Η λέξη «διαχειριστής» αναφέρεται αρκετές φορές στην Αγία Γραφή. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιείται ο ίδιος ο όρος, ενώ σε άλλες παρουσιάζεται η αρχή της διαχείρισης χωρίς να κατονομάζεται άμεσα.
Οι Αντβεντιστές θεωρούν καλό χριστιανό διαχειριστή εκείνον που αναγνωρίζει ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός και ο πραγματικός ιδιοκτήτης των πάντων. Παράλληλα, ο Θεός μάς εμπιστεύεται τη διαχείριση των ευλογιών που μας δίνει. Μας έχει εμπιστευθεί χρόνο και ευκαιρίες, ικανότητες και περιουσιακά στοιχεία, καθώς και τη γη με τους πόρους και τις ευλογίες της.
Τι σημαίνει όμως να «διαχειριζόμαστε» σωστά όσα έχουμε λάβει; Και τι γίνεται με τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής, που δεν τις αντιλαμβανόμαστε ως ευλογίες; Πώς μας καθοδηγεί η Αγία Γραφή ώστε να είμαστε πιστοί διαχειριστές;
Ας δούμε πιο αναλυτικά:
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 21: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ
Είμαστε διαχειριστές του Θεού. Εκείνος μας έχει εμπιστευθεί χρόνο και ευκαιρίες, ικανότητες και περιουσιακά στοιχεία, καθώς και τις ευλογίες της γης και τους πόρους της. Είμαστε υπεύθυνοι απέναντί Του για τη σωστή χρήση τους.
Αναγνωρίζουμε ότι όλα ανήκουν στον Θεό υπηρετώντας πιστά Εκείνον και τους συνανθρώπους μας, επιστρέφοντας το δέκατο και προσφέροντας δωρεές για τη διακήρυξη του Ευαγγελίου Του και για τη στήριξη και ανάπτυξη της Εκκλησίας Του.
Η διαχείριση είναι ένα προνόμιο που μας έδωσε ο Θεός για να αυξανόμαστε στην αγάπη και να νικούμε τον εγωισμό και την πλεονεξία.
Ο πιστός διαχειριστής χαίρεται για τις ευλογίες που λαμβάνουν οι άλλοι ως αποτέλεσμα της πιστότητάς του.
(Γέν. 1:26–28 · 2:15 · Α΄ Χρον. 29:14 · Αγγ. 1:3–11 · Μαλ. 3:8–12 · Ματθ. 23:23 · Ρωμ. 15:26–27 · Α΄ Κορ. 9:9–14 · Β΄ Κορ. 8:1–15 · 9:7)
Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Λίγο πριν δημιουργήσει τους πρώτους ανθρώπους, ο Θεός είχε ήδη σχεδιάσει να τους αναθέσει τη φροντίδα και τη διαχείριση του κόσμου που μόλις είχε δημιουργήσει.
«Kαι είπε ο Θεός: Aς κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση· και ας εξουσιάζει επάνω στα ψάρια τής θάλασσας, και επάνω στα πουλιά τού ουρανού, και επάνω στα κτήνη, και επάνω σε ολόκληρη τη γη, και επάνω σε κάθε ερπετό, που σέρνεται επάνω στη γη» (Γένεση 1:26).
Δεν ήταν μικρή ευθύνη. Ήταν ένα μεγάλο προνόμιο.
Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα Του και του ανέθεσε ευθύνη απέναντι σε μεγάλο μέρος της δημιουργίας.
Στη Γένεση 2:15 μαθαίνουμε περισσότερα για αυτή την ευθύνη:
«Kαι ο Kύριος ο Θεός πήρε τον άνθρωπο, και τον έβαλε στον παράδεισο της Eδέμ για να τον εργάζεται, και να τον φυλάττει» (Γένεση 2:15).
Ακόμη και σε έναν τέλειο κόσμο, λοιπόν, ο Θεός εμπιστεύθηκε στον Αδάμ και στην Εύα σημαντικές ευθύνες διαχείρισης. Τους ανέθεσε να φροντίζουν τη δημιουργία Του.
Ο Θεός μάς αγαπά και μας έχει χαρίσει χρόνο, ικανότητες, υλικά αγαθά, περιουσία και την ίδια τη ζωή.
Ως Χριστιανοί αγαπούμε τον Θεό και εκτιμούμε όσα μας έχει εμπιστευθεί. Αναγνωρίζουμε Εκείνον ως την πηγή κάθε αγαθού:
«κάθε αγαθή δόση, και κάθε τέλειο δώρημα, είναι από επάνω, το οποίο κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει αλλοίωση ή σκιά μεταβολής» (Ιακώβου 1:17).
Γι’ αυτό είναι φυσικό να επιδιώκουμε να χρησιμοποιούμε υπεύθυνα όσα μας έχει δώσει.
Η αγάπη μας προς τον Θεό μάς οδηγεί και στη φροντίδα της δημιουργίας Του.
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
Ο Θεός ανέθεσε συνειδητά στον άνθρωπο ευθύνη απέναντι στη γη.
Η διαχείριση είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο Θεός μάς βοηθά να ωριμάζουμε και να αναπτύσσουμε τον χαρακτήρα μας.
Όταν μας ανατίθεται ευθύνη, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζουμε ότι δεν είμαστε οι απόλυτοι ιδιοκτήτες όσων διαχειριζόμαστε, μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε τον εγωισμό και την πλεονεξία.
Ας δούμε τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά ενός καλού διαχειριστή: πιστότητα, αξιοπιστία, αφοσίωση και υπευθυνότητα.
Ο ΚΑΛΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΟΣ
«Kαι εξάλλου, εκείνο που ζητείται ανάμεσα στους οικονόμους είναι κάθε ένας να βρεθεί πιστός» (Α΄ Κορινθίους 4:2).
Στην παραβολή των ταλάντων (Ματθαίος 25:14–30), ο κύριος εμπιστεύεται την περιουσία του σε τρεις δούλους.
Στον πρώτο δίνει πέντε τάλαντα, στον δεύτερο δύο και στον τρίτο ένα.
Οι δύο πρώτοι χρησιμοποιούν όσα τους εμπιστεύθηκε και τα αυξάνουν. Ο τρίτος, όμως, αποφασίζει να θάψει το τάλαντό του.
Όταν επιστρέφει ο κύριος, επαινεί τους δύο πρώτους:
«Kαι ο κύριός του είπε σ’ αυτόν: Eύγε, δούλε αγαθέ, και πιστέ· στα λίγα φάνηκες πιστός, επάνω σε πολλά θα σε καταστήσω· μπες μέσα στη χαρά τού κυρίου σου» (Ματθαίος 25:23).
Όταν όμως διαπιστώνει ότι ο τρίτος δούλος δεν χρησιμοποίησε καθόλου όσα είχε λάβει, ακολουθούν συνέπειες.
Η σημασία αυτής της παραβολής δεν περιορίζεται στα χρήματα.
Ο Θεός έχει δώσει στον καθένα μας διαφορετικά χαρίσματα, ικανότητες και ευκαιρίες. Περιμένει να χρησιμοποιούμε όσα μας εμπιστεύθηκε σύμφωνα με τον σκοπό για τον οποίο μας τα έδωσε — στην υπηρεσία Του και προς δόξα Του.
Ο τρίτος δούλος δεν επικρίθηκε επειδή δεν κατάφερε να διπλασιάσει την επένδυσή του. Το πρόβλημα ήταν ότι άφησε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία που του είχε δοθεί.
Δεν έκανε τίποτε με αυτό που είχε λάβει, παρόλο που θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει προς όφελος του κυρίου του — και, στο πνευματικό νόημα της παραβολής, προς όφελος της βασιλείας του Θεού.
Ο ΚΑΛΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ
Στο Λουκάς 16:1–13 ο Ιησούς αφηγείται την ιστορία ενός διαχειριστή που κατηγορήθηκε ότι σπαταλούσε την περιουσία του κυρίου του.
Δεν είχε αποδειχθεί αξιόπιστος στη διαχείριση όσων του είχαν ανατεθεί.
Ο Ιησούς είπε:
«O πιστός στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι πιστός· και ο άδικος στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι άδικος.
Aν, λοιπόν, στον άδικο μαμωνά δεν φανήκατε πιστοί, ποιος θα σας εμπιστευθεί τον αληθινό πλούτο;
Kαι αν στο ξένο δεν φανήκατε πιστοί, ποιος θα σας δώσει το δικό σας;» (Λουκάς 16:10–12).
Ο Θεός έχει εμπιστευθεί στον καθένα μας συγκεκριμένες ικανότητες, υλικά μέσα, χρόνο, θέσεις ευθύνης και ευκαιρίες.
Μας τα δίνει ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να δείχνουμε γενναιοδωρία, καλοσύνη και αγάπη.
Οι ευλογίες μας δεν μας δόθηκαν μόνο για προσωπικό όφελος, αλλά και για να μπορούμε να υπηρετούμε τους άλλους.
Ο ΚΑΛΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΟΣ
«Kανένας δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους· επειδή, ή τον έναν θα μισήσει, και τον άλλον θα αγαπήσει· ή στον έναν θα προσκολληθεί, και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον Mαμμωνά» (Ματθαίος 6:24).
Ο Θεός δεν λέει ότι τα χρήματα ή τα υλικά αγαθά είναι από μόνα τους κακά.
Ο κίνδυνος εμφανίζεται όταν αρχίζουμε να τα υπηρετούμε και τα μετατρέπουμε στην πρώτη προτεραιότητα της ζωής μας.
Δεν μπορούμε να έχουμε δύο απόλυτες προτεραιότητες ταυτόχρονα.
Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να αποφασίσουμε τι πραγματικά κατέχει την πρώτη θέση στη ζωή μας.
Γιατί να μη διαλέξουμε να υπηρετούμε τον Θεό, ο οποίος έχει υποσχεθεί να φροντίζει για τις ανάγκες μας (Φιλιππησίους 4:19);
Ο Θεός θέλει να είμαστε πιστοί, αξιόπιστοι και αφοσιωμένοι πολίτες της βασιλείας του Χριστού.
Θέλει οι Χριστιανοί να αντιπροσωπεύουν με τη ζωή τους την καλοσύνη, τη χαρά, το έλεος, την αγάπη και τη χάρη της βασιλείας του Θεού.
Ως πιστοί διαχειριστές, χρησιμοποιούμε τα δώρα Του για τους σκοπούς Του και προς δόξα Του.
Πώς εκδηλώνεται αυτή η αφοσίωση;
Αρχίζει όταν εμπιστευόμαστε τον Θεό και επιλέγουμε τον δικό Του δρόμο αντί για τους άλλους δρόμους που μπορεί να μας προτείνονται.
Αυτό απαιτεί δύναμη και αυτοέλεγχο, ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες είναι δύσκολες.
Καλούμαστε να εμπιστευόμαστε τον Θεό και τα σχέδιά Του ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να δούμε πώς ακριβώς θα ενεργήσει.
Ο Θεός μάς καλεί να αφοσιωθούμε στους σκοπούς Του και στη βασιλεία Του.
Παρόλο που αυτό σημαίνει να βάζουμε Εκείνον και το θέλημά Του πάνω από τις δικές μας επιθυμίες, μπορούμε να εμπιστευόμαστε ότι οι προθέσεις Του για εμάς είναι αγαθές:
«Eπειδή, εγώ γνωρίζω τις βoυλές πoυ βoυλεύoμαι για σας, λέει o Kύριoς, βoυλές ειρήνης, και όχι κακoύ, για να σας δώσω τo πρoσδoκώμενo τέλoς» (Ιερεμίας 29:11).
Το καλό νέο είναι ότι ακόμη και η πίστη και η αγάπη που χρειάζονται για μια τέτοια αφοσίωση είναι δώρα που λαμβάνουμε από τον ίδιο τον Θεό.
Καθώς αναζητούμε πρώτα τη σχέση μας μαζί Του, Εκείνος υπόσχεται:
«Aλλά, να ζητάτε πρώτα τη βασιλεία τού Θεού, και τη δικαιοσύνη του· και όλα αυτά θα σας προστεθούν» (Ματθαίος 6:33).
Ο ΚΑΛΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ
«Kαι σε όποιον δόθηκε πολύ, πολύ θα ζητηθεί απ’ αυτόν· και σε όποιον είναι εμπιστευμένο πολύ, περισσότερο θα απαιτήσουν απ’ αυτόν» (Λουκάς 12:48).
«Eγώ o Kύριoς εξετάζω την καρδιά, δoκιμάζω τα νεφρά, για να δώσω στoν κάθε έναν σύμφωνα με τoυς δρόμoυς τoυ, σύμφωνα με τoν καρπό των έργων τoυ» (Ιερεμίας 17:10).
Ο Θεός έχει δώσει στον καθένα μας διαφορετικούς πόρους, ικανότητες και ευκαιρίες.
Δεν μπορούμε να μεταφέρουμε σε κάποιον άλλο την προσωπική μας ευθύνη για τη διαχείρισή τους.
Ο καθένας μας είναι προσωπικά διαχειριστής όσων του έχουν εμπιστευθεί και είναι υπεύθυνος απέναντι στον Θεό.
Η ιστορία της προσφοράς της χήρας είναι ένα σύντομο βιβλικό περιστατικό που δείχνει ότι η πιστή διαχείριση δεν εξαρτάται από το πόσα διαθέτει κάποιος (Μάρκος 12:41–44).
Ο Ιησούς παρατηρούσε τους ανθρώπους καθώς έδιναν τις προσφορές τους στο θησαυροφυλάκιο του ναού.
Είδε πλούσιους να προσφέρουν μεγάλα χρηματικά ποσά. Έπειτα είδε μια φτωχή χήρα να προσφέρει δύο μικρά νομίσματα.
Ο Ιησούς είπε ότι η προσφορά της είχε ιδιαίτερη αξία επειδή:
«Eπειδή, όλοι έβαλαν από το περίσσευμά τους· αυτή, όμως, έβαλε από το υστέρημά της όλα όσα είχε, όλη την περιουσία της» (Μάρκος 12:44).
Τα δύο νομίσματά της δεν είχαν μεγαλύτερη χρηματική αξία από τα μεγάλα ποσά που είχαν προσφέρει οι άλλοι.
Εκείνο που είχε ιδιαίτερη σημασία ήταν το πνεύμα με το οποίο τα πρόσφερε.
Στην πράξη της βλέπουμε ταπεινοφροσύνη, πίστη, αφοσίωση, εμπιστοσύνη και υπευθυνότητα.
Η χήρα θα μπορούσε εύκολα να βρει λόγους για να μην προσφέρει τίποτε. Θα μπορούσε να σκεφτεί ότι οι πλούσιοι είχαν ήδη δώσει αρκετά και ότι η μικρή δική της συνεισφορά δεν θα έκανε διαφορά.
Εκείνη, όμως, αντιμετώπισε την προσφορά της ως πνευματική πράξη πίστης και διαχείρισης και όχι απλώς ως οικονομική υποχρέωση.
Οι επιλογές μας σχετικά με τον τρόπο που ζούμε, χρησιμοποιούμε και μοιραζόμαστε όσα μας έχει δώσει ο Θεός αποκαλύπτουν πού βρίσκεται η καρδιά μας.
Η χήρα επέλεξε να εμπιστευθεί τον Θεό και να:
«θησαυρίζετε στον εαυτό σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε σκουλήκι ούτε σκουριά τούς αφανίζουν, και όπου κλέφτες δεν κάνουν διάρρηξη ούτε κλέβουν» (Ματθαίος 6:20).
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ;
Για τον Χριστιανό, διαχείριση σημαίνει ότι αντιμετωπίζει τα πάντα ως ιδιοκτησία του Θεού — επειδή, τελικά, όλα όσα έχουμε προέρχονται από Εκείνον.
Όσα διαθέτουμε δεν μας ανήκουν με απόλυτη έννοια. Μας έχουν εμπιστευθεί για να τα φροντίζουμε και να τα χρησιμοποιούμε υπεύθυνα.
Ο Δαβίδ το εξέφρασε με τα εξής λόγια:
«Aλλά, πoιoς είμαι εγώ, και πoιoς είναι o λαός μoυ, ώστε να μπoρoύμε να πρoσφέρoυμε πρόθυμα σε σένα με έναν τέτoιo τρόπo; Eπειδή, τα πάντα έρχoνται από σένα, και από τα δικά σoυ δίνoυμε σε σένα» (Α΄ Χρονικών 29:14).
Οι δούλοι στις παραβολές που εξετάσαμε ήταν υπόλογοι στον κύριό τους για όσα τους είχε εμπιστευθεί.
Αν όλα ανήκουν τελικά στον Θεό, τότε είμαστε υπεύθυνοι απέναντί Του για τον τρόπο με τον οποίο φροντίζουμε και χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας, τα χρήματά μας, τα πνευματικά χαρίσματα, τη σωματική και ψυχική μας υγεία, τις σχέσεις και τα υλικά αγαθά μας.
Η χριστιανική διαχείριση είναι πολύ περισσότερα από χρήματα ή κανόνες. Είναι μια αρχή που αφορά ολόκληρη τη ζωή.
Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε να μην επικεντρώνουμε την προσοχή μας μόνο σε μία πλευρά της.
Ο Ιησούς είπε:
«Aλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, αποδεκατίζετε τον δυόσμο, και τον άνηθο και το κύμινο· αφήσατε, όμως, τα βαρύτερα του νόμου: Tην κρίση και το έλεος και την πίστη· αυτά έπρεπε να κάνετε, και εκείνα να μη τα αφήνετε» (Ματθαίος 23:23).
Το ζήτημα δεν είναι απλώς τι διαχειριζόμαστε ή πόσα διαθέτουμε.
Η αρχή της διαχείρισης πρέπει να αγκαλιάζει ολόκληρη τη ζωή μας.
Αναγνωρίζουμε τη γενναιοδωρία και την κυριότητα του Θεού μέσα από την πιστή υπηρεσία προς Εκείνον και προς τους συνανθρώπους μας.
Στη Β΄ Κορινθίους 8:1–15 βλέπουμε μια κοινότητα πιστών να στηρίζει άλλους πιστούς.
Παρόλο που οι ίδιοι αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες, πρόσφεραν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους — και ακόμη περισσότερο:
«Eπειδή, υπήρξαν αυτοπροαίρετοι, σύμφωνα με τη δύναμή τους, και περισσότερο από τη δύναμή τους· (δίνω μαρτυρία γι’ αυτό),
παρακαλώντας μας, με πολλή παράκληση, να δεχθούμε τη χάρη, και την κοινωνία τής διακονίας αυτής στους αγίους» (Β΄ Κορινθίους 8:3–4).
Αργότερα ο Παύλος εξηγεί ότι ο σκοπός δεν ήταν να επιβαρυνθούν οι μεν για να ανακουφιστούν οι δε, αλλά να υπάρχει αλληλοϋποστήριξη:
«Eπειδή, δεν θέλω να είναι σε άλλους άνεση, σε σας όμως στενότητα.
Aλλά, να γίνει με ισότητα, ώστε κατά τον παρόντα καιρό το περίσσευμά σας να αναπληρώσει τη στέρηση εκείνων· για να χρησιμεύσει και το περίσσευμα εκείνων στη δική σας στέρηση, ώστε να γίνει ισότητα·» (Β΄ Κορινθίους 8:13–14).
Ο Παύλος κατανοούσε ότι, όταν οι πιστοί διαχειρίζονται με πίστη και γενναιοδωρία όσα τους έχει εμπιστευθεί ο Θεός, η κοινότητα μπορεί να ανταποκρίνεται πολύ αποτελεσματικότερα στις ανάγκες των ανθρώπων.
ΓΙΑΤΙ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΣΥΧΝΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ;
Τα χρήματα συμμετέχουν σχεδόν σε κάθε πλευρά της σύγχρονης ζωής. Γι’ αυτό είναι φυσικό να αποτελούν σημαντικό μέρος της διαχείρισης.
Σήμερα δεν εξοφλούμε υποχρεώσεις με σιτάρι ή ζώα ούτε ανταλλάσσουμε συνήθως προϊόντα μεταξύ μας. Εργαζόμαστε για χρήματα και χρησιμοποιούμε χρήματα για όσα χρειαζόμαστε ή επιθυμούμε.
Όταν ο Θεός είπε:
«Φέρτε όλα τα δέκατα στην αποθήκη, για να είναι τροφή στον οίκο μου» (Μαλαχίας 3:10),
το οικονομικό σύστημα της εποχής περιλάμβανε αγροτικά προϊόντα και άλλους φυσικούς πόρους.
Σήμερα η επιστροφή των δεκάτων και η προσφορά δωρεών πραγματοποιούνται μέσα από τις οργανωμένες οικονομικές δομές της Εκκλησίας, όμως η βασική αρχή παραμένει η ίδια: αναγνωρίζουμε ότι οι πόροι που διαθέτουμε προέρχονται από τον Θεό και τους χρησιμοποιούμε για τους σκοπούς Του.
Τα χρήματα συνδέονται συχνά με την απληστία, όμως η Αγία Γραφή δεν λέει ότι τα ίδια τα χρήματα αποτελούν τη ρίζα του κακού.
Λέει:
«Eπειδή, ρίζα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία· την οποία μερικοί, καθώς την ορέχθηκαν, αποπλανήθηκαν από την πίστη και πέρασαν τον εαυτό τους μέσα από πολλές οδύνες» (Α΄ Τιμόθεον 6:10).
Τα χρήματα αποτελούν επίσης μέσο μέσω του οποίου μπορούν να πραγματοποιηθούν πολλές από τις διακονίες της Εκκλησίας.
Επιστρέφοντας το δέκατο και προσφέροντας δωρεές, συμμετέχουμε στο έργο του Θεού, στη διάδοση του Ευαγγελίου και στη στήριξη και ανάπτυξη της Εκκλησίας Του.
ΔΕΚΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ
Το δέκατο δεν είναι το ίδιο με την προσφορά.
Το δέκατο είναι το ένα δέκατο, δηλαδή το δέκα τοις εκατό, του εισοδήματός μας. Η ίδια η λέξη σημαίνει «δέκατο».
Η Αγία Γραφή μάς καλεί να τιμούμε πρώτα τον Θεό με όσα έχουμε (Παροιμίες 3:9).
Η προσφορά είναι κάτι που δίνεται ελεύθερα πέρα από το δέκατο.
Η πρακτική του δεκατισμού εμφανίζεται ήδη στη Γένεση, όπως στην περίπτωση του Αβραάμ και του Ιακώβ (Γένεση 14:18–20 · 28:22), και αργότερα περιλαμβάνεται στις οδηγίες που δόθηκαν στον Ισραήλ (Λευιτικό 27:30–34).
Η βιβλική αρχή του δεκατισμού υπηρετεί διάφορους σκοπούς:
Το δέκατο χρησιμοποιείται για τη στήριξη εκείνων που αφιερώνονται στη διακονία του Ευαγγελίου.
«Δεν ξέρετε ότι αυτοί που εργάζονται στα ιερά, τρώνε από το ιερό; Aυτοί που ενασχολούνται στο θυσιαστήριο, παίρνουν μερίδιο από το θυσιαστήριο;
Έτσι διέταξε και ο Kύριος, αυτοί που κηρύττουν το ευαγγέλιο, να ζουν από το ευαγγέλιο» (Α΄ Κορινθίους 9:13–14).
Η πιστή διαχείριση των πόρων μας υποστηρίζει τη διακονία και τη φροντίδα ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη (Δευτερονόμιο 14:28–29).
Ο δεκατισμός αποτελεί πράξη λατρείας και εμπιστοσύνης προς τον Θεό και όχι προς τα χρήματα (Μαλαχίας 3:8–12).
Οι προσφορές αποτελούν έναν τρόπο να εκφράζουμε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για τις ευλογίες Του (Δευτερονόμιο 15:10 · Παροιμίες 11:25 · 3:9–10).
Ο δεκατισμός, ως μέρος της χριστιανικής διαχείρισης, συμβάλλει επίσης στην ανάπτυξη του χαρακτήρα μας.
Η ΚΑΛΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ
Ως διαχειριστές του Θεού, χαιρόμαστε για τις ευλογίες που προέρχονται από την αγάπη Του προς εμάς.
Η αγάπη του Θεού, όταν εργάζεται μέσα μας, μας παρακινεί να ζούμε με χάρη και να προσφέρουμε με γενναιοδωρία.
Οι Αντβεντιστές πιστεύουν ότι τα πάντα ανήκουν στον Θεό και ότι Εκείνος μας δίνει το προνόμιο να διαχειριζόμαστε όσα μας εμπιστεύεται.
Πιστεύουμε επίσης ότι η αρχή της διαχείρισης δόθηκε στην ανθρωπότητα ήδη από τον Κήπο της Εδέμ.
Αποτελεί άσκηση πίστης, μέσο ανάπτυξης του χαρακτήρα και έναν πρακτικό τρόπο με τον οποίο μπορούμε να ευλογούμε τους άλλους.
«Nα δίνετε, και θα σας δοθεί· καλό μέτρο, πιεσμένο, και συγκαθισμένο και υπερξεχειλιζόμενο θα δώσουν στον κόρφο σας· επειδή, με το ίδιο μέτρο με το οποίο μετράτε, θα αντιμετρηθεί σε σας» (Λουκάς 6:38).