Σχολή Σαββάτου

Μάθημα Σχολής Σαββάτου για ενήλικες.

Μία από τις πιο οδυνηρές συνέπειες της αμαρτίας του Αδάμ και της Εύας ήταν ο χωρισμός από τον Θεό. Διώχθηκαν από τον Κήπο και δεν μπορούσαν πλέον να μιλούν με τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο. Ο προφήτης Ησαΐας περιγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο αυτή τη δύσκολη ανθρώπινη κατάσταση: «αλλά, oι ανoμίες σας έβαλαν χωρίσματα ανάμεσα σε σας και στoν Θεό σας, και oι αμαρτίες σας έκρυψαν τo πρόσωπό τoυ από σας, για να μη ακoύει» (Ησ. 59:2).

Στην πραγματικότητα, ο Αδάμ και η Εύα παρέμεναν παιδιά του Θεού. Όμως, οι συνέπειες της αμαρτίας δεν μπορούσαν να αποφευχθούν και έπρεπε να φύγουν από την Εδέμ. Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο μετά την ανυπακοή τους.

Η αμαρτία άλλαξε την ανθρωπότητα με πολλούς τρόπους (βλ. Γέν. 3:14-24). Πώς όμως άλλαξε συγκεκριμένα την επικοινωνία μας με τον Θεό; (Δείτε επίσης Έξ. 19:16-22.)

Η αμαρτία άλλαξε ριζικά την ανθρώπινη ζωή με τρόπους που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε, γιατί το μόνο που γνωρίζουμε είναι ένας κόσμος σημαδεμένος από την αμαρτία. Εξαιτίας της αμαρτίας, η γη έγινε καταραμένη και άρχισε να παράγει «αγκάθια και τριβόλια». Οι άνθρωποι θα αισθάνονταν πλέον πόνο, θα έπρεπε να «ιδρώνουν» για να εξασφαλίσουν την τροφή τους και τελικά θα πέθαιναν, επιστρέφοντας στο χώμα. Από όλα τα σημάδια της αμαρτίας, ο θάνατος παραμένει το πιο ισχυρό. Ταυτόχρονα, εξαιτίας της αμαρτίας, χάθηκε και η πρόσωπο-με-πρόσωπο επικοινωνία μας με τον Θεό.

Ωστόσο, δόθηκε στον Αδάμ και την Εύα η υπόσχεση για μια λύση που θα αντιμετώπιζε τις οδυνηρές συνέπειες της αμαρτίας. Αν και οι πρωτόπλαστοι δεν θα έβλεπαν ούτε θα μιλούσαν απευθείας στον Θεό, έφυγαν από την Εδέμ με ελπίδα για το παρόν και το μέλλον. Ο Θεός πήρε την πρωτοβουλία και τους εξήγησε το σχέδιο της σωτηρίας.

Η Γένεση 3:15, που συχνά αποκαλείται «η πρώτη ευαγγελική υπόσχεση», ήταν γεμάτη ελπίδα για εκείνους (και για εμάς), παρά τα όσα είχαν συμβεί. Η υπόσχεση ενός ερχόμενου Λυτρωτή θα έφερνε άμεση εχθρότητα απέναντι στην αμαρτία και ελπίδα για τη μελλοντική σωτηρία της ανθρωπότητας. Μάλιστα, το γεγονός ότι ο Θεός έντυσε τον Αδάμ και την Εύα πριν φύγουν από τον Κήπο ήταν μια συμβολική πράξη που προεικόνιζε τη μελλοντική τους απολύτρωση. Μέσα από τον μελλοντικό θάνατο και την ανάσταση του Ιησού, η επικοινωνία με τον Θεό επρόκειτο να αποκατασταθεί (Ιωάν. 14:1-3).

Έτσι, ακριβώς εκεί στην Εδέμ, αμέσως μετά την είσοδο της αμαρτίας, δόθηκε στην ανθρωπότητα η ελπίδα και η υπόσχεση ότι το πρόβλημα της αμαρτίας τελικά θα λυνόταν. Μόλις εμφανίστηκε η αμαρτία, δόθηκε η υπόσχεση ενός Σωτήρα.

ΣΚΕΨΗ: Πώς νιώσατε όταν κάνατε κάτι που δεν ήταν σωστό; Ενοχή; Ντροπή; Αυτοαπέχθεια; Ποιες ήταν οι συνέπειες; Με ποιον τρόπο η εμπιστοσύνη σας στον Θεό και η υπόσχεση του ευαγγελίου σάς βοήθησαν να μη χάσετε εντελώς την πίστη σας;