Οι Χριστιανοί Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας συμμετέχουν στο Δείπνο του Κυρίου ως ανάμνηση του θυσιαστικού θανάτου του Ιησού στον σταυρό. Είναι μια ευκαιρία να συλλογιστούμε όσα έκανε ο Ιησούς για εμάς και, ως οικογένεια της Εκκλησίας, να εκφράσουμε με σεβασμό την ευγνωμοσύνη μας.
Ας δούμε πιο αναλυτικά:
Το Δείπνο του Κυρίου είναι μια απλή τελετή που μας θυμίζει τη θυσία και την υπόσχεση του Ιησού, όμως η σημασία του είναι βαθιά. Είναι μια πράξη λατρείας, χαράς και ενότητας, μέσα από την οποία θυμόμαστε την ασύγκριτη αγάπη του Σωτήρα μας.
Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας εφαρμόζουν την ανοιχτή συμμετοχή στο Δείπνο του Κυρίου. Όλοι οι πιστοί που αναγνωρίζουν τον Ιησού ως Κύριό τους είναι ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχουν.
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 16: ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Το Δείπνο του Κυρίου είναι η συμμετοχή στα σύμβολα του σώματος και του αίματος του Ιησού ως έκφραση πίστης σε Εκείνον, τον Κύριο και Σωτήρα μας.
Σε αυτή την εμπειρία κοινωνίας, ο Χριστός είναι παρών για να συναντήσει και να ενισχύσει τον λαό Του. Καθώς συμμετέχουμε, διακηρύσσουμε με χαρά τον θάνατο του Κυρίου μέχρι να επιστρέψει.
Η προετοιμασία για το Δείπνο περιλαμβάνει αυτοεξέταση, μετάνοια και ομολογία.
Ο Κύριος καθιέρωσε την τελετή της νίψης των ποδιών για να συμβολίζει την ανανέωση του καθαρισμού μας, να εκφράζει την προθυμία μας να υπηρετούμε ο ένας τον άλλον με την ταπεινοφροσύνη του Χριστού και να ενώνει τις καρδιές μας με αγάπη.
Η τελετή του Δείπνου του Κυρίου είναι ανοιχτή σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς.
(Ματθ. 26:17–30 · Ιωάν. 6:48–63 · 13:1–17 · Α΄ Κορ. 10:16–17 · 11:23–30 · Αποκ. 3:20)
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ;
Το Δείπνο του Κυρίου, όπως τελείται σήμερα στην Εκκλησία, αποτελεί μια ευκαιρία για τους πιστούς να τιμήσουν το δώρο του Θεού που φανερώθηκε μέσα από τη θυσία του Ιησού Χριστού.
Όπως γράφει ο απόστολος Παύλος:
«Eπειδή, όσες φορές αν τρώτε τον άρτον τούτον, και πίνετε το ποτήρι τούτο, τον θάνατο του Kυρίου εξαγγέλλετε, μέχρι την έλευσή του» (Α΄ Κορινθίους 11:26).
Το Δείπνο του Κυρίου βασίζεται στα λόγια που είπε ο Ιησούς Χριστός κατά το τελευταίο δείπνο με τους μαθητές Του πριν από τη σταύρωση, όπως καταγράφεται στα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης.
Ο Ιησούς και οι μαθητές Του συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν το Πάσχα, θυμούμενοι την απελευθέρωση του Ισραήλ από τη δουλεία στην Αίγυπτο.
Αυτή τη φορά, όμως, καθώς έτρωγαν τον άζυμο άρτο και έπιναν από τον καρπό της αμπέλου, ο Ιησούς έδωσε σε αυτά τα στοιχεία ένα νέο νόημα.
Και πριν ακόμη καθίσουν στο τραπέζι, ο Ιησούς έδειξε την αγάπη Του για τους μαθητές Του και για την ανθρωπότητα κάνοντας μια εργασία που συνήθως αναλάμβανε ένας υπηρέτης: έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του.
Με αυτή την πράξη έδωσε ένα παράδειγμα καλοσύνης, ταπεινοφροσύνης και ανιδιοτελούς αγάπης.
Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΛΕΤΩΝ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Τρία βασικά στοιχεία χαρακτηρίζουν την τελετή του Δείπνου του Κυρίου στην Αντβεντιστική Εκκλησία: ο άζυμος άρτος, ο χυμός σταφυλιού —ο καρπός της αμπέλου— και η νίψη των ποδιών.
Όλα συμβολίζουν τη θυσία του Χριστού για τη σωτηρία μας και το παράδειγμα ταπεινής υπηρεσίας που Εκείνος μας έδωσε.
Οι πράξεις αυτές ακολουθούν τα λόγια του Ιησού προς τους μαθητές Του:
«Kαι παίρνοντας άρτον, αφού ευχαρίστησε, έκοψε, και έδωσε σ’ αυτούς, λέγοντας: Tούτο είναι το σώμα μου, που δίνεται για σας· αυτό να κάνετε στη δική μου ανάμνηση» (Λουκάς 22:19).
Ο ΑΖΥΜΟΣ ΑΡΤΟΣ — ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Ο άρτος συμβολίζει το σώμα του Χριστού, που δόθηκε για εμάς.
Ο Ματθαίος γράφει:
«Kαι ενώ έτρωγαν, παίρνοντας ο Iησούς τον άρτο, και αφού τον ευλόγησε, έκοψε, και έδινε στους μαθητές, και είπε: Λάβετε, φάγετε· τούτο είναι το σώμα μου» (Ματθαίος 26:26).
Ο Ιησούς στεκόταν ζωντανός μπροστά στους μαθητές Του όταν είπε αυτά τα λόγια. Έδειχνε έτσι ότι ο άρτος θα αποτελούσε ένα σύμβολο που θα τους βοηθούσε να θυμούνται τη θυσία που επρόκειτο να προσφέρει.
Ο Ιησούς είπε:
«Eγώ είμαι ο άρτος τής ζωής» (Ιωάννης 6:48).
Και συνέχισε:
«Eγώ είμαι ο άρτος ο ζωντανός, που κατέβηκε από τον ουρανό. Aν κάποιος φάει απ’ αυτόν τον άρτο, θα ζήσει στον αιώνα. Kαι, μάλιστα, ο άρτος τον οποίο εγώ θα δώσω, είναι η σάρκα μου, που εγώ θα δώσω χάρη τής ζωής τού κόσμου» (Ιωάννης 6:51).
Προσφέροντας το σώμα Του για τον κόσμο, ο Χριστός άνοιξε τον δρόμο ώστε να σωθούμε από τις αιώνιες συνέπειες της αμαρτίας. Η σωτηρία γίνεται δική μας όταν πιστεύουμε στον Ιησού και δεχόμαστε τον θάνατο και την ανάστασή Του.
Ο Ιησούς, ο αληθινός Άρτος από τον ουρανό, μπορεί να ικανοποιήσει τις βαθύτερες ανάγκες της καρδιάς μας.
Ο Ιησούς είπε στους θρησκευτικούς ηγέτες:
«Oι πατέρες σας έφαγαν το μάννα μέσα στην έρημο και πέθαναν» (Ιωάννης 6:49).
Ο αληθινός Άρτος από τον ουρανό δεν είναι απλώς τροφή για το σώμα. Ούτε είναι το μάννα της ερήμου. Ο «αληθινός άρτος» συμβολίζει την πνευματική τροφή που μπορεί να ικανοποιήσει πλήρως τη βαθύτερη πείνα της ψυχής.
Όταν δεχόμαστε τον Ιησού Χριστό, τον Άρτο της Ζωής, η καρδιά μας βρίσκει νόημα και αγάπη. Και μέσα σε Εκείνον έχουμε τη βεβαιότητα της αιώνιας ζωής μαζί Του.
ΓΙΑΤΙ Ο ΑΡΤΟΣ ΗΤΑΝ ΑΖΥΜΟΣ;
Κατά το πρώτο Πάσχα, ο Θεός είχε δώσει στους Ισραηλίτες την εντολή να είναι έτοιμοι να αναχωρήσουν μόλις ο Φαραώ τούς επέτρεπε να φύγουν.
«Kαι από τη ζύμη, που έφεραν από την Aίγυπτο, έψησαν άζυμα ψωμιά στη στάχτη, επειδή δεν υπήρχε προζύμι, και επειδή εκδιώχθηκαν από την Aίγυπτο, και δεν μπόρεσαν να καθυστερήσουν ούτε και προετοίμασαν εφόδιο για τον εαυτό τους» (Έξοδος 12:39).
Στα χρόνια που ακολούθησαν, καθώς οι Ισραηλίτες γιόρταζαν το Πάσχα, χρησιμοποιούσαν άζυμο άρτο ως υπενθύμιση της βιαστικής εξόδου τους από την Αίγυπτο.
Ο απόστολος Παύλος έδωσε και μια επιπλέον πνευματική διάσταση στον συμβολισμό του άζυμου άρτου, γράφοντας προς την Εκκλησία της Κορίνθου:
«Δεν είναι καλό το καύχημά σας· δεν ξέρετε ότι λίγη ζύμη κάνει ένζυμο ολόκληρο το φύραμα;
Kαθαριστείτε, λοιπόν, από την παλιά ζύμη, για να είστε νέο φύραμα, καθώς είστε άζυμοι· επειδή, κατά το δικό μας Πάσχα θυσιάστηκε για χάρη μας ο Xριστός.
Ώστε, ας γιορτάζουμε όχι με ζύμη παλιά ούτε με ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλά με άζυμα ειλικρίνειας, και αλήθειας» (Α΄ Κορινθίους 5:6–8).
Ο ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΟΥ — ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Ο καρπός της αμπέλου συμβολίζει το αίμα του Ιησού που χύθηκε για εμάς.
Ο Ιησούς είπε:
«επειδή, τούτο είναι το αίμα μου, αυτό τής καινούργιας διαθήκης, που χύνεται χάρη πολλών για άφεση αμαρτιών» (Ματθαίος 26:28).
Και η επιστολή προς Εβραίους αναφέρει:
«Kαι σχεδόν όλα καθαρίζονται με αίμα, σύμφωνα με τον νόμο, και χωρίς χύση αίματος δεν γίνεται άφεση» (Εβραίους 9:22).
Όπως και με τον άρτο, ο Ιησούς βρισκόταν μπροστά στους μαθητές Του όταν είπε «τούτο είναι το αίμα μου». Ο καρπός της αμπέλου αποτελούσε, επομένως, σύμβολο της θυσίας που επρόκειτο να προσφέρει.
Ο ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΑΜΠΕΛΟΥ ΗΤΑΝ ΖΥΜΩΜΕΝΟΣ Ή ΑΖΥΜΩΤΟΣ;
Οι περισσότεροι Χριστιανοί Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας πιστεύουν ότι ο καρπός της αμπέλου που χρησιμοποιήθηκε κατά το Πάσχα ήταν άζυμος χυμός σταφυλιού.
Αφού πρόσφερε το ποτήρι, ο Ιησούς είπε:
«Kαι σας λέω ότι, δεν θα πιω στο εξής από τούτο το γέννημα της αμπέλου, μέχρι εκείνη την ημέρα, όταν θα το πίνω καινούργιο μαζί σας στη βασιλεία τού Πατέρα μου» (Ματθαίος 26:29).
Πέρα από αυτό, επειδή η Αγία Γραφή προειδοποιεί επανειλημμένα για τις συνέπειες του μεθυστικού κρασιού, οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας επιλέγουν να τιμούν τη θυσία του Χριστού με καθαρό νου, χρησιμοποιώντας άζυμο χυμό σταφυλιού.
«To κρασί γεννάει χλευασμό, και τα σίκερα είναι στασιαστικά· και όπoιoς δελεάζεται απ’ αυτά, δεν έχει φρόνηση» (Παροιμίες 20:1).
«Nα μη κoιτάζεις τo κρασί ότι κoκκινίζει, ότι δίνει τo χρώμα τoυ στo πoτήρι, ότι κατεβαίνει ευχάριστα.
Στo τέλoς τoυ δαγκώνει σαν φίδι, και κεντρώνει σαν βασιλίσκoς» (Παροιμίες 23:31–32).
«O Δανιήλ, όμως, έβαλε στην καρδιά του να μη μολυνθεί από τα φαγητά τού βασιλιά ούτε από το κρασί που έπινε εκείνος· γι’ αυτό, παρακάλεσε τον αρχιευνούχο να μη μολυνθεί» (Δανιήλ 1:8).
Ο φρέσκος χυμός σταφυλιού, ο καρπός της αμπέλου, αποτελεί ένα κατάλληλο σύμβολο του τέλειου αίματος του Χριστού, που χύθηκε για τη λύτρωση της ανθρωπότητας.
Η «ΤΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ» — Η ΝΙΨΗ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ
Η τελετή της νίψης των ποδιών βασίζεται στα λόγια και στις πράξεις του Ιησού που καταγράφονται στο Ιωάννης 13:
«Aν, λοιπόν, εγώ, ο Kύριος και ο δάσκαλος, σας έπλυνα τα πόδια, και εσείς χρωστάτε να πλένετε ο ένας τα πόδια τού άλλου.
Eπειδή, παράδειγμα έδωσα σε σας, για να κάνετε και εσείς, όπως εγώ έκανα σε σας» (Ιωάννης 13:14–15).
Οι μαθητές ξαφνιάστηκαν βλέποντας τον Ιησού να αναλαμβάνει αυτή την ταπεινή υπηρεσία, η οποία συνήθως θεωρούνταν εργασία υπηρέτη.
Πλένοντας όμως τα πόδια των μαθητών Του, ο Ιησούς έδειξε με πράξεις τι σημαίνει αληθινό μεγαλείο.
Κατά την τελετή του Δείπνου του Κυρίου, οι περισσότερες Αντβεντιστικές εκκλησίες διαθέτουν λεκάνες, νερό και πετσέτες για την τελετουργική νίψη των ποδιών, η οποία ονομάζεται «Τελετή της Ταπεινοφροσύνης».
Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή συναναστροφής κατά την οποία αφήνουμε στην άκρη τις διαφορές κοινωνικής θέσης ή αξιώματος, υπηρετούμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας στην πίστη και επιδιώκουμε να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας μεταξύ μας και με τον Θεό.
ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΤΟ ΠΑΣΧΑ;
Ο Ιησούς καθιέρωσε το Δείπνο του Κυρίου ως ανάμνηση της απελευθέρωσής μας από τη δουλεία της αμαρτίας. Είναι η τελετή της νέας διαθήκης, η οποία συνεχίζει τη βαθιά πνευματική σημασία που είχε το Πάσχα.
Ο Ιησούς και οι μαθητές Του βρίσκονταν στο σημείο μετάβασης ανάμεσα σε δύο θρησκευτικές εποχές.
Για αιώνες, οι θυσίες ζώων που προσφέρονταν στο αγιαστήριο (Λευιτικό 6) έδειχναν προς ένα μελλοντικό γεγονός: τη θυσία του Χριστού.
Όπως ένας αθώος και άμεμπτος αμνός, ο Χριστός ήρθε για να προσφέρει την ύψιστη θυσία.
Μετά τον θάνατό Του, οι θυσίες ζώων δεν ήταν πλέον απαραίτητες. Ο Κύριός μας Ιησούς ήρθε στη γη, έζησε μια αναμάρτητη ζωή και έγινε η τέλεια Θυσία.
Νίκησε την αμαρτία και τον θάνατο. Ανέλαβε τις τελικές συνέπειες της αμαρτίας για την ανθρωπότητα και έκανε δυνατή τη σωτηρία κάθε ανθρώπου που επιλέγει να πιστέψει σε Εκείνον.
Κατά το τελευταίο αυτό δείπνο με τους μαθητές Του, ο Ιησούς μάς άφησε ένα παράδειγμα. Έκοψε τον άρτο, μοιράστηκε μαζί τους τον καρπό της αμπέλου και τους ζήτησε να θυμούνται τη θυσία που επρόκειτο να κάνει για αυτούς — και για όλους εμάς.
Το Πάσχα υπενθύμιζε την απελευθέρωση των Ισραηλιτών από τη δουλεία της Αιγύπτου.
Το Δείπνο του Κυρίου μάς υπενθυμίζει τη δική μας απελευθέρωση από τη δουλεία της αμαρτίας.
Δεν λυτρωθήκαμε με ασήμι ή χρυσάφι, αλλά:
«ξέροντας ότι δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη πατροπαράδοτη διαγωγή σας με φθαρτά, με ασήμι ή με χρυσάφι,
αλλά με το πολύτιμο αίμα τού Xριστού, ως αμνού χωρίς ψεγάδι και χωρίς κηλίδα» (Α΄ Πέτρου 1:18–19).
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Για να συμμετέχουμε με ουσιαστικό τρόπο στην ανάμνηση της θυσίας του Ιησού, οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας ακολουθούν τη συμβουλή του αποστόλου Παύλου στην Α΄ Κορινθίους 11 και προετοιμάζουν την καρδιά τους μέσα από αυτοεξέταση.
Ο Παύλος προειδοποιεί:
«Ώστε, όποιος τρώει τούτον τον άρτο, ή πίνει το ποτήρι τού Kυρίου με ανάξιο τρόπο, θα είναι ένοχος του σώματος και του αίματος του Kυρίου» (Α΄ Κορινθίους 11:27).
Παρόλο που τα λόγια αυτά μπορεί να ακούγονται αυστηρά, ο Παύλος μάς υπενθυμίζει ότι πρόκειται για μια ιερή στιγμή που χρειάζεται να αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα, σεβασμό και ειλικρινή αυτοεξέταση.
Συνεχίζει:
«Aς δοκιμάζει, λοιπόν, ο άνθρωπος τον εαυτό του, και έτσι ας τρώει από τον άρτο, και ας πίνει από το ποτήρι» (Α΄ Κορινθίους 11:28).
Το Δείπνο του Κυρίου είναι μια κατάλληλη στιγμή για να αναλογιστούμε πώς μπορούμε να αυξανόμαστε εν Χριστώ και πώς μπορούμε να Τον τιμούμε καλύτερα με τη ζωή μας.
Όταν ζούμε με πίστη σε όσα έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Ιησούς για εμάς, Εκείνος μας δέχεται μέσα στη χάρη Του. Θέλει να συμμετέχουμε στο Δείπνο του Κυρίου με χαρά και ευγνωμοσύνη.
Είναι προνόμιο να συμμετέχουμε σε αυτή τη διακήρυξη.
Ο Ιησούς, ο Σωτήρας μας, έχει προσφέρει σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα της σωτηρίας. Μέσα από την τέλεια ζωή Του, τον θυσιαστικό θάνατό Του και την ανάστασή Του, μας προσκαλεί να έρθουμε στο τραπέζι Του, να γνωρίσουμε την αγάπη Του και να δεχθούμε το δώρο της αιώνιας ζωής.