Οι πιο συναρπαστικές ιστορίες έχουν συνήθως έναν ξεκάθαρο ήρωα και έναν ξεκάθαρο αντίπαλο. Ο ένας αγωνίζεται για το καλό και ο άλλος για το κακό.
Κοιτάζοντας όμως τον κόσμο γύρω μας, είναι εύκολο να πιστέψουμε ότι τέτοιες ξεκάθαρες συγκρούσεις ανάμεσα στο καλό και το κακό υπάρχουν μόνο στις ιστορίες. Στην πραγματική ζωή όλα μοιάζουν πολύ πιο περίπλοκα. Οι ήρωες απέχουν πολύ από την τελειότητα και οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να κάνει επιλογές που τον οδηγούν προς το κακό.
Δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε ανθρώπους να κάνουν τρομερά πράγματα πιστεύοντας ότι υπηρετούν έναν καλό σκοπό. Άλλοι προσπαθούν ειλικρινά να κάνουν το σωστό, αλλά τελικά προκαλούν ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα. Πώς μπορούν, λοιπόν, να υπάρχουν το απόλυτο καλό και το απόλυτο κακό μέσα σε έναν τόσο μπερδεμένο κόσμο;
Η Αγία Γραφή μας βοηθά να κατανοήσουμε πιο καθαρά αυτή την ηθική σύγκρουση. Μας αποκαλύπτει ότι ο καθένας μας βρίσκεται μέσα σε μια μεγάλη μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό.
Η σύγκρουση αυτή αφορά ολόκληρο τον κόσμο και είχε ήδη αρχίσει πριν ακόμη εμφανιστεί η ανθρωπότητα. Και, όπως συμβαίνει στις μεγάλες ιστορίες, η Αγία Γραφή μάς διαβεβαιώνει ότι τελικά το καλό θα νικήσει. Ο Θεός θα επικρατήσει και το κακό θα καταστραφεί.
Αυτή η μεγάλη σύγκρουση αποκαλείται συχνά «Μεγάλη Διαμάχη» — η σύγκρουση ανάμεσα στον Θεό και τον Σατανά. Ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει εμπλακεί σε αυτήν εξαιτίας της ελεύθερης βούλησής μας και της επιλογής των πρώτων ανθρώπων να γνωρίσουν «το καλό και το κακό» στον Κήπο της Εδέμ.
Δεν πρόκειται όμως για μια υλική ή στρατιωτική μάχη:
«επειδή, η πάλη μας δεν είναι ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου τού αιώνα, ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας στα επουράνια» (Εφεσίους 6:12).
Η Μεγάλη Διαμάχη είναι μια πνευματική σύγκρουση — μια διαμάχη γύρω από τον χαρακτήρα του Θεού και το δικαίωμά Του να κυβερνά το σύμπαν.
Στη συνέχεια θα δούμε:
Όλα αυτά τα ερωτήματα βρίσκουν απάντηση στην Αγία Γραφή. Μέσα από αυτήν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς ξεκίνησε η Μεγάλη Διαμάχη, ποιο είναι το διακύβευμά της και γιατί ο δικός μας ρόλος σε αυτή τη μεγάλη σύγκρουση του σύμπαντος έχει τόσο μεγάλη σημασία.
Θεμελιώδες Πιστεύω 8: Η Μεγάλη Διαμάχη
Ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα μέσα σε μια μεγάλη διαμάχη ανάμεσα στον Χριστό και τον Σατανά, σχετικά με τον χαρακτήρα του Θεού, τον νόμο Του και την κυριαρχία Του πάνω στο σύμπαν.
Η σύγκρουση αυτή ξεκίνησε στον ουρανό, όταν ένα δημιουργημένο ον, προικισμένο με ελευθερία επιλογής, εξύψωσε τον εαυτό του και έγινε ο Σατανάς, ο αντίπαλος του Θεού, παρασύροντας σε επανάσταση και ένα μέρος των αγγέλων.
Το πνεύμα αυτής της επανάστασης εισήλθε και στον κόσμο μας, όταν ο Σατανάς οδήγησε τον Αδάμ και την Εύα στην αμαρτία. Η ανθρώπινη αμαρτία είχε ως αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο, να διαταραχθεί η τάξη της δημιουργίας και, τελικά, να επέλθει η καταστροφή του κόσμου κατά τον παγκόσμιο κατακλυσμό, όπως παρουσιάζεται στην ιστορική αφήγηση της Γένεσης 1–11.
Μπροστά σε ολόκληρη τη δημιουργία, ο κόσμος αυτός έγινε το πεδίο της παγκόσμιας σύγκρουσης, μέσα από την οποία ο Θεός της αγάπης θα δικαιωθεί τελικά ως προς τον χαρακτήρα και τη διακυβέρνησή Του.
Για να στηρίξει τον λαό Του μέσα σε αυτή τη διαμάχη, ο Χριστός στέλνει το Άγιο Πνεύμα και τους πιστούς αγγέλους, ώστε να τον καθοδηγούν, να τον προστατεύουν και να τον ενισχύουν στον δρόμο της σωτηρίας.
(Γέν. 3 · 6–8 · Ιώβ 1:6–12 · Ησ. 14:12–14 · Ιεζ. 28:12–18 · Ρωμ. 1:19–32 · 3:4 · 5:12–21 · 8:19–22 · Α΄ Κορ. 4:9 · Εβρ. 1:14 · Α΄ Πέτρ. 5:8 · Β΄ Πέτρ. 3:6 · Αποκ. 12:4–9)
Η Μεγάλη Διαμάχη αρχίζει με πόλεμο στον ουρανό
Από τις πρώτες κιόλας σελίδες της Αγίας Γραφής, ο Θεός μάς βοηθά να κατανοήσουμε γιατί, από τη στιγμή που η αμαρτία εισήλθε στον κόσμο, η γη έγινε το πεδίο της Μεγάλης Διαμάχης. Ο πόνος, η απώλεια και η δυστυχία που βιώνει η ανθρωπότητα συνδέονται με αυτή τη σύγκρουση.
Ο πόλεμος, όμως, δεν ξεκίνησε στη γη.
Πριν ακόμη υπάρξει ο κόσμος μας, στον ουρανό υπήρχε ένας άγγελος που ονομαζόταν Εωσφόρος. Αναφέρεται επίσης ως «Eωσφόρε, γιε τής αυγής», λόγω της λαμπρότητας και της ομορφιάς του (Ησαΐας 14:12).
Ήταν ένα ένδοξο ον, γεμάτο σοφία και ομορφιά, ένα από τα τέλεια δημιουργήματα του Θεού. Κατείχε υψηλή θέση ανάμεσα στις αγγελικές δυνάμεις και θέση ιδιαίτερης τιμής στο άγιο όρος του Θεού.
Το βιβλίο του Ιεζεκιήλ περιγράφει τη λαμπρότητά του:
«Eσύ επισφράγισες τα πάντα, είσαι γεμάτος σοφία, και τέλειος σε ωραιότητα. Στάθηκες στην Eδέμ, στον παράδεισο του Θεού· Ήσουν περισκεπασμένος από κάθε πολύτιμη πέτρα… H υπηρεσία των τυμπάνων σου και των αυλών σου ήταν ετοιμασμένη για σένα, κατά την ημέρα που κτίστηκες. Ήσουν χρισμένο χερούβ, για να επισκιάζεις· και εγώ σε έστησα. Ήσουν στο άγιο βουνό τού Θεού· περπατούσες ανάμεσα σε πύρινες πέτρες.
Ήσουν τέλειος στους δρόμους σου, από την ημέρα που κτίστηκες, μέχρις ότου βρέθηκε μέσα σε σένα αδικία» (Ιεζεκιήλ 28:12–15).
Κάτι όμως άλλαξε. Ο Εωσφόρος άρχισε να στρέφει το βλέμμα στον εαυτό του, στην ομορφιά και στη σοφία του, και να επιθυμεί μια θέση που δεν του ανήκε. Ο Ιεζεκιήλ περιγράφει πώς η υπερηφάνεια γέμισε την καρδιά του εξαιτίας της ομορφιάς του και πώς η σοφία του διαφθάρηκε εξαιτίας της λαμπρότητάς του.
Άφησε την υπερηφάνεια να κυριαρχήσει στην καρδιά του και άρχισε να επιθυμεί να εξυψωθεί στο επίπεδο του Θεού (Ησαΐας 14:13–14). Μέσα από αυτή την υπερηφάνεια, ο Εωσφόρος υποκίνησε επανάσταση, προσπαθώντας να στρέψει τους αγγέλους του ουρανού εναντίον του Δημιουργού τους. Αμφισβήτησε τον χαρακτήρα και τη διακυβέρνηση του Θεού, διαδίδοντας ψεύδη και παρουσιάζοντάς Τον ως άδικο κυβερνήτη.
Κάποιοι από τους αγγέλους τον πίστεψαν. Τάχθηκαν στο πλευρό του, τον ακολούθησαν και συμμετείχαν στην επανάστασή του εναντίον του Θεού.
«Kαι έγινε πόλεμος στον ουρανό· ο Mιχαήλ και οι άγγελοί του πολέμησαν ενάντια στον δράκοντα, και ο δράκοντας πολέμησε και οι άγγελοί του. Kαι δεν υπερίσχυσαν ούτε βρέθηκε πλέον τόπος γι’ αυτούς στον ουρανό. Kαι ρίχτηκε ο μεγάλος δράκοντας, το αρχαίο φίδι, που αποκαλείται ο διάβολος, και ο σατανάς, που πλανάει ολόκληρη την οικουμένη, ρίχτηκε στη γη· και οι άγγελοί του ρίχτηκαν μαζί του» (Αποκάλυψη 12:7–9).
Ο Εωσφόρος, που κάποτε κατείχε θέση τιμής κοντά στον Θεό, πρόδωσε τον Δημιουργό του και ηγήθηκε μιας επανάστασης. Έτσι εκδιώχθηκε από τον ουρανό μαζί με όσους τον ακολούθησαν. Από τότε έγινε ο Σατανάς, ο αντίπαλος και πλάνος.
Και από αυτή τη σύγκρουση ξεκίνησε η τραγωδία που αργότερα θα έφτανε και στη γη.
Πώς η Μεγάλη Διαμάχη έφτασε στη γη
Όταν ο Σατανάς εκδιώχθηκε από τον ουρανό, στράφηκε προς τη γη μαζί με τους αγγέλους που τον είχαν ακολουθήσει. Γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να σταθεί απέναντι στον Θεό, επιδίωξε να πλήξει ό,τι Εκείνος αγαπούσε περισσότερο: τα νέα δημιουργήματά Του, τον Αδάμ και την Εύα.
Η Εδέμ, ο κήπος όπου ζούσαν ο Αδάμ και η Εύα, ήταν ένας τόπος τελειότητας. Όλα τα ζωντανά πλάσματα συνυπήρχαν ειρηνικά και πολλά φυτά και δέντρα έδιναν καρπούς κατάλληλους για τροφή.
Υπήρχε όμως μία εξαίρεση. Ο καρπός από το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού δεν έπρεπε να καταναλωθεί. Ο Θεός είχε προειδοποιήσει ξεκάθαρα τον Αδάμ και την Εύα: «την ίδια ημέρα που θα φας απ’ αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε» (Γένεση 2:17).
Ο Σατανάς είδε σε αυτό μια ευκαιρία. Τράβηξε την προσοχή της Εύας παίρνοντας τη μορφή ενός εντυπωσιακού φτερωτού φιδιού και της μίλησε.
«είπε στη γυναίκα: Στ’ αλήθεια, είπε ο Θεός: Nα μη φάτε από κάθε δέντρο τού παραδείσου;
Kαι η γυναίκα είπε στο φίδι: Aπό τον καρπό των δέντρων τού παραδείσου μπορούμε να φάμε· από τον καρπό, όμως, του δέντρου, που είναι στο μέσον τού παραδείσου, ο Θεός είπε: Nα μη φάτε απ’ αυτόν, μήτε να τον αγγίξετε, για να μη πεθάνετε.
Kαι το φίδι είπε στη γυναίκα: Σίγουρα δεν θα πεθάνετε, αλλά ο Θεός ξέρει ότι την ίδια ημέρα που θα φάτε απ’ αυτόν, τα μάτια σας θα ανοιχτούν, και θα είστε σαν θεοί, γνωρίζοντας το καλό και το κακό» (Γένεση 3:1–5).
Ο Σατανάς χρησιμοποίησε την ίδια τακτική με την οποία είχε εξαπατήσει τους αγγέλους στον ουρανό: έσπειρε αμφιβολίες για τον χαρακτήρα του Θεού, Τον παρουσίασε ως ψεύτη και υποστήριξε ότι κρατούσε σκόπιμα για τον εαυτό Του κάτι που δεν ήθελε να μοιραστεί.
Στην ουσία, είπε στην Εύα ότι δεν χρειαζόταν να εμπιστεύεται τον Θεό.
Δυστυχώς, η Εύα παρασύρθηκε αρκετά ώστε να δοκιμάσει αυτό που της πρότεινε ο Σατανάς. Έφαγε από το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού, και το ίδιο έκανε και ο Αδάμ. Με αυτή την επιλογή, η ανθρωπότητα τάχθηκε με την επανάσταση εναντίον του Θεού και μπήκε μέσα στη Μεγάλη Διαμάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό.
Από την επανάσταση του Αδάμ και της Εύας και μετά, η αντίληψη της ανθρωπότητας για τον Θεό έχει αλλοιωθεί. Εξακολουθούμε να παλεύουμε με το ψέμα του Σατανά σχετικά με τον χαρακτήρα του Θεού και γεννιόμαστε πλέον με μια φυσική τάση προς τον εγωισμό. Δεν μπορούμε με τις δικές μας δυνάμεις να επανακτήσουμε την τελειότητα που χάθηκε. Μόνο με τη βοήθεια του Θεού μπορούμε να επιλέγουμε τον δικό Του δρόμο και να στεκόμαστε απέναντι στην αμαρτία και τον Σατανά (Ρωμαίους 5:12–21).
Ζούμε πραγματικά σε έναν κόσμο όπου συνυπάρχει η γνώση του καλού και του κακού, και ο καθένας μας καλείται καθημερινά να επιλέγει ποια πλευρά θα ακολουθήσει. Αυτές οι καθημερινές επιλογές έχουν μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο ίσως συνειδητοποιούμε. Ολόκληρο το σύμπαν παρακολουθεί όσα συμβαίνουν στη γη και τις επιλογές που κάνουμε.
Η γη είναι ο τόπος όπου η αμαρτία έχει εκδηλωθεί, και όλη η δημιουργία βλέπει τις καταστροφικές συνέπειές της στον κόσμο μας (Α΄ Κορινθίους 4:9).
Αυτό βοηθά να κατανοήσουμε γιατί ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να συνεχίσει να υπάρχει και γιατί επέτρεψε στην αμαρτία να φανερώσει πλήρως τις συνέπειές της.
Ο Θεός θα μπορούσε να καταστρέψει τον Σατανά και τους αγγέλους του αμέσως. Αν όμως το έκανε από την πρώτη στιγμή, εκείνοι που παρέμεναν πιστοί ίσως Τον ακολουθούσαν από φόβο και όχι από ελεύθερη επιλογή. Ο Θεός δεν επιθυμεί υπακοή που γεννιέται από τον φόβο, αλλά σχέση που βασίζεται στην ελευθερία και την αγάπη.
Γι’ αυτό έπρεπε να φανεί καθαρά ποιος είναι ο Σατανάς, ποια είναι η φύση της αμαρτίας και πού οδηγεί η επανάσταση απέναντι στον Θεό, ώστε κάθε νοήμον ον να μπορεί να επιλέξει ελεύθερα ποιον θα υπηρετήσει.
Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τα δούμε να αποκαλύπτονται πλήρως για να κατανοήσουμε την πραγματική τους φύση.
Η γη είναι ο τόπος όπου το καλό και το κακό φανερώνονται με τον πιο καθαρό τρόπο, ώστε ο καθένας να μπορεί να αποφασίσει ποιον θα ακολουθήσει: τον Σατανά και τον εγωισμό του ή τον Θεό και την αγάπη Του.
Τι κάνουμε μέσα στη Μεγάλη Διαμάχη;
Τι καλούμαστε, λοιπόν, να κάνουμε όσο αυτή η Μεγάλη Διαμάχη συνεχίζεται γύρω μας αλλά και μέσα στην καρδιά μας;
Γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να σταθούμε μόνοι μας και ότι θα κάνουμε λάθη. Όσοι όμως μένουν σταθεροί στις υποσχέσεις του Χριστού θα σωθούν (Ματθαίος 24:13).
Για να μας βοηθήσει, ο Θεός μάς έχει δώσει μέσα στην Αγία Γραφή πολλές υποσχέσεις και σαφείς οδηγίες:
«Aγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μη μπείτε μέσα σε πειρασμό· το μεν πνεύμα είναι πρόθυμο, η σάρκα όμως είναι ανίσχυρη» (Ματθαίος 26:41).
«Yποταχθείτε, λοιπόν, στον Θεό· αντισταθείτε στον διάβολο, και θα φύγει από σας. Πλησιάστε στον Θεό, και θα πλησιάσει σε σας…» (Ιακώβου 4:7–8).
«Eλάτε σε μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω. Σηκώστε επάνω σας τον ζυγό μου, και μάθετε από μένα· επειδή, είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά· και θα βρείτε ανάπαυση μέσα στις ψυχές σας. Eπειδή, ο ζυγός μου είναι καλός, και το φορτίο μου ελαφρύ» (Ματθαίος 11:28–30).
«αν με το στόμα σου ομολογήσεις Kύριο, τον Iησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς» (Ρωμαίους 10:9).
«Tώρα, λοιπόν, να φοβηθείτε τον Kύριο, και να τον λατρεύσετε με ακεραιότητα και αλήθεια·…» (Ιησούς του Ναυή 24:14).
«Eγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου, και εγώ μαζί του, αυτός φέρνει πολύ καρπό· επειδή, χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (Ιωάννης 15:5).
«με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή. Δεδομένου ότι, ο Θεός δεν απέστειλε τον Yιό του στον κόσμο, για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου αυτού» (Ιωάννης 3:16–17).
«Πάντοτε να χαίρεστε. Aδιάκοπα να προσεύχεστε. Σε όλα να ευχαριστείτε· επειδή, αυτό είναι το θέλημα του Θεού σε σας εν Xριστώ Iησού» (Α΄ Θεσσαλονικείς 5:16–18).
«Aν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία» (Α΄ Ιωάννη 1:9).
Η τελική νίκη του Θεού
Ολόκληρο το σύμπαν παρακολουθεί όσα συμβαίνουν στη γη, περιμένοντας να δει πώς θα ολοκληρωθεί αυτή η σύγκρουση. Θα δικαιωθεί τελικά ο αγαθός και δίκαιος χαρακτήρας του Θεού;
Η απάντηση είναι ήδη γνωστή. Ο ίδιος ο Θεός μάς την αποκαλύπτει στο βιβλίο της Αποκάλυψης, όπου περιγράφεται πώς ο Σατανάς και όσοι έχουν εξαπατηθεί από αυτόν θα εξαλειφθούν και πώς ο κόσμος θα γίνει καινούργιος (Αποκάλυψη 20).
Ο Θεός υπόσχεται ότι μια ημέρα θα βάλει οριστικό τέλος στην αμαρτία, θα καταστρέψει τον Σατανά και όσους επιμένουν να τον ακολουθούν και θα αποκαταστήσει τα πάντα. Πριν όμως συμβεί αυτό, κάθε άνθρωπος καλείται να κάνει μια επιλογή.
Ο καθένας μας καλείται να πάρει θέση σε αυτή την πνευματική σύγκρουση, τη Μεγάλη Διαμάχη. Να κοιτάξει τον κόσμο γύρω του, να δει τις καταστροφικές συνέπειες της αμαρτίας και να αποφασίσει ποιον θα υπηρετήσει.
Μπορούμε να επιλέξουμε τον Θεό, να δεχθούμε το δωρεάν δώρο της σωτηρίας Του και να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές Του. Ή μπορούμε να επιλέξουμε τον δρόμο της αυτονομίας και της επανάστασης, ακολουθώντας τελικά την ίδια πορεία με τον Σατανά.
Η Αγία Γραφή έχει ήδη καταστήσει σαφές πώς θα τελειώσει αυτή η μεγάλη σύγκρουση για τη γη. Ο Θεός θα νικήσει και θα εξαλείψει οριστικά την αμαρτία. Θα εγκαθιδρύσει μια νέα βασιλεία στη γη, μια βασιλεία που δεν θα έχει τέλος.
Ο Θεός θέλει τον καθένα μας εκεί μαζί Του. Είναι υπομονετικός απέναντί μας, «μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι νάρθουν σε μετάνοια» (Β΄ Πέτρου 3:9).
Η επιλογή, όμως, παραμένει δική μας.
Μπορούμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο της επανάστασης και του εγωισμού, έναν δρόμο που μπορεί να φαίνεται ελκυστικός αλλά οδηγεί τελικά στην καταστροφή. Ή μπορούμε, ακόμη κι αν αυτός ο κόσμος το κάνει δύσκολο, να επιλέξουμε τον δρόμο της δικαιοσύνης, του ελέους και της αμετάβλητης αγάπης του Θεού.