Σχολή Σαββάτου

Μάθημα Σχολής Σαββάτου για ενήλικες.

Ο Άρθουρ Χουάιτ, εγγονός της Έλεν Χουάιτ και πρώην διευθυντής του ιδρύματος Ellen G. White Estate, υπολόγισε ότι κατά τη διάρκεια της ζωής της η γιαγιά του έλαβε εκατοντάδες οράσεις και προφητικά όνειρα. Οι οράσεις διαρκούσαν από λίγα λεπτά έως αρκετές ώρες και μερικές φορές γίνονταν μπροστά σε μεγάλες ομάδες ανθρώπων. Σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμη και οι σκεπτικιστές είχαν την ευκαιρία να την παρατηρήσουν κατά τη διάρκεια αυτών των δημόσιων εκδηλώσεων.

Όπως και οι βιβλικοί προφήτες, η Έλεν Χουάιτ βίωνε υπερφυσικά φαινόμενα κατά τη διάρκεια των οραμάτων. Το 1868, ο Τζέιμς Χουάιτ έδωσε μια λεπτομερή περιγραφή της κατάστασής της ενώ εκείνη βρισκόταν σε όραμα: «Δεν είχε καμία απολύτως συνείδηση του τι συνέβαινε γύρω της», δεν ανέπνεε, οι μύες της γίνονταν «δύσκαμπτοι» και οι «αρθρώσεις της σταθερές». Οι κινήσεις και οι χειρονομίες της ήταν «ελεύθερες και χαριτωμένες» και τα μάτια της ήταν ανοιχτά. Βγαίνοντας από το όραμα, έχανε προσωρινά την όρασή της, αν και η όρασή της δεν υπέστη ποτέ μόνιμη βλάβη. Κανείς δεν μπορούσε να ελέγξει το πότε ή το πόσο θα διαρκούσε ένα όραμα, καθώς αυτά συνήθως ήταν απρόσμενα ακόμη και για την ίδια (βλ. James White, Life Incidents, σελ. 271-274).

Όπως και στους βιβλικούς χρόνους, η αντίδραση των ανθρώπων στα μηνύματα διέφεραν. Κάποιοι δέχονταν τις συμβουλές του Θεού, άλλοι τις απέρριπταν. Όπως το έθεσε η ίδια η Χουάιτ: «Ο Θεός με όρισε ως ελεγκτή του λαού Του... και καθώς Εκείνος ανέθεσε πάνω μου αυτό το βαρύ φορτίο, έτσι θα καταστήσει υπεύθυνους εκείνους στους οποίους απευθύνεται αυτό το μήνυμα για τον τρόπο με τον οποίο το μεταχειρίζονται... Δεν επέλεξα εγώ αυτό το δυσάρεστο έργο για τον εαυτό μου. Δεν είναι ένα έργο που θα μου φέρει την εύνοια ή τον έπαινο των ανθρώπων… Στο όνομα και με τη δύναμη του Λυτρωτή μου θα κάνω ό,τι μπορώ. Θα προειδοποιώ, θα συμβουλεύω, θα ελέγχω και θα ενθαρρύνω, όπως με καθοδηγεί το Πνεύμα του Θεού, είτε οι άνθρωποι ακούσουν είτε όχι. Το καθήκον μου δεν είναι να ευχαριστώ τον εαυτό μου, αλλά να κάνω το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου, ο Οποίος μου ανέθεσε αυτό το έργο» (T.C., τόμ. 1, σελ. 328).

Το αξιοσημείωτο είναι ότι πολλοί από όσους απέρριψαν τα προφητικά της μηνύματα δεν το έκαναν για θεολογικούς λόγους, αλλά λόγω της δικής τους απιστίας ή επειδή είχαν προσωπικές διαφορές με την ίδια την Έλεν Χουάιτ. Η Έλεν Χουάιτ ήταν ιδιαίτερα επιεικής απέναντι σε όσους εξέφραζαν σκεπτικισμό για το προφητικό της χάρισμα. Μάλιστα, ξεκαθάρισε ότι τέτοια άτομα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με «μακροθυμία και αδελφική αγάπη… μέχρι να πάρουν θέση και να κατασταλάξουν υπέρ ή κατά».

Η Έλεν Χουάιτ ήταν πεπεισμένη ότι η πραγματική απόδειξη του προφητικού της χαρίσματος ήταν τα ίδια τα μηνύματα που της έδινε ο Θεός. Πίστευε ότι αν οι άνθρωποι αναζητούσαν ειλικρινά την αλήθεια, θα διαπίστωναν ότι το χάρισμά της ήταν γνήσιο και αυθεντικό. Εμπιστευόταν τον Θεό ότι θα τους οδηγούσε στην αναζήτησή τους για καλύτερη κατανόηση, ωστόσο έγραψε επίσης ότι ο Θεός μάς έχει δώσει επαρκείς αποδείξεις «για να γείρει η πλάστιγγα της πίστης μας προς την πλευρά της αλήθειας» (T.C., τόμ. 4, σελ. 231-232).