Το αρχαίο βιβλικό αγιαστήριο και οι τελετές του (Έξοδος 25–27) περιέχουν βαθιά διδάγματα που εξακολουθούν να έχουν σημασία για εμάς σήμερα.
Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας πιστεύουν ότι αυτές οι τελετές της Παλαιάς Διαθήκης προεικόνιζαν το έργο που επιτελεί ο Χριστός για τη σωτηρία μας. Η κατασκευή και η διάταξη του επίγειου αγιαστηρίου αποτελούσαν υπόδειγμα του ουράνιου αγιαστηρίου (Εβραίους 8:1–5).
Μετά τον θάνατο και την ανάστασή Του, ο Ιησούς επέστρεψε στον ουρανό. Υποσχέθηκε ότι θα μας ετοίμαζε τόπο:
«Kαι αφού πάω και σας ετοιμάσω τόπο, έρχομαι πάλι, και θα σας παραλάβω κοντά σε μένα, για να είστε και εσείς, όπου είμαι εγώ» (Ιωάννης 14:3).
Η αρχαία Σκηνή του Μαρτυρίου και οι τελετές της μάς βοηθούν να κατανοήσουμε πώς ο Ιησούς εργάζεται για να μας προετοιμάσει για την αιώνια κατοικία μας μαζί Του.
Ας δούμε πιο αναλυτικά:
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 24: Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ
Υπάρχει αγιαστήριο στον ουρανό, η αληθινή Σκηνή που έστησε ο Κύριος και όχι άνθρωπος.
Εκεί ο Χριστός διακονεί για χάρη μας, καθιστώντας διαθέσιμα στους πιστούς τα οφέλη της εξιλαστήριας θυσίας Του, την οποία πρόσφερε μία φορά για πάντα επάνω στον σταυρό.
Κατά την ανάληψή Του εγκαινιάστηκε ως ο μεγάλος Αρχιερέας μας και άρχισε τη μεσιτική Του διακονία, την οποία προεικόνιζε το έργο του αρχιερέα στα Άγια του επίγειου αγιαστηρίου.
Το 1844, στο τέλος της προφητικής περιόδου των 2.300 ημερών, εισήλθε στη δεύτερη και τελευταία φάση της εξιλαστήριας διακονίας Του, την οποία προεικόνιζε το έργο του αρχιερέα στα Άγια των Αγίων του επίγειου αγιαστηρίου.
Πρόκειται για ένα έργο ερευνητικής κρίσης, το οποίο αποτελεί μέρος της τελικής αντιμετώπισης της αμαρτίας και προεικονιζόταν από τον καθαρισμό του αρχαίου εβραϊκού αγιαστηρίου κατά την Ημέρα του Εξιλασμού.
Σε εκείνη την τελετουργική υπηρεσία το αγιαστήριο καθαριζόταν με το αίμα των θυσιών ζώων, ενώ τα επουράνια καθαρίζονται μέσω της τέλειας θυσίας του αίματος του Ιησού.
Η ερευνητική κρίση αποκαλύπτει στις ουράνιες υπάρξεις ποιοι από τους νεκρούς κοιμήθηκαν εν Χριστώ και, επομένως, θεωρούνται εν Χριστώ άξιοι να συμμετάσχουν στην πρώτη ανάσταση.
Αποκαλύπτει επίσης ποιοι από τους ζωντανούς παραμένουν εν Χριστώ, τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού και, επομένως, είναι εν Χριστώ έτοιμοι να μεταφερθούν στην αιώνια βασιλεία Του.
Αυτή η κρίση επιβεβαιώνει τη δικαιοσύνη του Θεού στη σωτηρία εκείνων που πιστεύουν στον Ιησού.
Διακηρύσσει ότι όσοι παρέμειναν πιστοί στον Θεό θα λάβουν τη βασιλεία.
Η ολοκλήρωση αυτής της διακονίας του Χριστού θα σημάνει τη λήξη της περιόδου της ανθρώπινης χάρης πριν από τη Δευτέρα Παρουσία.
(Λευ. 16 · Αριθ. 14:34 · Ιεζ. 4:6 · Δαν. 7:9–27 · 8:13–14 · 9:24–27 · Εβρ. 1:3 · 2:16–17 · 4:14–16 · 8:1–5 · 9:11–28 · 10:19–22 · Αποκ. 8:3–5 · 11:19 · 14:6–7 · 20:12 · 14:12 · 22:11–12)
ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΚΟΥ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟΥ;
Για πολλούς αιώνες, το αγιαστήριο και οι τελετές του βρίσκονταν στο επίκεντρο της λατρευτικής ζωής του λαού Ισραήλ.
Λίγο μετά την απελευθέρωσή τους από τη δουλεία στην Αίγυπτο, ο Θεός είπε στον Μωυσή:
«Kαι ας κάνουν σε μένα ένα αγιαστήριο, για να κατοικώ μεταξύ τους» (Έξοδος 25:8).
Στο αγιαστήριο προσφέρονταν πρωινές και εσπερινές θυσίες (Αριθμοί 28:4).
Αποτελούσε επίσης το κέντρο των ετήσιων εορτών του Ισραήλ (Λευιτικό 23).
Κάθε άνθρωπος μπορούσε να προσέλθει και να προσφέρει προσωπική θυσία για την αμαρτία του (Λευιτικό 4).
Κάθε τελετή υπενθύμιζε στον λαό ότι επρόκειτο να έρθει ένας Λυτρωτής.
Το αγιαστήριο, ή η Σκηνή του Μαρτυρίου, αποτελούσε ουσιαστικά τον τόπο λατρείας του λαού στην έρημο κατά την πορεία του από την Αίγυπτο προς τη Χαναάν.
Ο Θεός είχε δώσει πολύ συγκεκριμένες οδηγίες για την κατασκευή του:
«Σύμφωνα με όλα όσα εγώ σού δείχνω, κατά το υπόδειγμα της σκηνής, και σύμφωνα με το υπόδειγμα όλων των σκευών της, έτσι θα κάνετε» (Έξοδος 25:9).
Όταν αργότερα οι Ισραηλίτες εγκαταστάθηκαν στη γη τους, οικοδόμησαν ένα μόνιμο κτίσμα.
Ο βασιλιάς Σολομώντας οικοδόμησε τον πρώτο μεγαλοπρεπή ναό:
«και δες, εγώ λέω να κτίσω έναν oίκo στo όνoμα τoυ Kυρίoυ τoύ Θεoύ μoυ» (Α΄ Βασιλέων 5:5).
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ;
Ναι.
Το επίγειο αγιαστήριο κατασκευάστηκε σύμφωνα με το πρότυπο του ουράνιου αγιαστηρίου.
Η Αγία Γραφή μάς λέει ότι το ουράνιο αγιαστήριο είναι:
«αληθινή σκηνή, την οποία ο Kύριος κατασκεύασε, και όχι άνθρωπος» (Εβραίους 8:2).
Το επίγειο αγιαστήριο και οι λειτουργίες του αποτελούσαν:
«υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων» (Εβραίους 8:5).
Κατασκευάστηκε σύμφωνα με το ουράνιο πρότυπο που είχε δείξει ο Θεός στον Μωυσή, ώστε μέσα από αυτό να μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το έργο που πραγματοποιείται στον ουρανό.
«Eπειδή, ο Xριστός δεν μπήκε μέσα σε χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλά στον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα μπροστά στον Θεό για χάρη μας·» (Εβραίους 9:24).
Η υπηρεσία του επίγειου αγιαστηρίου συμβόλιζε τη διακονία του Ιησού στο ουράνιο αγιαστήριο.
Τα διάφορα στοιχεία και οι τελετές του έδειχναν προς το ανεκτίμητο δώρο του Ιησού Χριστού.
ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΠΙΓΕΙΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ;
Ας φανταστούμε ότι πλησιάζουμε την είσοδο του αρχαίου εβραϊκού αγιαστηρίου.
Η περιγραφή που ακολουθεί βασίζεται στις οδηγίες που βρίσκουμε στα κεφάλαια 25–27 της Εξόδου.
Ένας περίβολος χωρίζει το αγιαστήριο από τον υπόλοιπο καταυλισμό.
Περνώντας από την είσοδο, μπαίνουμε στην αυλή.
Κάθε αντικείμενο, κάθε τελετή και κάθε λεπτομέρεια του αγιαστηρίου περιέχει συμβολισμούς που μας κατευθύνουν προς τη διακονία του Ιησού για εμάς, επειδή Εκείνος είναι:
«ο δρόμος, και η αλήθεια, και η ζωή» (Ιωάννης 14:6).
Το πρώτο πράγμα που συναντούμε στην αυλή είναι το Θυσιαστήριο των Ολοκαυτωμάτων.
Εκεί προσφέρονταν οι πρωινές και οι εσπερινές θυσίες. Εκεί επίσης ο άνθρωπος έφερνε ένα αρνί ως θυσία για τις αμαρτίες του.
Όλες αυτές οι θυσίες έδειχναν προς τον Ιησού, τον τέλειο Αμνό.
Ο συμβολισμός αυτός επιβεβαιώνεται και στην Καινή Διαθήκη όταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής βλέπει τον Ιησού και λέει:
«Nα, ο Aμνός τού Θεού, ο οποίος σηκώνει την αμαρτία τού κόσμου» (Ιωάννης 1:29).
Στη λυτρωτική Του διακονία, ο Χριστός προσφέρει το αίμα Του για τη συγχώρηση και τον καθαρισμό μας.
Λίγο πιο πέρα στην αυλή βρίσκεται ο Χάλκινος Νιπτήρας.
Ήταν μια μεγάλη λεκάνη με νερό που χρησιμοποιούσαν οι ιερείς για τελετουργικό καθαρισμό.
Σε ολόκληρη την Αγία Γραφή, το νερό χρησιμοποιείται συχνά ως σύμβολο ζωής και καθαρότητας.
Ο Ιησούς προσφέρει:
«πηγή νερού, που θα αναβλύζει σε αιώνια ζωή» (Ιωάννης 4:14).
Και υπόσχεται:
«όποιος πιστεύει σε μένα, δεν θα διψάσει ποτέ» (Ιωάννης 6:35).
Μέσα από τη διακονία Του, ο Ιησούς μάς προσφέρει καθαρισμό, θεραπεία και ελπίδα, ενώ τα νερά του βαπτίσματος συμβολίζουν αυτή τη νέα ζωή.
Όπως προσευχήθηκε ο ψαλμωδός:
«Πλύνε με περισσότερo και περισσότερo από την ανoμία μoυ, και από την αμαρτία μoυ καθάρισέ με» (Ψαλμός 51:2).
Στη συνέχεια βλέπουμε ένα κτίσμα καλυμμένο με παραπετάσματα.
Πρόκειται για το αγιαστήριο με τα δύο διαμερίσματά του: τα Άγια και τα Άγια των Αγίων.
Αν μπορούσαμε να παραμερίσουμε το παραπέτασμα, θα βλέπαμε το εσωτερικό — έναν χώρο στον οποίο μπορούσαν να εισέρχονται μόνο οι ιερείς.
Στα Άγια υπήρχαν τρία βασικά αντικείμενα.
Το πρώτο ήταν η Τράπεζα των Άρτων της Προθέσεως, πάνω στην οποία υπήρχαν δώδεκα άρτοι, τοποθετημένοι σε δύο σειρές των έξι. Οι άρτοι ανανεώνονταν κάθε εβδομάδα.
Ο Ιησούς είπε:
«Eγώ είμαι ο άρτος τής ζωής· όποιος έρχεται σε μένα, δεν θα πεινάσει· και όποιος πιστεύει σε μένα, δεν θα διψάσει ποτέ» (Ιωάννης 6:35).
Μέσα από τη διακονία του Χριστού λαμβάνουμε τον «άρτο της ζωής» μέσω του Λόγου Του.
«Mονάχα με ψωμί δεν θα ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα τού Θεού» (Ματθαίος 4:4).
Το δεύτερο αντικείμενο ήταν η Χρυσή Λυχνία.
Είχε επτά λυχνάρια, στα οποία υπήρχε συνεχώς λάδι ώστε να παραμένουν αναμμένα.
Ο Ιησούς διακήρυξε:
«Eγώ είμαι το φως τού κόσμου· όποιος ακολουθεί εμένα, δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως τής ζωής» (Ιωάννης 8:12).
Ο Ιησούς υπόσχεται να μας καθοδηγεί στον δρόμο Του.
Η διακονία Του γεμίζει τη ζωή μας με χαρά και ελπίδα, ενώ το φως Του μπορεί να λάμπει μέσα από εμάς ώστε να φωτίζει και άλλους ανθρώπους.
«Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς» (Ματθαίος 5:16).
Το Θυσιαστήριο του Θυμιάματος βρισκόταν κοντά στο παραπέτασμα που χώριζε τα Άγια από τα Άγια των Αγίων.
Επάνω σε αυτό έκαιγαν θυμίαμα, το άρωμα του οποίου γέμιζε το αγιαστήριο.
Ο Δαβίδ προσευχήθηκε:
«Aς κατευθυνθεί η πρoσευχή μoυ μπρoστά σoυ σαν θυμίαμα· η ύψωση των χεριών μoυ ας γίνει σαν εσπερινή θυσία» (Ψαλμός 141:2).
Καθώς οι προσευχές μας υψώνονται προς τον ουρανό, ο Ιησούς τις ακούει και μεσιτεύει για εμάς ενώπιον του Πατέρα (Εβραίους 7:25).
Η διακονία του Χριστού φωτίζει την κατανόησή μας καθώς επικοινωνούμε μαζί Του μέσα από την προσευχή.
Μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη ότι ακούει τις προσευχές της καρδιάς μας και ενδιαφέρεται για τις ανάγκες μας.
Αν περνούσαμε μέσα από το παραπέτασμα, θα βρισκόμασταν στο ιερότερο μέρος της Σκηνής: στα Άγια των Αγίων.
Μέσα σε αυτόν τον μικρό χώρο υπήρχε ένα μόνο κύριο αντικείμενο: η Κιβωτός της Διαθήκης, ή Κιβωτός του Μαρτυρίου.
Το πρώτο πράγμα που θα προσέχαμε θα ήταν τα δύο χρυσά χερουβείμ επάνω στην κιβωτό, το ένα απέναντι από το άλλο, με τα φτερά τους απλωμένα επάνω από το ιλαστήριο.
Μέσα στην κιβωτό βρίσκονταν οι δύο πέτρινες πλάκες που περιείχαν τον Νόμο του Θεού, τις Δέκα Εντολές.
Ο Νόμος μάς αποκαλύπτει το θέλημα του Θεού και μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύ Τον έχουμε ανάγκη.
«O νόμος τού Kυρίου είναι άμωμος, επιστρέφει ψυχή· η μαρτυρία τού Kυρίου είναι πιστή, σοφίζει τον απλό·
τα διατάγματα του Kυρίου είναι ευθέα, ευφραίνουν την καρδιά· η εντολή τού Kυρίου είναι λαμπρή, φωτίζει τα μάτια·» (Ψαλμός 19:7–8).
Η διακονία του Ιησού στο ουράνιο αγιαστήριο μάς βοηθά να κατανοήσουμε γιατί η ανθρωπότητα χρειάζεται τον θεμελιώδη Νόμο του Θεού, ο οποίος μας δείχνει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.
Στην κιβωτό υπήρχε επίσης ένα δοχείο με μάννα, την τροφή που ο Θεός έστελνε από τον ουρανό για να θρέψει τους Ισραηλίτες στην έρημο.
Αποτελούσε υπενθύμιση ότι ο Θεός υπόσχεται να μας φροντίζει ακόμη και όταν οι συνθήκες φαίνονται αδύνατες.
«O δε Θεός μου θα εκπληρώσει κάθε ανάγκη σας, σύμφωνα με τον πλούτο του, με δόξα, διαμέσου τού Iησού Xριστού» (Φιλιππησίους 4:19).
Μέσα στην κιβωτό βρισκόταν επίσης η ράβδος του Ααρών, η οποία είχε ανθίσει θαυματουργικά όταν οι φυλές του Ισραήλ αμφισβήτησαν ποιον είχε επιλέξει ο Θεός για την ιερατική διακονία (Αριθμοί 17:8–10).
Όταν αναρωτιόμαστε ποιος βρίσκεται στο πλευρό μας, μπορούμε να θυμόμαστε τα λόγια του Δαβίδ:
«O Kύριoς είναι με τo μέρoς μoυ· δεν θα φoβηθώ· τι θα μoυ κάνει ένας άνθρωπoς;» (Ψαλμός 118:6).
Ο Θεός είχε υποσχεθεί ότι η Κιβωτός της Διαθήκης θα συνδεόταν ιδιαίτερα με την παρουσία Του.
Είπε στον Μωυσή:
«και εκεί θα γνωριστώ σε σένα· και από επάνω από το ιλαστήριο, από το μέσον των δύο χερουβείμ, που είναι επάνω στην κιβωτό τού μαρτυρίου, θα μιλήσω σε σένα για όλα όσα θα σε προστάξω, για να πεις στους γιους Iσραήλ» (Έξοδος 25:22).
Μόνο ο αρχιερέας μπορούσε να εισέλθει στα Άγια των Αγίων, εκεί όπου φανερωνόταν ιδιαίτερα η παρουσία του Θεού.
Αυτό συνέβαινε μία φορά τον χρόνο, κατά την Ημέρα του Εξιλασμού.
ΤΙ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΕΞΙΛΑΣΜΟΥ;
Η Ημέρα του Εξιλασμού ήταν μια ιδιαίτερη ημέρα αφιερωμένη στον καθαρισμό του αγιαστηρίου.
Η Αγία Γραφή λέει ότι ο αρχιερέας:
«θα κάνει εξιλέωση για το άγιο αγιαστήριο» (Λευιτικό 16:33).
Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, οι αμαρτίες του λαού μεταφέρονταν συμβολικά στο αγιαστήριο μέσω του αίματος των θυσιών.
Με αυτόν τον συμβολικό τρόπο, η αμαρτία συσσωρευόταν στο αγιαστήριο.
Κατά την Ημέρα του Εξιλασμού, όμως, το αγιαστήριο καθαριζόταν από αυτές τις αμαρτίες.
Την ημέρα αυτή επιλέγονταν δύο τράγοι για έναν ιδιαίτερο σκοπό.
Ο πρώτος προσφερόταν ως θυσία.
Επάνω σε αυτόν τον τράγο δεν εξομολογούνταν οι αμαρτίες του λαού. Το αίμα του χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου.
«Tότε, θα σφάξει τον τράγο τής προσφοράς περί αμαρτίας, αυτόν που είναι για τον λαό· και θα φέρει το αίμα του στο εσωτερικό τού καταπετάσματος, και θα κάνει με το αίμα του, όπως έκανε με το αίμα τού μοσχαριού, και θα το ραντίσει επάνω στο ιλαστήριο, και μπροστά από το ιλαστήριο» (Λευιτικό 16:15).
Ο αρχιερέας έφερνε αυτό το αίμα μέσα στα Άγια των Αγίων.
«Kαι θα κάνει εξιλέωση για το αγιαστήριο, για τις ακαθαρσίες των γιων Iσραήλ, και για τις παραβάσεις τους σε όλες τους τις αμαρτίες· το ίδιο θα κάνει και για τη σκηνή τού μαρτυρίου, που κατοικεί μεταξύ τους, ανάμεσα στην ακαθαρσία τους» (Λευιτικό 16:16).
Πριν από αυτή την τελετή, ο λαός είχε χρόνο να εξετάσει τη ζωή του και να εκφράσει στον Θεό τη λύπη και τη μετάνοιά του για τις αμαρτίες του.
«Σάββατο ανάπαυσης θα είναι σε σας, και θα ταπεινώσετε τις ψυχές σας, σε αιώνιον θεσμό» (Λευιτικό 16:31).
Ήταν σημαντικό να ομολογούν τις αμαρτίες τους, ώστε να παραμένουν σε κοινωνία με τον Θεό και να μην προσκολλώνται στην αμαρτία.
Ο αρχιερέας ζητούσε από τον Θεό τη συγχώρηση των αμαρτιών που είχαν μεταφερθεί συμβολικά στο αγιαστήριο.
Ενώ εκείνος διακονούσε στα Άγια των Αγίων, ο λαός νήστευε και προσευχόταν.
Ήταν μια ιδιαίτερα σοβαρή ημέρα.
«επειδή, σ’ αυτή την ημέρα ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση για σας, για να σας καθαρίσει, ώστε να είστε καθαροί από όλες τις αμαρτίες σας μπροστά στον Kύριο» (Λευιτικό 16:30).
Έπειτα ερχόταν ο ρόλος του δεύτερου τράγου, του αποδιοπομπαίου τράγου.
Όταν ο αρχιερέας έβγαινε από το αγιαστήριο, συμβολικά έφερε μαζί του τις αμαρτίες που είχαν εξομολογηθεί κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους.
Στη συνέχεια πήγαινε στον αποδιοπομπαίο τράγο και μετέφερε συμβολικά επάνω του αυτές τις αμαρτίες.
«και ο Aαρών θα βάλει τα δυο του χέρια επάνω στο κεφάλι τού ζωντανού τράγου, και θα εξομολογηθεί επάνω σ’ αυτόν όλες τις αμαρτίες των γιων Iσραήλ, και όλες τις παραβάσεις τους σε όλες τους τις αμαρτίες· και θα τις βάλει στο κεφάλι τού τράγου· και θα τον εξαποστείλει, με διορισμένον άνθρωπο, στην έρημο» (Λευιτικό 16:21).
Ο τράγος οδηγούνταν στην έρημο και απομακρυνόταν από τον καταυλισμό.
Η αμαρτία προκαλεί χωρισμό.
«αλλά, oι ανoμίες σας έβαλαν χωρίσματα ανάμεσα σε σας και στoν Θεό σας, και oι αμαρτίες σας έκρυψαν τo πρόσωπό τoυ από σας, για να μη ακoύει» (Ησαΐας 59:2).
Ο σκοπός του Θεού στο σχέδιο της σωτηρίας είναι να απομακρύνει τον χωρισμό που έχει δημιουργήσει η αμαρτία ανάμεσα στην καρδιά μας και στην αγάπη Του.
Το τελικό σχέδιό Του είναι να αποκαταστήσει πλήρως την κοινωνία μας μαζί Του.
Προσβλέπει στην ημέρα κατά την οποία δεν θα υπάρχει πλέον χωρισμός και θα μας πάρει για να ζήσουμε μαζί Του αιώνια.
ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΖΩΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ
Όταν ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη, έθεσε τέλος στην ανάγκη των θυσιών ζώων.
Οι θυσίες αυτές συμβόλιζαν τον θάνατο του Ιησού, ο οποίος ανέλαβε τις συνέπειες της αμαρτίας για εμάς, ώστε να μπορεί να προσφερθεί λύτρωση σε κάθε άνθρωπο που επιλέγει να τη δεχθεί.
Μετά τον θάνατό Του στον σταυρό:
«είμαστε αγιασμένοι διαμέσου τής προσφοράς τού σώματος του Iησού Xριστού, που έγινε μία φορά για πάντα» (Εβραίους 10:10).
Εκείνη την Παρασκευή έπαψε να υπάρχει ανάγκη για τις θυσίες ζώων.
Ο τύπος —τα σύμβολα που έδειχναν προς τον Ιησού— συνάντησε το αντίτυπό του: τον ίδιο τον Ιησού, τη μία αληθινή Θυσία που μπορούσε να εξασφαλίσει τη σωτηρία του ανθρώπου.
Ας φανταστούμε τη σκηνή εκείνης της Παρασκευής.
Ένα παράξενο σκοτάδι σκεπάζει την περιοχή του ναού και διαρκεί τρεις ώρες.
Είναι η ώρα της εσπερινής θυσίας.
Καθώς ο ιερέας ετοιμάζεται να θυσιάσει ένα αθώο αρνί, η γη αρχίζει να σείεται.
Ξαφνικά, το εσωτερικό καταπέτασμα του ναού σχίζεται (Μάρκος 15:38).
Ένα αόρατο χέρι το σχίζει από πάνω μέχρι κάτω (Ματθαίος 27:51).
Η προσοχή του ιερέα αποσπάται.
Τα Άγια των Αγίων του ανθρώπινου ναού δεν αποτελούν πλέον τον χώρο που θα χρησιμοποιείται για να προεικονίζει τη θυσία του Χριστού.
«Tετέλεσται».
Και ο Ιησούς:
«γέρνοντας το κεφάλι, παρέδωσε το πνεύμα» (Ιωάννης 19:30).
Ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, βλέποντας όσα συνέβησαν, αναφώνησε:
«Στ’ αλήθεια, ο άνθρωπος αυτός ήταν Yιός τού Θεού» (Μάρκος 15:39).
Με τον θάνατό Του, ο Λυτρωτής ολοκλήρωσε την αποστολή της θυσίας Του.
Δεν υπήρχε πλέον ανάγκη να προσφέρονται ζώα, επειδή το γεγονός προς το οποίο έδειχναν είχε πραγματοποιηθεί.
Ο Ιησούς, ο Αμνός του Θεού, πρόσφερε τη ζωή και το αίμα Του ως την ύψιστη θυσία.
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Στον ουρανό ο Ιησούς παρουσιάζει τα οφέλη της εξιλαστήριας θυσίας Του για χάρη μας.
«Ποιος θα είναι εκείνος που τους κατακρίνει; O Xριστός είναι αυτός που πέθανε, επιπλέον δε και αναστήθηκε, ο οποίος και είναι στα δεξιά τού Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για μας» (Ρωμαίους 8:34).
Η θυσία Του είναι η βάση της λύτρωσης της ανθρωπότητας.
Πριν ο Ιησούς αναχωρήσει από τη γη, υποσχέθηκε στους μαθητές Του ότι θα τους έστελνε βοήθεια.
«Eγώ, όμως, σας λέω την αλήθεια· σας συμφέρει να αναχωρήσω εγώ· επειδή, αν δεν αναχωρήσω, ο Παράκλητος δεν θάρθει σε σας· αλλά, αφού αναχωρήσω, θα τον στείλω σε σας» (Ιωάννης 16:7).
Και πρόσθεσε:
«αλλά, όταν έρθει εκείνος, το Πνεύμα τής αλήθειας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια· επειδή, δεν θα μιλήσει από τον εαυτό του, αλλά θα μιλήσει όσα πρόκειται να ακούσει, και θα σας αναγγείλει τα μέλλοντα» (Ιωάννης 16:13).
Σαράντα ημέρες μετά την ανάστασή Του, ο Ιησούς επέστρεψε στον ουρανό.
Οι μαθητές στέκονταν μαζί και κοιτούσαν καθώς ο αγαπημένος τους Δάσκαλος απομακρυνόταν.
Ξαφνικά αντιλήφθηκαν δύο άνδρες με λευκά ενδύματα.
Εκείνοι είπαν:
«Άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί στέκεστε κοιτάζοντας στον ουρανό; Aυτός ο Iησούς, που αναλήφθηκε από σας στον ουρανό, θάρθει έτσι, με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε να πορεύεται στον ουρανό» (Πράξεις 1:11).
Τα λόγια αυτά έδωσαν θάρρος στους μαθητές.
Ο Ιησούς αναλήφθηκε στον ουρανό, μας έδωσε το Άγιο Πνεύμα —τον Παράκλητο— για να μας καθοδηγεί και άρχισε τη διακονία Του στο ουράνιο αγιαστήριο.
ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ;
Από την επιστροφή Του στον ουρανό, ο Ιησούς υπηρετεί ως Παράκλητος και Μεσίτης μας.
Βρίσκεται απέναντι στις κατηγορίες του Σατανά και μας φέρνει σε άμεση σχέση με τον Πατέρα.
«αν, όμως, κάποιος αμαρτήσει, έχουμε παράκλητο προς τον Πατέρα, τον Iησού Xριστό τον Δίκαιο» (Α΄ Ιωάννη 2:1).
Η ζωή, ο θάνατος και η ανάσταση του Ιησού άνοιξαν τον δρόμο της επικοινωνίας με τον ουρανό.
Καθώς οι προσευχές μας ανεβαίνουν προς τον Θεό, ο Ιησούς μεσιτεύει για εμάς.
Μεσιτεύω σημαίνει παρεμβαίνω υπέρ κάποιου άλλου.
Ο Ιησούς παρουσιάζει την τέλεια ζωή και τη θυσία Του ως τη βάση για τη συγχώρηση των αμαρτιών μας.
«Γι’ αυτό, μπορεί και να σώζει ολοκληρωτικά αυτούς που προσέρχονται στον Θεό διαμέσου αυτού, ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει για χάρη τους» (Εβραίους 7:25).
«Eπειδή, ο μισθός τής αμαρτίας είναι θάνατος· το χάρισμα, όμως, του Θεού αιώνια ζωή διαμέσου τού Iησού Xριστού τού Kυρίου μας» (Ρωμαίους 6:23).
Η μεσιτική διακονία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού καθιστά δυνατή τη σωτηρία μας.
Εξαιτίας της αμαρτίας, ο άνθρωπος βρίσκεται κάτω από την καταδίκη του θανάτου.
Μέσω όμως της διακονίας του Χριστού μάς προσφέρεται η δυνατότητα της σωτηρίας.
Όταν ζητούμε συγχώρηση, ο Ιησούς εφαρμόζει τα οφέλη του αίματός Του στη δική μας περίπτωση.
Η δική Του τέλεια δικαιοσύνη αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία οι αμαρτίες μας μπορούν να συγχωρηθούν.
«διαμέσου τού δικού του αίματος, μία φορά για πάντα μπήκε μέσα στα άγια, αποκτώντας αιώνια λύτρωση» (Εβραίους 9:12).
ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ;
Ο Ιησούς, ο Αμνός του Θεού, έχει και έναν ακόμη σημαντικό ρόλο στη σωτηρία μας.
Είναι ο Αρχιερέας μας στο ουράνιο αγιαστήριο.
«EXONTAΣ, λοιπόν, έναν μεγάλο αρχιερέα, που έχει περάσει μέσα από τους ουρανούς, τον Iησού, τον Yιό τού Θεού, ας κρατάμε την ομολογία» (Εβραίους 4:14).
Ο ιερέας είναι κάποιος που υπηρετεί ως μεσίτης σε μια πνευματική διακονία.
Οι ιερείς επίσης ξεχωρίζονταν για την εκτέλεση ιερών καθηκόντων και καλούνταν να διατηρούν στενή σχέση με τον Θεό.
Στην Παλαιά Διαθήκη οι ιερείς πραγματοποιούσαν τις τελετουργικές θυσίες των ζώων.
Σήμερα, ο Ιησούς είναι Εκείνος που πραγματοποίησε την ύψιστη θυσία, προσφέροντας τη δική Του ζωή για εμάς.
Η θυσία ολοκληρώθηκε, όμως Εκείνος εξακολουθεί να υπηρετεί ως Αρχιερέας μας.
Και ο Ιησούς είναι απόλυτα κατάλληλος για αυτόν τον ρόλο:
«Eπειδή, δεν έχουμε αρχιερέα, που δεν μπορεί να συμπαθήσει στις ασθένειές μας, αλλά ο οποίος πειράστηκε καθ’ όλα, κατά τη δική μας ομοιότητα, χωρίς αμαρτία» (Εβραίους 4:15).
Ο Αρχιερέας μας γνωρίζει από προσωπική εμπειρία τι σημαίνει να αντιμετωπίζει κανείς τον πειρασμό.
Όταν ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη, ο Σατανάς Τον πείραξε.
Αμέσως μετά το βάπτισμά Του:
«ο Iησούς φέρθηκε από το Πνεύμα στην έρημο για να πειραστεί από τον διάβολο» (Ματθαίος 4:1).
Μέσα από τη σχέση Του με τον Πατέρα και τη βαθιά γνώση των Γραφών, ο Ιησούς αντιμετώπισε κάθε πειρασμό με τον Λόγο του Θεού (Ματθαίος 4:4, 7, 10).
Και σε ολόκληρη την επίγεια ζωή Του αντιμετώπισε πειρασμούς.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, επέλεξε να ακολουθήσει το θέλημα του Πατέρα.
Μας έδωσε έτσι το τέλειο παράδειγμα του πώς μπορούμε και εμείς να αντιμετωπίζουμε τον πειρασμό μέσα από τη δική Του δύναμη.
Ο Θεός γνωρίζει ακριβώς τι περνάμε.
Γνωρίζει τις αμαρτίες και τους πειρασμούς που αποτελούν ιδιαίτερο αγώνα για τον καθένα μας.
Ο ίδιος αντιμετώπισε ισχυρούς πειρασμούς και κατανοεί τον αγώνα μας.
Γι’ αυτό μπορούμε να Τον πλησιάζουμε με εμπιστοσύνη, γνωρίζοντας ότι θέλει να μας βοηθήσει.
Η επιστολή προς Εβραίους συνεχίζει:
«Aς πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο τής χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης» (Εβραίους 4:16).
ΑΝ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΗ, ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ;
Στο επίγειο αγιαστήριο, μετά τη θυσία του ζώου, το αίμα του χρησιμοποιούνταν στις τελετές του αγιαστηρίου.
Με αυτόν τον τρόπο η αμαρτία μεταφερόταν συμβολικά από τον αμαρτωλό στο αγιαστήριο.
Ο αμαρτωλός είχε συγχωρηθεί και απαλλαγεί από την ενοχή του, όμως η αμαρτία παρέμενε συμβολικά καταγεγραμμένη στο αγιαστήριο.
Όπως λοιπόν η επίγεια υπηρεσία περιλάμβανε μια ετήσια Ημέρα του Εξιλασμού για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, έτσι και το ουράνιο αγιαστήριο περιλαμβάνει ένα έργο τελικού καθαρισμού.
Το ουράνιο αγιαστήριο πρέπει επίσης να καθαριστεί.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Ο ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟΥ;
Στον ουρανό διατηρείται αρχείο της ζωής κάθε ανθρώπου.
Αυτά τα αρχεία εξετάζονται κατά την κρίση.
«Eπειδή, o Θεός θα φέρει σε κρίση κάθε έργo, και κάθε κρυφό πράγμα, είτε αγαθό είτε πoνηρό» (Εκκλησιαστής 12:14).
Τα αρχεία αυτά περιλαμβάνουν τις πράξεις της ζωής μας.
Όταν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Ιησούς:
«είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία» (Α΄ Ιωάννη 1:9).
Ο Ιησούς χαίρεται να συγχωρεί τις αμαρτίες μας, όμως το σχέδιο της σωτηρίας περιλαμβάνει και την τελική εξάλειψή τους.
Για να κατανοήσουμε αυτή την έννοια, μπορούμε να επιστρέψουμε στην τελετουργία της Ημέρας του Εξιλασμού στο επίγειο αγιαστήριο.
Θυμόμαστε ότι στην τελετή συμμετείχαν δύο τράγοι.
Ο πρώτος τράγος προσφερόταν ως θυσία στη θέση του αμαρτωλού:
«επειδή, η ζωή τής σάρκας είναι στο αίμα· και εγώ το έδωσα σε σας, για να κάνετε εξιλέωση για τις ψυχές σας επάνω στο θυσιαστήριο· επειδή, αυτό το αίμα κάνει εξιλασμό υπέρ τής ψυχής» (Λευιτικό 17:11).
Ο τράγος αυτός συμβόλιζε τον Χριστό, ο οποίος ήταν αθώος και του οποίου το αίμα μάς καθαρίζει.
Ο δεύτερος τράγος, ο αποδιοπομπαίος τράγος, έφερε τελικά την ευθύνη των αμαρτιών επειδή συμβόλιζε τον τελικό υπαίτιο και δημιουργό της αμαρτίας.
Οι αμαρτίες του Ισραήλ μεταφέρονταν συμβολικά σε αυτόν και ο τράγος οδηγούνταν έξω από τον καταυλισμό, στην έρημο (Λευιτικό 16:20–22).
Κατά παρόμοιο τρόπο, ο Σατανάς θα απομονωθεί κατά τη διάρκεια της Χιλιετίας.
Όπως η ετήσια Ημέρα του Εξιλασμού καθάριζε το επίγειο αγιαστήριο, έτσι και το ουράνιο αγιαστήριο πρέπει να καθαριστεί.
ΠΟΤΕ ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ;
Ο προφήτης Δανιήλ είδε σε όραμα το ουράνιο αγιαστήριο και τον καθαρισμό του.
Κατά τη διάρκεια αυτής της όρασης είδε μια συνοπτική εικόνα μελλοντικών γεγονότων της παγκόσμιας ιστορίας και στη συνέχεια άκουσε μια συνομιλία.
Ένας άγιος ρώτησε:
«Mέχρι πότε θα διαρκεί η όραση για την παντοτινή θυσία, και την παράβαση που φέρνει την ερήμωση, και το αγιαστήριο και το στράτευμα παραδίνονται σε καταπάτηση;» (Δανιήλ 8:13).
Η απάντηση ήταν:
«Mέχρι 2.300 ημερονύκτια· τότε, το αγιαστήριο θα καθαριστεί» (Δανιήλ 8:14).
Μέσα από τη μελέτη αυτής της προφητείας, οι Αντβεντιστές κατανοούν αυτή την περίοδο ως 2.300 προφητικά έτη.
Το ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ συνδέει την αρχή αυτής της προφητικής περιόδου με:
«την έκδοση του προστάγματος για να ανοικοδομηθεί η Iερουσαλήμ» (Δανιήλ 9:25).
Το διάταγμα αυτό συνδέεται με τον βασιλιά Αρταξέρξη και το έτος 457 π.Χ.
Με αφετηρία αυτή τη χρονολογία, τα 2.300 προφητικά έτη ολοκληρώνονται το 1844 μ.Χ.
Κατά τον 19ο αιώνα, μια ομάδα πιστών που μελετούσε αυτές τις προφητείες θεωρούσε ότι η γη ήταν το αγιαστήριο.
Κατά συνέπεια, πίστεψαν ότι ο «καθαρισμός του αγιαστηρίου» αναφερόταν στη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού.
Όπως το επίγειο αγιαστήριο καθαριζόταν την Ημέρα του Εξιλασμού, περίμεναν ότι ο Ιησούς θα επέστρεφε κατά την Ημέρα του Εξιλασμού το 1844.
Η Αγία Γραφή προσδιορίζει την Ημέρα του Εξιλασμού:
«στον έβδομο μήνα, τη δέκατη ημέρα τού μήνα» (Λευιτικό 16:29).
Το εβραϊκό ημερολόγιο βασίζεται στον σεληνιακό κύκλο, γι’ αυτό ο έβδομος μήνας δεν αντιστοιχεί στον Ιούλιο του σημερινού ημερολογίου.
Σύμφωνα με τον υπολογισμό που ακολούθησαν οι Μιλλερίτες Αντβεντιστές, η Ημέρα του Εξιλασμού το 1844 αντιστοιχούσε στις 22 Οκτωβρίου 1844.
Καθώς το μήνυμα διαδιδόταν, πολλοί ειλικρινείς άνθρωποι άρχισαν να προετοιμάζονται για την επικείμενη επιστροφή του Ιησού.
Ονομάστηκαν πιστοί της Έλευσης επειδή πίστευαν στην κυριολεκτική επιστροφή του Χριστού.
Εργάστηκαν για να προειδοποιήσουν τον κόσμο ότι θεωρούσαν το τέλος πολύ κοντά.
Όταν έφτασε η 22α Οκτωβρίου 1844, η προσμονή τους ήταν τεράστια.
Η απογοήτευσή τους ήταν βαθιά όταν το αναμενόμενο γεγονός δεν πραγματοποιήθηκε.
Μέσα όμως από περαιτέρω προσευχή και μελέτη της Αγίας Γραφής, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γραφή δεν δίδασκε πως η γη ήταν το αγιαστήριο.
Ο Θεός έχει ουράνιο αγιαστήριο, ενώ το αρχαίο εβραϊκό αγιαστήριο αποτελούσε αντίγραφο και υπόδειγμά του.
Αντί λοιπόν ο Χριστός να έχει επιστρέψει στη γη το 1844, οι Αντβεντιστές κατανόησαν ότι εισήλθε στα Άγια των Αγίων του ουράνιου αγιαστηρίου και άρχισε την τελική φάση της διακονίας Του, το έργο του καθαρισμού του ουράνιου αγιαστηρίου.
Όπως οι θυσίες ζώων αποτελούσαν τύπο της πραγματικής θυσίας του Ιησού, έτσι και η επίγεια Ημέρα του Εξιλασμού αποτελούσε τύπο, ενώ ο καθαρισμός του ουράνιου αγιαστηρίου είναι η πραγματικότητα προς την οποία εκείνη έδειχνε.
Ο καθαρισμός αυτός δεν ολοκληρώνεται σε μία κυριολεκτική ημέρα ή σε ένα έτος.
Συνεχίζεται μέχρι την τελική εξάλειψη της αμαρτίας.
Στο ουράνιο αγιαστήριο υπάρχουν τα αρχεία των αμαρτιών της ανθρωπότητας.
Ο Ιησούς, ως Αρχιερέας μας, εισέρχεται στα Άγια των Αγίων για να πραγματοποιήσει αυτή την τελική φάση του έργου.
Η αναμάρτητη ζωή και η θυσία Του επαρκούν για να καλύψουν τις αμαρτίες κάθε ανθρώπου που έζησε ποτέ.
Χρειάζεται όμως να φανερωθεί ποιοι έχουν επιλέξει να δεχθούν το δώρο της συγχώρησής Του, ποιοι έχουν παραδώσει τη ζωή τους σε Εκείνον και ποιοι επιθυμούν πραγματικά να ανήκουν σε Εκείνον.
Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΕΞΙΛΑΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Το 1844 η διακονία του Ιησού εισήλθε στη φάση της ερευνητικής κρίσης.
Ο Χριστός εξακολουθεί να συγχωρεί αμαρτίες και να μεσιτεύει για εμάς, ενώ παράλληλα πραγματοποιείται το έργο που φανερώνει ποιοι έχουν επιλέξει να Τον δεχθούν ως Σωτήρα και Κύριό τους.
Ο Ιησούς, ως Αρχιερέας και Παράκλητός μας, συμμετέχει στην κρίση.
Η περίπτωση κάθε ανθρώπου εξετάζεται και ο Χριστός είναι εκεί για να μεσιτεύσει για όσους Τον έχουν εμπιστευθεί.
Χάρη στη θυσία Του, ζητά τη σωτηρία μας.
ΠΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ;
Μπορούμε να κατανοήσουμε τη βιβλική εικόνα της ουράνιας κρίσης χρησιμοποιώντας την εικόνα ενός δικαστηρίου.
Ο Δανιήλ, βλέποντας την κρίση σε όραμα, γράφει:
«Θωρούσα, μέχρις ότου τέθηκαν οι θρόνοι, και ο Παλαιός των ημερών κάθησε, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν χιόνι, και οι τρίχες τού κεφαλιού του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν φλόγα φωτιάς· οι τροχοί του φωτιά που κατέκαιγε με φλόγες» (Δανιήλ 7:9).
Και συνεχίζει:
«Ποταμός φωτιάς έβγαινε και διαχεόταν από μπροστά του. Xίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και μύριες μυριάδες παραστέκονταν μπροστά του· το κριτήριο κάθησε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν» (Δανιήλ 7:10).
Η εικόνα είναι εντυπωσιακή.
Ο Θεός Πατέρας βρίσκεται στον θρόνο Του και αμέτρητες ουράνιες υπάρξεις στέκονται ενώπιόν Του.
Στη μία πλευρά βλέπουμε τον Ιησού — τον Αρχιερέα μας, τον Παράκλητό μας και Εκείνον που υπερασπίζεται την περίπτωσή μας (Ιώβ 16:19 · Α΄ Ιωάννη 2:1).
Στην άλλη πλευρά βρίσκεται ο Σατανάς, ο αντίδικος του Θεού.
Η Αγία Γραφή τον αποκαλεί:
«ο κατήγορος των αδελφών μας»,
εκείνον:
«που τους κατηγορεί μπροστά στον Θεό μας ημέρα και νύχτα» (Αποκάλυψη 12:10).
Ο Σατανάς κατηγορεί την ανθρωπότητα, επισημαίνοντας ότι όλοι έχουν αμαρτήσει.
Καθώς εξετάζονται τα βιβλία, η περίπτωση κάθε ανθρώπου φανερώνεται.
Ο προφήτης Ζαχαρίας παρουσιάζει μια αντίστοιχη δικαστική εικόνα.
Βλέπει τον Ιησού, τον αρχιερέα:
«να στέκεται μπροστά στον άγγελο του Kυρίου»,
ενώ:
«ο διάβολος στεκόταν από τα δεξιά του για να του αντισταθεί» (Ζαχαρίας 3:1).
Ο Ιησούς, ο αρχιερέας, εμφανίζεται:
«ντυμένος με βρώμικα ιμάτια» (Ζαχαρίας 3:3).
Η εικόνα συμβολίζει την αμαρτία και την ενοχή που χρειάζονται καθαρισμό.
Καθώς ο Σατανάς κατηγορεί, ακούγεται η απάντηση:
«Διάβολε, θα σε επιτιμήσει ο Kύριος» (Ζαχαρίας 3:2).
Και στη συνέχεια δίνεται η εντολή:
«Aφαιρέστε τα βρώμικα ιμάτιά του».
Ο Κύριος λέει στον Ιησού:
«Δες, αφαίρεσα από σένα την ανομία σου, και θα σε ντύσω με ιμάτια λαμπρά·» (Ζαχαρίας 3:4).
Όπως ο Ιησούς, ο αρχιερέας, έτσι και εμείς ερχόμαστε στην κρίση χωρίς δική μας δικαιοσύνη που να μπορεί να μας σώσει.
Ο Ησαΐας γράφει:
«Όλoι πραγματικά, γίναμε σαν ένα ακάθαρτo πράγμα, και όλη η δικαιoσύνη μας είναι σαν ένα ρυπαρό ιμάτιo·» (Ησαΐας 64:6).
Το καλό νέο είναι ότι ο Ιησούς μάς προσφέρει τη δική Του δικαιοσύνη.
Η τέλεια ζωή Του μπορεί να μας καλύψει και να μας καταστήσει άξιους της σωτηρίας όχι εξαιτίας δικών μας έργων, αλλά εξαιτίας Εκείνου.
Όταν παραδινόμαστε στον Χριστό, Εκείνος αναλαμβάνει την περίπτωσή μας.
Είναι ο Αμνός του Θεού, του οποίου το αίμα καθαρίζει τις αμαρτίες μας.
Είναι ο Αρχιερέας μας, ο οποίος διακονεί για χάρη μας ενώπιον του Πατέρα.
Είναι με το μέρος μας.
Επιθυμεί κάθε άνθρωπος να σωθεί από την αμαρτία και να ζήσει μαζί Του αιώνια.
Υπόσχεται:
«Όποιος νικάει, αυτός θα ντυθεί με λευκά ιμάτια· και δεν θα εξαλείψω το όνομά του από το βιβλίο τής ζωής, και θα ομολογήσω το όνομά του μπροστά στον Πατέρα μου, και μπροστά στους αγγέλους του» (Αποκάλυψη 3:5).
Η δική μας ανταπόκριση είναι να δεχθούμε το δώρο Του και να εμπιστευθούμε τη ζωή μας στην καθοδήγησή Του.
Ο Χριστός χαίρεται να σώζει.
Με τον Ιησού στο πλευρό μας, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζουμε την κρίση με φόβο.
«O Kύριος ο Θεός σου, που είναι στο μέσον σου, ο δυνατός, θα σε σώσει, θα ευφρανθεί σε σένα με χαρά, θα αναπαύεται στην αγάπη του, θα ευφραίνεται σε σένα με άσματα» (Σοφονίας 3:17).
ΠΟΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ;
Όταν ολοκληρωθεί η εξέταση όλων των περιπτώσεων, ο Ιησούς λέει:
«Kαι δέστε, έρχομαι γρήγορα· και ο μισθός μου είναι μαζί μου, για να αποδώσω σε κάθε έναν όπως θα είναι το έργο του» (Αποκάλυψη 22:12).
Θα έρθει η στιγμή που θα ακουστούν τα λόγια:
«Όποιος αδικεί, ας αδικήσει ακόμα· και όποιος είναι μολυσμένος, ας μολυνθεί ακόμα· και ο δίκαιος ας γίνει ακόμα πιο δίκαιος, και ο άγιος ας γίνει ακόμα πιο άγιος» (Αποκάλυψη 22:11).
Όταν ο Ιησούς πει αυτά τα λόγια, η περίπτωση κάθε ανθρώπου θα έχει κριθεί.
Η μεσιτική διακονία Του θα έχει ολοκληρωθεί.
Η τελευταία αμαρτία των λυτρωμένων θα έχει εξαλειφθεί από τα αρχεία και ο καθαρισμός του ουράνιου αγιαστηρίου θα έχει ολοκληρωθεί.
Ο Χριστός και ο Πατέρας θα έχουν ολοκληρώσει το έργο της κρίσης.
Η αιώνια επιλογή κάθε ανθρώπου —υπέρ ή κατά του Θεού— θα έχει φανερωθεί.
Όσο κι αν η αγάπη του Θεού επιθυμεί τη σωτηρία κάθε ανθρώπου, Εκείνος σέβεται την επιλογή που ο καθένας έχει κάνει.
Τότε, μετά την ολοκλήρωση του καθαρισμού του ουράνιου αγιαστηρίου, ο Ιησούς θα επιστρέψει στη γη.
Όλοι όσοι επέλεξαν να δεχθούν το δώρο της σωτηρίας Του θα συναντήσουν Εκείνον και τους αγγέλους Του στον αέρα, έτοιμοι να πάνε μαζί Του στον ουρανό.
«δεδομένου ότι, ο ίδιος ο Kύριος θα κατέβει από τον ουρανό με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου, και με σάλπιγγα Θεού, και αυτοί που πέθαναν εν Xριστώ θα αναστηθούν πρώτα·
έπειτα, εμείς που ζούμε, όσοι απομένουμε, θα αρπαχτούμε, ταυτόχρονα, μαζί τους, με σύννεφα, σε συνάντηση του Kυρίου στον αέρα· και έτσι, θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Kύριο» (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16–17).
Αυτή τη στιγμή ο Ιησούς εξακολουθεί να διακονεί στο ουράνιο αγιαστήριο.
Είναι έτοιμος να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας μόλις εμείς είμαστε πρόθυμοι να τις ομολογήσουμε.
Είναι έτοιμος να εφαρμόσει στη δική μας ζωή τα οφέλη της θυσίας που Εκείνος ήδη πλήρωσε.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΤΡΑΓΟΣ;
Ο Θεός θα εξαλείψει τα αρχεία των αμαρτιών όσων έχουν λάβει τη συγχώρησή Του.
«Eγώ, εγώ είμαι, ο οποίος εξαλείφω τις παραβάσεις σoυ για χάρη μoυ, και δεν θα θυμηθώ τις αμαρτίες σoυ» (Ησαΐας 43:25).
Οι αμαρτίες όσων τις έχουν ομολογήσει και έχουν δεχθεί τη συγχώρηση του Θεού θα εξαλειφθούν οριστικά.
Ο Θεός μάς καλεί:
«Mετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας» (Πράξεις 3:19).
Αν έχουμε δεχθεί το δώρο Του και έχουμε επιλέξει να ακολουθούμε τον δρόμο Του:
«το αίμα τού Iησού Xριστού, του Yιού του, μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία» (Α΄ Ιωάννη 1:7).
Η δική μας ανταπόκριση είναι να δεχθούμε τη θυσία Του, να ομολογούμε τις αμαρτίες μας και να ζητούμε τη δύναμή Του για:
«να περπατήσουμε σε μία νέα ζωή» (Ρωμαίους 6:4).
Στην επίγεια τελετή της Ημέρας του Εξιλασμού υπήρχε ο αποδιοπομπαίος τράγος (Λευιτικό 16).
Το ζώο αυτό δεχόταν συμβολικά τις αμαρτίες που είχαν απομακρυνθεί από το αγιαστήριο και οδηγούνταν στην έρημο.
Στην τελική εξάλειψη της αμαρτίας από το σύμπαν υπάρχει επίσης ένας τελικός αντίστοιχος συμβολισμός.
Ο Σατανάς, ο μεγάλος απατεώνας και πρωτουργός της αμαρτίας, θα φέρει την ευθύνη για τον ρόλο του στην αμαρτία στην οποία παρέσυρε τον λαό του Θεού — όχι ως μέρος της σωτηρίας των πιστών, αλλά ως μέρος της δικής του καταδίκης και τελικής τιμωρίας.
Όταν ολοκληρωθεί ο καθαρισμός του ουράνιου αγιαστηρίου και η προ της Δευτέρας Παρουσίας φάση της κρίσης, η τελική ευθύνη για την αμαρτία θα αποδοθεί στον Σατανά ως δημιουργό και υποκινητή της.
Η Αποκάλυψη περιγράφει έναν άγγελο που:
«έπιασε τον δράκοντα, το αρχαίο φίδι, που είναι διάβολος και σατανάς· και τον έδεσε για 1.000 χρόνια» (Αποκάλυψη 20:2).
Ο Σατανάς θα έχει χίλια χρόνια για να αντικρίσει τις συνέπειες της αμαρτίας που προκάλεσε και ενθάρρυνε.
Στο τέλος αυτής της περιόδου, ο Σατανάς και οι αμετανόητοι που δεν δέχθηκαν το δώρο της σωτηρίας του Θεού θα καταστραφούν.
Η Αγία Γραφή χαρακτηρίζει αυτή την τελική κρίση ως το παράδοξο έργο του Θεού:
«για να ενεργήσει τo έργo τoυ, το παράδοξο έργο του, και να εκτελέσει την πράξη τoυ, την εξαίσια πράξη τoυ» (Ησαΐας 28:21).
Ο Θεός:
«μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι νάρθουν σε μετάνοια» (Β΄ Πέτρου 3:9).
Επιθυμεί τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Η θυσία του Ιησού είναι αρκετή για τη σωτηρία κάθε ανθρώπου.
Ο Θεός όμως σέβεται την ελευθερία της προσωπικής επιλογής.
Όταν ο Χριστός ολοκληρώσει τη μεσιτική Του διακονία, η αιώνια επιλογή κάθε ανθρώπου θα έχει οριστικοποιηθεί.
Τότε το ουράνιο αγιαστήριο θα έχει καθαριστεί και, τελικά, η ίδια η γη θα καθαριστεί από την αμαρτία.
Ο Θεός υπόσχεται:
«Aυτός θα κάνει συντέλεια· θλίψη δεν θάρθει για δεύτερη φορά» (Ναούμ 1:9).
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΤΗΡΙΟΥ;
Οι Χριστιανοί Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας χαίρονται γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς Χριστός εργάζεται κάθε στιγμή για χάρη μας ως Μεσίτης και Παράκλητός μας.
Η βιβλική αλήθεια ότι ο Ιησούς είναι ο:
«μεγάλο αρχιερέα» (Εβραίους 4:14),
ο οποίος:
«ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει» για χάρη μας (Εβραίους 7:25),
διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία των πρώτων Αντβεντιστών πιστών.
Η γνώση ότι ο Ιησούς ζει για να μεσιτεύει για εμάς μπορεί να μας γεμίσει ελπίδα και βεβαιότητα ότι δεν χρειάζεται να χαθούμε, εφόσον επιλέγουμε Εκείνον.
Μπορούμε να έχουμε βεβαιότητα σωτηρίας όταν το βλέμμα και η εμπιστοσύνη μας παραμένουν στον Ιησού.
Μπορούμε επίσης να έχουμε θάρρος γνωρίζοντας ότι ο Χριστός:
«πειράστηκε καθ’ όλα, κατά τη δική μας ομοιότητα, χωρίς αμαρτία» (Εβραίους 4:15).
Με Εκείνον ως Αρχιερέα μας, μπορούμε να γνωρίζουμε ότι κατανοεί βαθιά όσα αντιμετωπίζουμε.
Η ειρήνη που γεννιέται από την πίστη στον Ιησού και στη διακονία Του για χάρη μας μπορεί να μεταμορφώσει ολόκληρη τη ζωή μας.
Το μήνυμα του αγιαστηρίου είναι τελικά μια βαθιά ιστορία της ανιδιοτελούς αγάπης του Θεού.