Σχολή Σαββάτου

Μάθημα Σχολής Σαββάτου για ενήλικες.

Σας έχει τύχει ποτέ να βλέπετε τι έκαναν κάποιοι παλιότερα και να λέτε από μέσα σας: «Εγώ αποκλείεται να έκανα ό,τι έκαναν αυτοί αν ήμουν στη θέση τους»; Όμως, αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, μπορεί να μη κάνουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα που κάνουν οι άλλοι, αλλά συχνά συμπεριφερόμαστε με παρόμοιους τρόπους, επαναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη, ενώ ίσως εθελοτυφλούμε απέναντι σε αυτό που πραγματικά κάνουμε. Αυτή είναι η αρχή στην οποία αναφέρθηκε ο ίδιος ο Ιησούς όταν είπε: «Yποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου, και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το ξυλαράκι από το μάτι του αδελφού σου» (Ματθ. 7:5).

Διαβάστε Ματθ. 23:30-35. Ποιο σημαντικό αλλά οδυνηρό σημείο επισημαίνει εδώ ο Ιησούς; Ποια προειδοποίηση ίσως χρειάζεται να πάρουμε εμείς από τα λόγια Του;

Υπάρχει μια αίσθηση σε αυτά τα εδάφια ότι ο Ιησούς απεχθανόταν τη συμπεριφορά των Φαρισαίων, επειδή η υποκρισία τους γινόταν ακόμη χειρότερη από την επίμονη άρνησή τους να αλλάξουν. Ο Ιησούς είχε αγανακτήσει με τη θρησκεία των Φαρισαίων. Είχε κόψει κάθε δεσμό με τους υψηλόβαθμους θρησκευτικούς άρχοντες που φορούσαν μακριές, εντυπωσιακές στολές, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ασβεστωμένοι τάφοι, γεμάτοι από οστά νεκρών (Ματθ. 23:27, 28). Δεν ομολογούσαν ούτε εγκατέλειπαν τις αμαρτίες τους, ακόμη και όταν τους τις υποδείκνυαν, ακόμη και όταν ο Ιησούς τούς έδινε επανειλημμένα την ευκαιρία να μετανοήσουν και να σωθούν.

Στις επαφές Του με αυτούς τους ανθρώπους, δεν είναι να απορεί κανείς που ο Ιησούς τους αποκαλούσε "υποκριτές"! Η φράση επαναλαμβανόταν συχνά: «Aλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές» (βλ. Ματθ. 23:14, 15, 23, 25, 27).

Η ζωή τους χαρακτηριζόταν πράγματι από το να λένε ένα πράγμα και να κάνουν άλλο. Αυτός ήταν και ο τρόπος που αντιμετώπιζαν τους προφήτες. Πίστευαν, για παράδειγμα, ότι στολίζοντας τους τάφους των προφητών έδειχναν ευσέβεια. Όμως, στα ουσιαστικά ζητήματα, όπως το να μετανοήσουν ακούγοντας τα λόγια των προφητών, αρνούνταν να το κάνουν. Αντί γι’ αυτό, ήθελαν να συνδέονται με τη δύναμη και το κύρος των προφητών, αλλά όχι με το περιεχόμενο των μηνυμάτων τους. Καθώς γυάλιζαν τα μνήματα και τους τάφους των δούλων του Θεού, σκέφτονταν ότι οι ίδιοι δεν θα είχαν χύσει ποτέ το αίμα των αγγελιοφόρων του Θεού. Κι όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή σχεδίαζαν τη δολοφονία Κάποιου που ήταν πολύ περισσότερο από προφήτης - του Ίδιου του Μεσσία.

ΣΚΕΨΗ: Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι, στην ουσία, δεν κάνουμε το ίδιο πράγμα: να φαινόμαστε εξωτερικά θρησκευόμενοι, ενώ μέσα μας είμαστε γεμάτοι επανάσταση, απληστία και μίσος;