Σχολή Σαββάτου

Μάθημα Σχολής Σαββάτου για ενήλικες.

Με βάση την Α' Ιωάν. 4:1-3, το κριτήριο για το αν κάποιος είναι αληθινός προφήτης είναι το αν δέχεται ότι ο Ιησούς έγινε άνθρωπος. Αυτή η προϋπόθεση απορρίπτει αμέσως όσους αυτοαποκαλούνται προφήτες σε άλλες θρησκείες, καθώς και εκείνους που υποστηρίζουν ότι επικοινωνούν με τον πνευματικό κόσμο χωρίς να ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη θρησκεία. Εάν κάποιος «δεν ομολογεί ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε με σάρκα», αυτός ο άνθρωπος «δεν προέρχεται από τον Θεό» (Α' Ιωάν. 4:3).

Όταν ο Ιωάννης έγραψε αυτά τα εδάφια, σκεφτόταν τους ψευδοδιδασκάλους που δίδασκαν ότι ο Ιησούς δεν ήταν άνθρωπος, αλλά απλώς φαινόταν σαν άνθρωπος. Αυτή η δοκιμασία, ωστόσο, προχωρά βαθύτερα. Δεν λέει μόνο ότι ένας προφήτης πρέπει να συμφωνεί ότι ο Ιησούς ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο που έζησε στη γη. Οι περισσότεροι χριστιανοί το πιστεύουν αυτό για τον Ιησού. Ο Ιωάννης ασχολούνταν με ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα εκείνη την εποχή. Ωστόσο, τα προφητικά λόγια του Ιωάννη, αν και γράφτηκαν για μια συγκεκριμένη κατάσταση της εποχής εκείνης, εξακολουθούν να περιέχουν σημαντικές αλήθειες και για τις επόμενες γενιές.

Τι μας λένε τα ακόλουθα εδάφια για τον Ιησού; Ιωάν. 3:16, Β’ Κορ. 5:21, Ιωάν. 11:25, Εβρ. 4:14, 15, Ιωάν. 14:1-3.

Οι αληθινοί προφήτες πρέπει να πιστεύουν ότι ο Ιησούς ήταν ο ενσαρκωμένος Θεός, αλλά ταυτόχρονα και ένας πραγματικός άνθρωπος. Πρέπει επίσης να αποδέχονται ολόκληρη την αλήθεια για τον Ιησού - την αποστολή Του, την αναμάρτητη ζωή Του, τον εξιλεωτικό Του θάνατο, την ανάστασή Του, τη διακονία Του ως Αρχιερέας στον ουρανό, καθώς και τη Δευτέρα Παρουσία Του. Αυτό είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια διανοητική παραδοχή ότι ο Ιησούς έζησε στη γη. Ο Ιησούς πρέπει να είναι το κέντρο της διδασκαλίας ενός προφήτη και όχι απλώς κάτι που προστίθεται συμπληρωματικά. Τα μηνύματά του πρέπει να οδηγούν τους ανθρώπους σε μια σωτήρια σχέση με τον Ιησού.

Ο προφητικός λόγος, εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα, είναι ο προβολέας του Θεού που διαλύει το σκοτάδι μέσα μας, μέχρι ο Ιησούς, ο Πρωινός Αστήρ, να ανατείλει στις καρδιές μας. Το προφητικό χάρισμα μας ενώνει μαζί Του και μας δείχνει συνεχώς Εκείνον.

Οι προφήτες που υψώνουν τον Ιησού δεν θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν δικούς τους ακόλουθους ούτε να προβάλουν τον εαυτό τους (Πράξεις 4:12). Θα είναι έτοιμοι να υπηρετήσουν και όχι να εκμεταλλευτούν εκείνους στους οποίους έχουν σταλεί. Ταυτόχρονα, όπως θα δούμε αύριο, οι προφήτες του Θεού ήταν άνθρωποι και, όπως όλοι μας, αμαρτωλοί που είχαν ανάγκη το ευαγγέλιο.

ΣΚΕΨΗ: Γιατί είναι τόσο κρίσιμο για την πίστη μας να κατανοήσουμε ότι ο Ιησούς πέθανε ως αντικαταστάτης μας, υπομένοντας ο Ίδιος την ποινή για τις αμαρτίες μας; Πώς αλλάζει η σχέση μας με τον Θεό όταν αντιλαμβανόμαστε αυτό το γεγονός; Και τελικά, τι απομένει από τον Χριστιανισμό αν αφαιρέσουμε αυτή τη διδασκαλία;