Ο Νόμος του Θεού αναφέρεται επίσης ως «Δεκάλογος», «Νόμος του Θεού» ή «Δέκα Εντολές». Σε ορισμένα μέρη μπορεί να δει κανείς τις Δέκα Εντολές γραμμένες σε πινακίδες, τοιχογραφίες ή γλυπτά, σε αυλές, στους τοίχους εκκλησιών ή επάνω σε μνημεία και κτίρια.
Αποτελούν μερικές από τις αρχαιότερες ηθικές αρχές που είναι γνωστές στην ανθρωπότητα. Ο Νόμος του Θεού καταγράφηκε στην Παλαιά Διαθήκη της Αγίας Γραφής.
Οι Δέκα Εντολές βρίσκονται στην Έξοδο 20 και, εδώ και πολλές γενιές, αποτελούν ένα ηθικό πλαίσιο που καθοδηγεί τον άνθρωπο προς μια ζωή ελευθερίας, σεβασμού και αρετής.
Οι πρώτες εντολές μάς βοηθούν να διατηρούμε μια υγιή σχέση με τον Θεό, ενώ οι υπόλοιπες καθοδηγούν τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Μέσω αυτών, ο άνθρωπος μπορεί να εκφράζει την αφοσίωση και την υπακοή του προς τον Θεό, ενώ ο Θεός μάς αποκαλύπτει το θέλημα και τον χαρακτήρα Του.
Ας δούμε πιο αναλυτικά:
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 19: Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Οι μεγάλες αρχές του νόμου του Θεού ενσωματώνονται στις Δέκα Εντολές και βρίσκουν το τέλειο παράδειγμά τους στη ζωή του Χριστού.
Εκφράζουν την αγάπη, το θέλημα και τους σκοπούς του Θεού σχετικά με τη συμπεριφορά και τις σχέσεις των ανθρώπων και ισχύουν για όλους τους ανθρώπους σε κάθε εποχή.
Αυτές οι εντολές αποτελούν τη βάση της διαθήκης του Θεού με τον λαό Του και το κριτήριο στην κρίση του Θεού.
Μέσω της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, αποκαλύπτουν την αμαρτία και μας οδηγούν να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη μας για έναν Σωτήρα.
Η σωτηρία είναι εξ ολοκλήρου αποτέλεσμα της χάρης και όχι των έργων, και ο καρπός της είναι η υπακοή στις εντολές.
Αυτή η υπακοή αναπτύσσει τον χριστιανικό χαρακτήρα και συμβάλλει σε μια ζωή εσωτερικής ισορροπίας και ευημερίας.
Αποτελεί απόδειξη της αγάπης μας για τον Κύριο και του ενδιαφέροντός μας για τους συνανθρώπους μας.
Η υπακοή που πηγάζει από την πίστη αποκαλύπτει τη δύναμη του Χριστού να μεταμορφώνει τη ζωή και, με αυτόν τον τρόπο, ενισχύει τη χριστιανική μαρτυρία.
(Έξ. 20:1–17 · Δευτ. 28:1–14 · Ψαλμ. 19:7–14 · 40:7–8 · Ματθ. 5:17–20 · 22:36–40 · Ιωάν. 14:15 · 15:7–10 · Ρωμ. 8:3–4 · Εφ. 2:8–10 · Εβρ. 8:8–10 · Α΄ Ιωάν. 2:3 · 5:3 · Αποκ. 12:17 · 14:12)
ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΛΘΕ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;
Η ιστορία του Μωυσή που ανέβηκε στο όρος Σινά και έλαβε από τον Θεό τις Δέκα Εντολές βρίσκεται στο βιβλίο της Εξόδου και επαναλαμβάνεται στο Δευτερονόμιο.
Εκείνη την εποχή, ο λαός Ισραήλ βρισκόταν στην έρημο μετά την απελευθέρωσή του από τη δουλεία στην Αίγυπτο.
Αυτή η μεγάλη κοινότητα ανδρών, γυναικών και παιδιών χρειαζόταν τάξη και καθοδήγηση έπειτα από εκατοντάδες χρόνια σκλαβιάς. Πολλοί είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει ως δούλοι στην Αίγυπτο και δεν γνώριζαν κανέναν άλλο τρόπο ζωής.
Καθώς ταξίδευαν μέσα στην έρημο προς τη Γη της Επαγγελίας, οι Ισραηλίτες συχνά παραδίδονταν στις τάσεις της αμαρτωλής ανθρώπινης φύσης.
Όταν λοιπόν ο Μωυσής συναντήθηκε με τον Θεό στο όρος Σινά, είχε έρθει η στιγμή ο Νόμος του Θεού να καταγραφεί γραπτώς.
Αφού ο Θεός έγραψε τις εντολές Του σε δύο πέτρινες πλάκες, ο Μωυσής τις μετέφερε στον λαό Ισραήλ.
Η Έξοδος 20 παρουσιάζει καθαρά τις Δέκα Εντολές, ώστε ο λαός του Θεού να γνωρίζει το θέλημα και τις προσδοκίες Του.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ
1. «NA MH έχεις άλλους θεούς εκτός από μένα» (Έξοδος 20:3).
Αυτό σημαίνει ότι τίποτε και κανένας δεν πρέπει να λατρεύεται πάνω από τον Θεό.
Η λατρεία οποιουδήποτε άλλου προσώπου ή πράγματος αντί του μοναδικού αληθινού Θεού παραβιάζει αυτή την εντολή.
Η εξιδανίκευση διασημοτήτων, κηρύκων, πολιτικών, θρησκευτικών ηγετών ή οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου ή θεότητας μπορεί να σημαίνει ότι τοποθετούμε άλλους «θεούς» πριν από τον Παντοδύναμο Θεό.
2. «NA MH κάνεις για τον εαυτό σου είδωλο μήτε ομοίωμα κάποιου, από όσα είναι στον ουρανό επάνω ή όσα είναι στη γη κάτω ή όσα είναι στα νερά κάτω από τη γη» (Έξοδος 20:4).
Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να δημιουργούμε θεούς ή είδωλα για να τα λατρεύουμε ή να τα υπηρετούμε.
Πολλά πράγματα στα οποία μπορεί να αναπτύξουμε υπερβολική εξάρτηση μπορούν να πάρουν τη θέση ενός θεού στη ζωή μας.
Σήμερα ένας Χριστιανός μπορεί να δυσκολεύεται επειδή τοποθετεί την τεχνολογία, την εργασία, τα χρήματα ή ακόμη και μια ανθρώπινη σχέση πάνω από τον Θεό.
Μπορούμε να εκτιμούμε σημαντικά πράγματα και ανθρώπους στη ζωή μας, χωρίς να επιτρέπουμε σε τίποτε να πάρει τη θέση που ανήκει στον Θεό.
3. «NA MH πάρεις το όνομα του Kυρίου τού Θεού σου μάταια» (Έξοδος 20:7).
Αυτό σημαίνει ότι το όνομα του Κυρίου πρέπει να χρησιμοποιείται με ειλικρίνεια, σεβασμό και τιμή.
Η χρήση του ονόματος του Θεού ως βρισιά ή κατάρα, αλλά και ο ισχυρισμός ότι ενεργούμε στο όνομά Του όταν στην πραγματικότητα εξυπηρετούμε προσωπικά συμφέροντα, αποτελούν τρόπους με τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιηθεί το όνομά Του μάταια.
Το όνομα του Θεού πρέπει να χρησιμοποιείται με ευλάβεια και τιμή. Όταν μιλάμε προς τον Θεό ή για τον Θεό, τα λόγια μας πρέπει να Τον τιμούν και να παρουσιάζουν με αλήθεια ποιος είναι.
4. «NA θυμάσαι την ημέρα τού σαββάτου, για να την αγιάζεις» (Έξοδος 20:8).
Αυτό σημαίνει ότι καλούμαστε να τηρούμε το Σάββατο, να θυμόμαστε γιατί ο Θεός το καθιέρωσε και να διδάσκουμε και στα παιδιά μας να το θυμούνται.
Σήμερα πολλοί άνθρωποι επιλέγουν μία ημέρα της εβδομάδας για να πηγαίνουν στην εκκλησία ή να περνούν χρόνο με την οικογένειά τους.
Είναι όμως σημαντικό να προσέξουμε τη λέξη «θυμάσαι» στην τέταρτη εντολή.
Το Σάββατο είναι η έβδομη ημέρα της εβδομάδας και καλούμαστε να το θυμόμαστε ως τέτοιο.
Την ημέρα αυτή δεν συμμετέχουμε απλώς στη λατρεία της Εκκλησίας, αλλά αφιερώνουμε ολόκληρη την ημέρα στον Θεό, επικοινωνούμε μαζί Του, συναναστρεφόμαστε με άλλους Χριστιανούς και υπηρετούμε τους ανθρώπους με πράξεις αγάπης.
Το Σάββατο είναι ένα δώρο που καλούμαστε να εκτιμούμε και να απολαμβάνουμε.
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΙ ΕΝΤΟΛΕΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
5. «NA TIMAΣ τον πατέρα σου και τη μητέρα σου» (Έξοδος 20:12).
Αυτό σημαίνει ότι καλούμαστε να σεβόμαστε τον πατέρα και τη μητέρα μας.
Η πέμπτη εντολή αφορά τη διατήρηση μιας σχέσης τιμής προς τους γονείς μας.
Αυτό συχνά περιλαμβάνει υπακοή και σεβασμό, όμως η εφαρμογή του μπορεί να είναι διαφορετική όταν οι γονείς ενεργούν άδικα, κακοποιητικά ή αντίθετα προς τη χριστιανική πίστη.
Μπορούμε να εξακολουθούμε να τους αντιμετωπίζουμε με σεβασμό στον λόγο και στην επικοινωνία, να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη τις συμβουλές τους και, όταν είναι απαραίτητο, να επιλέγουμε έναν διαφορετικό δρόμο.
6. «NA MH φονεύσεις» (Έξοδος 20:13).
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προστατεύουμε και να διαφυλάσσουμε την ανθρώπινη ζωή και να μην αφαιρούμε εσκεμμένα τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.
Η εκ προθέσεως θανάτωση ενός ανθρώπου αποτελεί παραβίαση της έκτης εντολής.
Ο Θεός είναι ο Δωρητής της ζωής και η σκόπιμη αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής παραβιάζει τον σκοπό της δημιουργίας Του.
Δεν σημαίνει όμως ότι κάθε περίπτωση κατά την οποία προκαλείται θάνατος αποτελεί αυτομάτως παραβίαση αυτής της εντολής. Η πρόθεση έχει καθοριστική σημασία.
Ένας ακούσιος θάνατος και ένα προμελετημένο έγκλημα μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα την απώλεια ανθρώπινης ζωής, όμως μόνο στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει πρόθεση να προκληθεί κακό.
7. «NA MH μοιχεύσεις» (Έξοδος 20:14).
Αυτό σημαίνει ότι καλούμαστε να σεβόμαστε τον γάμο, να παραμένουμε πιστοί στις γαμήλιες υποσχέσεις μας και να μην παρεμβαίνουμε στον γάμο άλλων ανθρώπων.
Η έβδομη εντολή αφορά τον σεβασμό προς τον γάμο, τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει, το δικό μας σώμα και το σώμα του συζύγου μας.
Η σεξουαλική σχέση με κάποιον άλλο εκτός από τον άνθρωπο με τον οποίο είμαστε παντρεμένοι αποτελεί μοιχεία.
Η πιστότητα όμως δεν περιορίζεται μόνο στη σωματική πράξη. Περιλαμβάνει επίσης τον τρόπο με τον οποίο καλλιεργούμε συναισθηματική και ερωτική οικειότητα με ανθρώπους που δεν είναι ο σύζυγός μας.
8. «NA MH κλέψεις» (Έξοδος 20:15).
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σεβόμαστε την ιδιοκτησία των άλλων και να μην παίρνουμε ούτε να κρατάμε κάτι που δεν μας ανήκει χωρίς άδεια.
Το να παίρνουμε κάτι που ανήκει σε άλλον, ανεξάρτητα από τη δική μας κατάσταση, αποτελεί παραβίαση της όγδοης εντολής.
Αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε κάτι που ανήκει σε άλλον άνθρωπο, πρέπει πρώτα να ζητήσουμε την άδειά του. Αν δεν μας τη δώσει, δεν έχουμε δικαίωμα να το πάρουμε.
9. «NA MH ψευδομαρτυρήσεις ενάντια στον πλησίον σου με ψεύτικη μαρτυρία» (Έξοδος 20:16).
Δεν πρέπει να κατηγορούμε ψευδώς έναν άνθρωπο ούτε να βλάπτουμε ανέντιμα τη φήμη του.
Η ανέντιμη συμπεριφορά, η προσπάθεια να παρουσιάσουμε κάποιον με ψευδή τρόπο ή ακόμη και η ψευδής παρουσίαση του ίδιου μας του εαυτού παραβιάζουν την ένατη εντολή.
Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει, για παράδειγμα, μια κατηγορία για την οποία δεν διαθέτουμε αποδείξεις.
10. «NA MH επιθυμήσεις» (Έξοδος 20:17).
Καλούμαστε να εκτιμούμε όσα έχουμε και να αποφεύγουμε τη συνεχή επιθυμία για όσα ανήκουν στους άλλους ή την αίσθηση ότι δικαιούμαστε αυτά που έχουν εκείνοι.
Όταν συγκρίνουμε διαρκώς τον εαυτό μας με τους άλλους μέχρι του σημείου να πιστεύουμε ότι πρέπει να αποκτήσουμε όσα έχουν εκείνοι, αρχίζουμε να παραβιάζουμε το πνεύμα της δέκατης εντολής.
Η εντολή αυτή μας καλεί να αποφεύγουμε την απληστία και να εμπιστευόμαστε τον Θεό για τις ανάγκες μας.
Όταν αφήνουμε τη ζήλια να αναπτύσσεται μέσα μας, μπορεί να οδηγήσει σε αχαριστία και τελικά σε πλεονεξία.
Η εμμονή με όσα διαθέτουν οι άλλοι μπορεί να μας κάνει να παραβλέπουμε τις δικές μας ευλογίες, να πληγώνουμε άλλους ανθρώπους ή να δίνουμε μεγαλύτερη αξία στα πράγματα απ’ ό,τι στη σχέση μας με τον Θεό.
Πολλοί άνθρωποι, σήμερα αλλά και σε όλη την ιστορία, έχουν αναγνωρίσει μέσα τους μια «ηθική πυξίδα» ή έναν φυσικό ηθικό νόμο που τους βοηθά να διακρίνουν το σωστό από το λάθος.
Πολλές από τις αρχές των Δέκα Εντολών συμφωνούν με αυτή τη βασική ηθική συνείδηση, όμως περιλαμβάνουν και ορισμένες πολύ συγκεκριμένες και ουσιαστικές οδηγίες.
Η τήρηση αυτών των εντολών μάς οδηγεί στον δρόμο της δικαιοσύνης.
Πριν από την επανάληψη των Δέκα Εντολών στο Δευτερονόμιο 5, ο Θεός λέει:
«Eγώ είμαι ο Kύριος ο Θεός σου, που σε έβγαλα από τη γη τής Aιγύπτου, από οίκο δουλείας» (Δευτερονόμιο 5:6).
Η υπακοή σε αυτές τις αρχές αποτελούσε έκφραση ευγνωμοσύνης για όσα είχε κάνει ο Θεός τότε, αλλά αποτελεί και σήμερα ανταπόκριση σε όσα κάνει για εμάς, απελευθερώνοντάς μας από τη δουλεία της αμαρτίας.
Ο Θεός απελευθέρωσε τους Ισραηλίτες από γενιές καταναγκαστικής εργασίας και σκλαβιάς στην Αίγυπτο. Σήμερα μάς απελευθερώνει από τη δύναμη της αμαρτίας και από τις αιώνιες συνέπειές της.
Η Αγία Γραφή μάς λέει:
«Eπειδή, ο μισθός τής αμαρτίας είναι θάνατος· το χάρισμα, όμως, του Θεού αιώνια ζωή, διαμέσου τού Iησού Xριστού τού Kυρίου μας» (Ρωμαίους 6:23).
Μετά την παρουσίαση του Νόμου του Θεού, στο Δευτερονόμιο 6 ο Μωυσής λέει στους Ισραηλίτες:
«Kαι θα αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου με ολόκληρη την καρδιά σου, και με ολόκληρη την ψυχή σου, και με ολόκληρη τη δύναμή σου» (Δευτερονόμιο 6:5).
Ο Ιησούς είπε κάτι αντίστοιχο στο Ματθαίος 22, όταν οι Φαρισαίοι Τον ρώτησαν ποια είναι η μεγαλύτερη εντολή του Νόμου:
«Kαι ο Iησούς τού είπε: “Θα αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου”.
Aυτή είναι πρώτη και μεγάλη εντολή.
Δεύτερη, όμως, όμοια μ’ αυτή είναι: “Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου”.
Σ’ αυτές τις δύο εντολές κρέμονται ολόκληρος ο νόμος και οι προφήτες» (Ματθαίος 22:37–40).
Αυτές οι δύο μεγάλες εντολές συνοψίζουν τις Δέκα Εντολές.
Οι πρώτες τέσσερις εκφράζουν την αγάπη μας προς τον Θεό. Οι επόμενες έξι αφορούν την αγάπη μας προς τους ανθρώπους, τους πλησίον μας.
Μέσα σε μια πραγματική σχέση με τον Θεό, η τήρηση των εντολών αποτελεί έκφραση αγάπης και αφοσίωσης προς Εκείνον.
Η υπακοή στις εντολές Του μπορεί να μας βοηθήσει να αναπτυσσόμαστε στη σχέση μας με τον Θεό και να οικοδομούμε σταθερές και υγιείς σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους.
Η αγάπη του Θεού είναι γραμμένη μέσα στον Νόμο Του.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;
Ο σκοπός του Νόμου του Θεού είναι να μας προστατεύει από τον πόνο της αμαρτίας και τις συνέπειες του εγωισμού.
Ο Δεκάλογος παρουσιάζει έναν τρόπο ζωής που μας οδηγεί προς δίκαιες πράξεις, σκέψεις και σχέσεις.
Η αμαρτία έχει συνέπειες που μας επηρεάζουν ήδη σε αυτή τη ζωή. Τραύματα, άγχος, διαλυμένες σχέσεις, απώλεια, δυστυχία και επιπόλαιες επιλογές είναι μόνο μερικοί από τους πόνους που μπορούμε συχνά να αποφύγουμε όταν ζούμε σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού.
Ο Θεός θέλει να ζούμε μια ολοκληρωμένη και υγιή ζωή. Θέλει ο χαρακτήρας μας να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον δικό Του και η ζωή μας να βρίσκεται σε αρμονία με το θέλημά Του.
Ο Νόμος που παραδόθηκε από γενιά σε γενιά και καταγράφηκε στην Αγία Γραφή έχει μεγάλη σημασία τόσο για τους Αντβεντιστές όσο και για όλους τους Χριστιανούς.
Οι εντολές μάς αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα και την αγάπη του Θεού.
Κάθε εντολή μάς δείχνει ότι:
Ο Θεός εκτιμά την ανθρώπινη ζωή (Έξοδος 20:13).
Ο Θεός εκτιμά τις ανθρώπινες σχέσεις (Έξοδος 20:12–17).
Ο Θεός εκτιμά όσα μας ανήκουν (Έξοδος 20:15, 17).
Ο Θεός εκτιμά την αφοσίωσή μας προς Εκείνον (Έξοδος 20:1–8).
Και πάνω απ’ όλα, ο Θεός εκτιμά εμάς. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να θυμόμαστε σχετικά με τον Νόμο Του.
Ο ψαλμωδός συνοψίζει με όμορφο τρόπο τον σκοπό της καθοδήγησης του Θεού στον Ψαλμό 19:
«O νόμος τού Kυρίου είναι άμωμος, επιστρέφει ψυχή· η μαρτυρία τού Kυρίου είναι πιστή, σοφίζει τον απλό·
τα διατάγματα του Kυρίου είναι ευθέα, ευφραίνουν την καρδιά· η εντολή τού Kυρίου είναι λαμπρή, φωτίζει τα μάτια·
ο φόβος τού Kυρίου είναι καθαρός, παραμένει στον αιώνα· οι κρίσεις τού Kυρίου είναι αληθινές, και ταυτόχρονα δίκαιες» (Ψαλμός 19:7–9).
Ως Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, πιστεύουμε στη διαχρονική αυθεντία της Αγίας Γραφής και στον αναλλοίωτο Θεό που την ενέπνευσε.
Ο Νόμος του Θεού δεν μπορεί και δεν πρέπει να αλλάξει.
«Eπειδή, σας διαβεβαιώνω, μέχρις ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ένα γιώτα ή μία κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, έως ότου όλα εκπληρωθούν» (Ματθαίος 5:18).
Ο Νόμος του Θεού δεν έχει αλλάξει και δεν πρόκειται να αλλάξει. Γι’ αυτό ενθαρρύνουμε όλους όσοι ακολουθούν τον Χριστό να τηρούν και τις Δέκα Εντολές, με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος που ο Χριστός έστειλε για να ενισχύει τον λαό Του.
Είναι όμως πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν μας καθαρίζει η δική μας ικανότητα να τηρούμε τον Νόμο. Μας καθαρίζει Εκείνος που έδωσε τον Νόμο.
Και αυτό μας οδηγεί στον σπουδαιότερο σκοπό του Νόμου του Θεού: μας βοηθά να αναγνωρίσουμε την αμαρτωλότητά μας και την ανάγκη μας για Εκείνον.
Ο ΝΟΜΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ — ΑΛΛΑ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ
Η τήρηση του Νόμου και η προσπάθεια να ζούμε σύμφωνα με σωστές αρχές είναι σημαντικοί στόχοι για την προσωπική μας ζωή.
Οι προσπάθειες αυτές, όμως, από μόνες τους δεν μπορούν να μας προσφέρουν σωτηρία.
Αν επικεντρωθούμε αποκλειστικά στην τήρηση του Νόμου του Θεού, αυτό από μόνο του δεν δημιουργεί μια πραγματική σχέση με τον Θεό ούτε αγάπη προς Εκείνον.
Φανταστείτε ότι ένας άνθρωπος που αγαπάτε έχει μια λίστα με πράγματα που θα ήθελε να κάνετε γι’ αυτόν.
Εσείς κάνετε με συνέπεια όλα όσα γράφει η λίστα και ενθαρρύνετε και άλλους να κάνουν το ίδιο, αλλά ποτέ δεν μιλάτε με αυτόν τον άνθρωπο ούτε περνάτε χρόνο μαζί του.
Αυτό δύσκολα θα μπορούσε να ονομαστεί σχέση.
Ο Ιησούς λέει:
«Aν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου» (Ιωάννης 14:15).
Είναι παρόμοιο με τον λόγο για τον οποίο ένα παντρεμένο ζευγάρι παραμένει πιστό στις υποσχέσεις του γάμου του.
Δεν το κάνει απλώς επειδή «πρέπει», αλλά επειδή αγαπά τον άνθρωπο με τον οποίο έχει ενωθεί.
«Eπειδή, κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου τής πίστης· και αυτό δεν είναι από σας· είναι δώρο τού Θεού·
όχι από έργα, ώστε να μη καυχηθεί κάποιος.
Eπειδή, δικό του δημιούργημα είμαστε, καθώς κτιστήκαμε στον Iησού Xριστό για καλά έργα, που ο Θεός προετοίμασε, για να περπατήσουμε μέσα σ’ αυτά» (Εφεσίους 2:8–10).
Ακόμη κι όταν τηρούμε τις εντολές του Θεού από αγάπη, παραμένουμε ατελείς άνθρωποι και θα κάνουμε λάθη.
Ευχαριστούμε τον Κύριο Ιησού που η σωτηρία μας δεν εξαρτάται από την τέλεια τήρηση του Νόμου, επειδή με τις δικές μας δυνάμεις δεν μπορούμε να τον τηρήσουμε τέλεια.
Ο Νόμος μάς βοηθά να αναγνωρίζουμε πού υστερούμε και μας προσφέρει ένα πλαίσιο συμπεριφοράς βασισμένο στην αγάπη, προς το οποίο μπορούμε συνεχώς να προχωρούμε.
Η Αγία Γραφή μάς λέει ότι σωζόμαστε:
«κατά χάρη… διαμέσου τής πίστης· και αυτό δεν είναι από σας· είναι δώρο τού Θεού· όχι από έργα, ώστε να μη καυχηθεί κάποιος» (Εφεσίους 2:8–9).
Η χάρη του Θεού και ο θυσιαστικός θάνατος του Ιησού στον σταυρό είναι εκείνα που μας σώζουν από τον μισθό της αμαρτίας, που είναι ο θάνατος (Ρωμαίους 6:23).
Μέσω του Αγίου Πνεύματος λαμβάνουμε τη δύναμη να ζούμε σε αρμονία με τον Νόμο, παρά την ανθρώπινη αδυναμία μας, ενώ η σωτηρία μας βρίσκεται αποκλειστικά στον Ιησού Χριστό.
Ο Νόμος δεν έχει σκοπό να μας φυλακίσει. Αντίθετα, μας προστατεύει από τις παγίδες της αμαρτίας και του εγωισμού και μας δείχνει τον δρόμο του Θεού.
Ταυτόχρονα, μας αποκαλύπτει ότι έχουμε ανάγκη από έναν Σωτήρα: τον Ιησού Χριστό.
Ο ΛΟΓΟΣ ΕΓΙΝΕ ΣΑΡΚΑ
Οι Αντβεντιστές αντιμετωπίζουν τον Νόμο του Θεού με σοβαρότητα, αναγνωρίζοντας ότι δεν δόθηκε ως βάρος, αλλά ως οδηγός προς μια πιο υγιή και ολοκληρωμένη ανθρώπινη ζωή.
Και όταν δυσκολευόμαστε να ζούμε με συνέπεια σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, έχουμε μέσα στην Αγία Γραφή το παράδειγμα του Ιησού.
Η επίγεια ζωή και διακονία Του μάς έδειξαν πώς μοιάζει ο Νόμος του Θεού όταν γίνεται πράξη.
Ο Ιησούς ενσάρκωσε τις αρχές του Νόμου στη ζωή Του.
Δεν επέτρεψε σε τίποτε να μπει ανάμεσα στη σχέση Του με τον Πατέρα — ούτε ακόμη και στις δικές Του ανάγκες. Με αυτόν τον τρόπο δεν είχε κανέναν «άλλο θεό» πριν από τον Θεό.
Τήρησε το Σάββατο άγιο (Λουκάς 4:16), όχι απλώς επειδή Του το επέβαλλε κάποιος, αλλά επειδή ζούσε σε αγάπη και υπακοή προς τον Πατέρα.
Τίμησε τους επίγειους γονείς Του και, ακόμη και λίγο πριν από τον θάνατό Του, φρόντισε για τη μητέρα Του (Ιωάννης 19:26).
Αντιμετώπισε τον πειρασμό της αμαρτίας και, παρόλο που ήρθε στη γη «με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας», δεν αμάρτησε.
Η Ρωμαίους 8 λέει:
«Eπειδή, ο νόμος τού Πνεύματος της ζωής, που είναι στον Iησού Xριστό, με ελευθέρωσε από τον νόμο τής αμαρτίας και του θανάτου.
Eπειδή, το αδύνατο στον νόμο, καθότι ήταν ανίσχυρος εξαιτίας τής σάρκας, ο Θεός, στέλνοντας τον δικό του Yιό με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας, και σε σχέση με την αμαρτία, κατέκρινε την αμαρτία στη σάρκα» (Ρωμαίους 8:2–3).
Ο Ιησούς είναι ο Λόγος του Θεού που έγινε σάρκα (Ιωάννης 1:14).
Μέσα από Εκείνον μπορούμε να δούμε καθαρότερα τον χαρακτήρα του Θεού και να μάθουμε από το παράδειγμα της αγάπης Του.
Και όταν ζούμε σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού, η ζωή μας μπορεί να αποτελεί μαρτυρία για τον υπόλοιπο κόσμο.