Όλοι έχουμε κάποια ιδιαίτερη ικανότητα που έχουμε ανακαλύψει ότι μπορεί να φανεί χρήσιμη. Για κάποιους μπορεί να είναι ένα μουσικό χάρισμα ή μια ιδιαίτερη αθλητική ικανότητα. Για άλλους, μπορεί να είναι η ικανότητα να οργανώνουν αποτελεσματικά πράγματα ή να κατανοούν εύκολα τα συναισθήματα των άλλων. Τα ταλέντα και οι ικανότητές μας παίρνουν αμέτρητες διαφορετικές μορφές.
Ο Θεός μάς έχει προικίσει με τις ικανότητες που έχουμε και συχνά μας καλεί να τις χρησιμοποιούμε για το καλό των άλλων, με το Άγιο Πνεύμα να μας καθοδηγεί.
Όταν αυτές οι ικανότητες χρησιμοποιούνται για την υπηρεσία των άλλων ή για τη διάδοση του Ευαγγελίου, συχνά αναφέρονται ως πνευματικά χαρίσματα. Καθώς αυξανόμαστε πνευματικά, το Άγιο Πνεύμα μπορεί ακόμη να μας προικίσει με ένα νέο χάρισμα ή να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε χαρίσματα που υπήρχαν ήδη μέσα μας χωρίς να τα έχουμε αναγνωρίσει.
Η Αγία Γραφή μάς βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα πώς καλούμαστε να αντιμετωπίζουμε και να χρησιμοποιούμε αυτά τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Ας δούμε, λοιπόν, τι μας διδάσκει η Αγία Γραφή σχετικά με:
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 17: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΙΕΣ
Ο Θεός χαρίζει σε όλα τα μέλη της Εκκλησίας Του, σε κάθε εποχή, πνευματικά χαρίσματα, τα οποία κάθε μέλος καλείται να χρησιμοποιεί με αγάπη για το κοινό καλό της Εκκλησίας και της ανθρωπότητας.
Τα χαρίσματα αυτά δίνονται μέσω του Αγίου Πνεύματος, το οποίο τα κατανέμει σε κάθε μέλος σύμφωνα με το θέλημά Του. Μέσω αυτών παρέχονται όλες οι ικανότητες και οι διακονίες που χρειάζεται η Εκκλησία για να εκπληρώσει τις λειτουργίες που της έχει αναθέσει ο Θεός.
Σύμφωνα με τις Γραφές, τα χαρίσματα αυτά περιλαμβάνουν διακονίες όπως η πίστη, η θεραπεία, η προφητεία, η διακήρυξη του Ευαγγελίου, η διδασκαλία, η διοίκηση, η συμφιλίωση, η συμπόνια, καθώς και η ανιδιοτελής υπηρεσία και η έμπρακτη αγάπη για τη βοήθεια και την ενθάρρυνση των ανθρώπων.
Ορισμένα μέλη καλούνται από τον Θεό και προικίζονται από το Άγιο Πνεύμα για να αναλάβουν ρόλους που αναγνωρίζονται από την Εκκλησία στην ποιμαντική, ευαγγελιστική και διδακτική διακονία. Οι διακονίες αυτές είναι ιδιαίτερα αναγκαίες για την προετοιμασία των μελών για υπηρεσία, την οικοδόμηση της Εκκλησίας προς πνευματική ωριμότητα και την καλλιέργεια της ενότητας στην πίστη και στη γνώση του Θεού.
Όταν τα μέλη χρησιμοποιούν αυτά τα πνευματικά χαρίσματα ως πιστοί διαχειριστές της πολύμορφης χάρης του Θεού, η Εκκλησία προστατεύεται από την καταστροφική επίδραση της ψευδούς διδασκαλίας, αυξάνεται με την αύξηση που προέρχεται από τον Θεό και οικοδομείται μέσα στην πίστη και την αγάπη.
(Πράξ. 6:1–7 · Ρωμ. 12:4–8 · Α΄ Κορ. 12:7–11, 27–28 · Εφ. 4:8, 11–16 · Α΄ Τιμ. 3:1–13 · Α΄ Πέτρ. 4:10–11)
ΕΙΔΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ
Όπως ο Θεός δημιούργησε τον καθένα μας μοναδικό, έτσι μας έχει δώσει και διαφορετικά πνευματικά χαρίσματα.
Όταν μια κοινότητα διαθέτει ανθρώπους με διαφορετικά πνευματικά χαρίσματα, μπορούν να γίνουν πολύ περισσότερα στο όνομα του Θεού. Γι’ αυτό κάθε χάρισμα έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να θεωρείται από τους ανθρώπους.
Ο Θεός μάς γνωρίζει καλύτερα απ’ όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας και ξέρει ακριβώς ποιες ικανότητες μπορούν να αποτελέσουν ευλογία τόσο για εμάς όσο και για τους ανθρώπους γύρω μας.
Η Α΄ Κορινθίους 12:4–11 αναφέρει ορισμένα από τα πνευματικά χαρίσματα που το Άγιο Πνεύμα δίνει στους ανθρώπους:
Το χάρισμα του λόγου σοφίας
Το χάρισμα του λόγου γνώσης
Το χάρισμα της πίστης
Το χάρισμα της θεραπείας
Το χάρισμα της επιτέλεσης θαυμάτων
Το χάρισμα της προφητείας
Το χάρισμα της διάκρισης πνευμάτων
Το χάρισμα των γλωσσών
Το χάρισμα της ερμηνείας γλωσσών
Στην Καινή Διαθήκη, τα πνευματικά αυτά χαρίσματα παρουσιάζονται ιδιαίτερα μέσα στο πλαίσιο της πρώτης Εκκλησίας. Επρόκειτο για ένα αναπτυσσόμενο κίνημα που είχε σκοπό να διαδώσει το Ευαγγέλιο της ζωής, του θανάτου και της ανάστασης του Ιησού και να αυξήσει την οικογένεια των πιστών στη γη.
Ο Πέτρος και ο Ιωάννης ευλογήθηκαν με τη δυνατότητα να θεραπεύουν (Πράξεις 3:1–10), η Δορκάδα διακρινόταν για τη φιλανθρωπία και την προσφορά της προς τους άλλους (Πράξεις 9:36–43), ενώ ο Βαρνάβας ήταν πάντοτε έτοιμος να προσφέρει ενθάρρυνση (Πράξεις 4:36–37).
Σήμερα, κάποιος μπορεί να έχει βαθιά γνώση της ιατρικής, κάποιος άλλος υλικούς πόρους που μπορεί να μοιραστεί, ενώ κάποιος άλλος μπορεί απλώς να γνωρίζει πώς να προσφέρει έναν λόγο καλοσύνης όταν ένας άνθρωπος τον χρειάζεται περισσότερο. Όλα αυτά μπορούν να αποτελέσουν παραδείγματα χαρισμάτων που ο Θεός μάς έχει εμπιστευθεί.
Κάποιοι άνθρωποι έχουν ιδιαίτερη ικανότητα να μεταδίδουν σοφία και γνώση, είτε μέσα από τον δημόσιο λόγο, είτε μέσω της συγγραφής, είτε χρησιμοποιώντας τα μέσα επικοινωνίας για να φτάσουν σε ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Άλλοι έχουν ισχυρή πίστη και μπορούν να τη μοιραστούν με ανθρώπους που περνούν έναν πνευματικό αγώνα. Κάποιοι διαθέτουν ιδιαίτερη ικανότητα να βοηθούν στη σωματική ή συναισθηματική θεραπεία. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει ιδιαίτερη ικανότητα να εργάζεται με εφήβους, ενώ κάποιος άλλος μπορεί να είναι καλός στην καθοδήγηση έργων και στην ανάθεση αρμοδιοτήτων.
Όλα αυτά είναι δώρα που μπορούν να προέρχονται από τον Θεό και χρησιμοποιούνται με τον καλύτερο τρόπο όταν υπηρετούν το καλό των άλλων και όχι μόνο το δικό μας.
Ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τον Θεό με τις ικανότητες που έχουμε είναι να τις χρησιμοποιούμε σύμφωνα με τον σκοπό για τον οποίο μας τις εμπιστεύθηκε.
ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ
Παρόλο που υπάρχουν πολλά διαφορετικά πνευματικά χαρίσματα, η Αγία Γραφή μάς δείχνει ότι όλα έχουν αξία ενώπιον του Θεού (Ρωμαίους 12:3–8).
Πώς μπορούμε όμως να γνωρίζουμε ποιο χάρισμα μάς έχει δώσει ο Θεός; Και πώς μπορούμε να καταλάβουμε με ποιον τρόπο θέλει να το χρησιμοποιήσουμε;
Το Άγιο Πνεύμα είναι Εκείνο που μας προικίζει με τα χαρίσματα και είναι έτοιμο να μας καθοδηγήσει στη σωστή χρήση τους, εφόσον το ζητήσουμε.
Μια ειλικρινής προσευχή για την καθοδήγηση του Θεού είναι πάντοτε ένα καλό πρώτο βήμα.
Αυτή η αρχή φαίνεται στην ιστορία του Σολομώντα, ενός από τους γνωστότερους βασιλιάδες του Ισραήλ.
Ο Σολομώντας ανέβηκε στον θρόνο ενώ ήταν ακόμη νέος. Μια νύχτα, μέσα σε όνειρο, ο Θεός τού παρουσιάστηκε και τον ρώτησε ποια ευλογία επιθυμούσε να λάβει.
Αντί να ζητήσει μεγάλο πλούτο ή νίκη απέναντι στους εχθρούς του, ο Σολομώντας ζήτησε κατανόηση και την ικανότητα να διακρίνει το καλό από το κακό.
Ο Θεός εκπλήρωσε το αίτημά του και, μαζί με τη σοφία, τον ευλόγησε επίσης με τιμή και πλούτο. Ο Σολομώντας έγινε ένας από τους σοφότερους βασιλιάδες που γνώρισε ποτέ ο κόσμος (Α΄ Βασιλέων 3:5–14).
Αφού ζητήσουμε την καθοδήγηση του Θεού σχετικά με τα πνευματικά μας χαρίσματα, είναι χρήσιμο να αφιερώσουμε χρόνο και στην προσωπική μας παρατήρηση.
Ποια στοιχεία της προσωπικότητας και του τρόπου με τον οποίο συμπεριφερόμαστε μπορεί να φανερώνουν ικανότητες που δεν έχουμε ακόμη αναγνωρίσει;
Καθώς προσευχόμαστε καθημερινά, ο Θεός μπορεί να μας οδηγήσει σε καταστάσεις που μας βοηθούν να ανακαλύψουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να προσφέρουμε.
Μπορούμε επίσης να ζητήσουμε τη συμβουλή ανθρώπων που εμπιστευόμαστε, που έχουν βαθιά σχέση με τον Θεό και μας γνωρίζουν καλά. Εκείνοι μπορεί να αναγνωρίζουν μέσα μας ικανότητες που εμείς δεν έχουμε ακόμη παρατηρήσει.
Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να έχουμε ανοιχτά μάτια και να είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε στην καθοδήγηση του Θεού.
Αν κάποιος χρειάζεται βοήθεια, μπορούμε απλώς να είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε. Ακόμη και μια απλή πράξη υπηρεσίας μπορεί να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε τις ικανότητες που ο Θεός μάς έχει δώσει.
Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ
Από την Αγία Γραφή και το παράδειγμα του Χριστού γίνεται ξεκάθαρο ότι τα πνευματικά μας χαρίσματα βρίσκουν την πληρέστερη έκφρασή τους όταν χρησιμοποιούνται στην υπηρεσία του Θεού και των άλλων.
Πώς μπορούμε, λοιπόν, να αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα πνευματικά μας χαρίσματα; Και πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι τα χρησιμοποιούμε σωστά;
Η επιστολή προς Εφεσίους απαντά σε αυτό το ερώτημα περιγράφοντας τον σκοπό των διακονιών που ο Χριστός έδωσε στην Εκκλησία:
«Kαι αυτός έδωσε άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτες, άλλους δε ευαγγελιστές, άλλους δε ποιμένες και δασκάλους,
για την τελειοποίηση των αγίων, για το έργο τής διακονίας, για την οικοδομή τού σώματος του Xριστού·» (Εφεσίους 4:11–12).
Η επιστολή του Παύλου προς τους Ρωμαίους μάς δίνει παρόμοια καθοδήγηση:
«Eπειδή, όπως σε ένα σώμα έχουμε πολλά μέλη, όλα όμως τα μέλη δεν έχουν το ίδιο έργο·
έτσι και εμείς οι πολλοί ένα σώμα είμαστε εν Xριστώ, και ο καθένας μέλη με τους άλλους.
Έχοντας δε διάφορα χαρίσματα, σύμφωνα με τη χάρη που δόθηκε σε μας, είτε προφητεία, ας προφητεύουμε σύμφωνα με την αναλογία τής πίστης·
είτε διακονία, ας καταγινόμαστε στη διακονία· είτε κάποιος διδάσκει, ας καταγίνεται στη διδασκαλία·
είτε κάποιος προτρέπει, στην προτροπή· αυτός που μεταδίδει, ας μεταδίδει με απλότητα· ο προϊστάμενος, ας προΐσταται με επιμέλεια· αυτός που ελεεί, ας ελεεί με πρόσχαρη διάθεση» (Ρωμαίους 12:4–8).
Καλούμαστε να χρησιμοποιούμε τα πνευματικά μας χαρίσματα όσο καλύτερα μπορούμε, ώστε να ενισχύουμε την Εκκλησία και να συμβάλλουμε στην εκπλήρωση της αποστολής του Χριστού.
Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να μοιραστούμε τα καλά νέα για το ποιος είναι ο Θεός και πόσο πολύ μας αγαπά. Μπορούμε να το κάνουμε διδάσκοντας και μεταφέροντας το Ευαγγέλιο, αλλά και δείχνοντας την αγάπη Του μέσα από πράξεις υπηρεσίας, φροντίδας και θεραπείας.
Όποιος κι αν είναι ο τρόπος με τον οποίο υπηρετούμε, το σημαντικό είναι να θυμόμαστε για ποιον εργαζόμαστε.
Δεν βρισκόμαστε σε αυτή τη γη μόνο για να υπηρετούμε τον εαυτό μας, αλλά και για να υπηρετούμε τους άλλους.
ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΧΑΡΙΣΜΑ;
Τα πνευματικά μας χαρίσματα μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό μέρος της αύξησής μας εν Χριστώ. Γι’ αυτό είναι φυσικό να καλούμαστε να τα χρησιμοποιούμε με υπευθυνότητα.
Τι συμβαίνει όμως αν δεν το κάνουμε; Τι γίνεται όταν χρησιμοποιούμε τα χαρίσματά μας για εγωιστικές φιλοδοξίες ή επιλέγουμε να μην τα χρησιμοποιήσουμε καθόλου;
Στο Ματθαίος 25, ο Ιησούς διηγήθηκε την παραβολή ενός κυρίου που είχε τρεις δούλους.
Ο κύριος επρόκειτο να ταξιδέψει και ήθελε να εμπιστευθεί την περιουσία του σε ασφαλή χέρια.
Στον πρώτο δούλο εμπιστεύθηκε πέντε «τάλαντα», δηλαδή χρηματικές μονάδες. Στον δεύτερο έδωσε δύο τάλαντα και στον τρίτο ένα. Έπειτα αναχώρησε.
Όσο εκείνος έλειπε, οι δύο πρώτοι δούλοι άρχισαν αμέσως να αξιοποιούν όσα τους είχαν εμπιστευθεί. Εκείνος που είχε λάβει πέντε τάλαντα κέρδισε άλλα πέντε και εκείνος που είχε λάβει δύο κέρδισε άλλα δύο.
Ο τρίτος, όμως, που είχε λάβει ένα τάλαντο, πήγε, έσκαψε έναν λάκκο και έκρυψε εκεί τα χρήματα του κυρίου του.
Όταν ο κύριος επέστρεψε, κάλεσε τους δούλους του για να μάθει πώς είχαν διαχειριστεί την περιουσία που τους είχε εμπιστευθεί.
Οι δύο πρώτοι τού παρουσίασαν όσα είχαν καταφέρει χρησιμοποιώντας όσα τους είχε δώσει, και εκείνος τους επαίνεσε ως «αγαθούς και πιστούς δούλους».
Ο τρίτος δούλος εξήγησε ότι θεωρούσε τον κύριό του αυστηρό και φοβόταν μήπως χάσει όσα του είχαν εμπιστευθεί. Έτσι, για να μη συμβεί τίποτε στο τάλαντο, το είχε θάψει.
Ο κύριος τον επέπληξε επειδή ήταν πονηρός και οκνηρός και πήρε το τάλαντο από εκείνον, δίνοντάς το σε αυτόν που είχε ήδη αξιοποιήσει τα πέντε.
Όπως οι δούλοι της παραβολής, έτσι κι εμείς έχουμε λάβει από τον Θεό ικανότητες και χαρίσματα που μας έχουν εμπιστευθεί.
Είναι δική μας ευθύνη να τα αξιοποιήσουμε σωστά, και ο Θεός είναι πρόθυμος να μας καθοδηγήσει σε αυτή την πορεία.
Αν όμως τα αφήνουμε ανενεργά και αρνούμαστε ακόμη και να ανακαλύψουμε πώς θα μπορούσε ο Θεός να μας χρησιμοποιήσει, στην πράξη το χάρισμα μένει χωρίς καρπό.
Παρόμοια αρχή βλέπουμε και στο βιβλίο των Αριθμών, στην ιστορία του Βαλαάμ (Αριθμοί 22–24).
Ο Βαλαάμ είχε την ικανότητα να προφέρει ευλογίες και κατάρες. Ο βασιλιάς του Μωάβ τον κάλεσε και του ζήτησε να καταραστεί τους Ισραηλίτες, ώστε να μπορέσει να τους νικήσει στη μάχη.
Ο Θεός είπε ξεκάθαρα στον Βαλαάμ ότι δεν έπρεπε να το κάνει, επειδή Εκείνος είχε ευλογήσει τον λαό Ισραήλ.
Ο Βαλαάμ, όμως, αγνόησε τις προειδοποιήσεις του Θεού και πήγε. Όταν τελικά έφτασε εκεί όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι Ισραηλίτες, ο Θεός δεν του επέτρεψε να εκφέρει τις κατάρες που επιθυμούσε, αλλά τον έκανε να προφέρει μόνο ευλογίες.
Το χάρισμά του δεν ήταν κάτι που μπορούσε να χρησιμοποιεί ανεξάρτητα από τον Θεό και σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες.
Η παραβολή των ταλάντων και η ιστορία του Βαλαάμ υπογραμμίζουν μια σημαντική αλήθεια: τα πνευματικά μας χαρίσματα προέρχονται από τον Θεό.
Όταν χρησιμοποιούμε με σοφία τις ικανότητες και τα πνευματικά χαρίσματα που μας εμπιστεύθηκε, ενεργούμε ως καλοί διαχειριστές των δώρων Του.
Αντίθετα, όταν τα χρησιμοποιούμε για εγωιστικούς σκοπούς ή τα αφήνουμε αδρανή, δεν ανταποκρινόμαστε στον σκοπό για τον οποίο μας δόθηκαν.
Τα χαρίσματα δεν αποτελούν προσωπική ιδιοκτησία που μπορούμε να χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Παραμένουν δώρα της χάρης του Θεού και καλούμαστε να τα αξιοποιούμε σύμφωνα με το θέλημά Του.
Η επιλογή, όμως, είναι δική μας.
Αν επιλέξουμε να χρησιμοποιούμε τα πνευματικά μας χαρίσματα όπως μας καλεί ο Θεός, μπορούν να γίνουν μια εξαιρετική ευλογία για πολλούς ανθρώπους.
Η Αγία Γραφή μάς υπενθυμίζει επανειλημμένα ότι ο Θεός είναι η πηγή κάθε καλού δώρου (Λουκάς 11:13).
Εκείνος μας γνωρίζει καλύτερα απ’ όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας και θέλει η ζωή μας να αποτελεί ευλογία για τον κόσμο.
Η σκέψη ότι έχουμε ικανότητες που μας έχουν δοθεί από τον Θεό μπορεί μερικές φορές να μας προκαλεί δισταγμό. Ίσως φοβόμαστε μήπως δεν τις χρησιμοποιήσουμε σωστά.
Ο Θεός, όμως, είναι και Εκείνος που μας καθοδηγεί στη χρήση των πνευματικών μας χαρισμάτων.
Αφού το Άγιο Πνεύμα είναι Εκείνο που μας ενδυναμώνει και μας χαρίζει αυτές τις ικανότητες, δεν χρειάζεται να περιοριζόμαστε από τις ανασφάλειες ή τις αδυναμίες μας.
Ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει έναν πρόθυμο άνθρωπο με θαυμαστούς τρόπους, όταν εκείνος Τον εμπιστεύεται.
«Kάθε ένας, ανάλογα με το χάρισμα που πήρε, να υπηρετείτε ο ένας τον άλλον σύμφωνα μ’ αυτό, ως καλοί οικονόμοι τής πολυειδούς χάρης τού Θεού» (Α΄ Πέτρου 4:10).