο! Η δόξα ανήκει σε Εκείνον και μόνο!

Επίσης, μας είπαν ότι μπορούμε να προσφέρουμε σε είδος όπως πχ. παπούτσια που είναι μία από τις άμεσες ανάγκες των κρατουμένων.

Δοξάζουμε το Θεό που Εκείνος ευλόγησε και άνοιξε αυτή η πόρτα. Άνθρωποι περιθωριοποιημένοι, μάλλον που η κοινωνία τους έχει απορρίψει, αλλά ο Θεός τους αγαπάει. Άνθρωποι που χρειάζονται την αγάπη Του και την αγάπη μας, κι εμείς είμαστε εκείνοι που ο Κύριος μάς εξέλεξε να τους δείξουμε την αγάπη αυτή.

Ιδιαίτερα σημαντικό για εμάς είναι να ενώσετε τις προσευχές σας μαζί με τις δικές μας ώστε αυτό το έργο να έχει εξέλιξη γι’ αυτούς τους ανθρώπους.

Είμαστε σίγουροι ότι εκεί μέσα υπάρχει κάποια ψυχή ή κάποιες ψυχές για σωτηρία.


Επιστροφή